Dzień dobry
Opisuje Pani stan, który, bardzo przypomina silną reakcję żałoby po stracie „domu” i etapu życia, a niekoniecznie chorobę psychiczną, dlatego psychiatra mógł nie stwierdzić zaburzenia. Da się z tym pracować – najczęściej pomaga psychoterapia, świadome pożegnanie starego miejsca i stopniowe budowanie nowego poczucia „domu”, szczególnie pożegnanie dawnego miejsca i otwarcie się na nowe. Stary dom był dla Pani bezpieczną przystanią, rytuałem i częścią tożsamości, kiedy przez lata przyjeżdżała tam Pani prawie codziennie, po kilka godzin, więc to nie był tylko budynek, ale kawałek Pani. Sprzedaż domu i wejście do pustego wnętrza to dla psychiki często sygnał „koniec pewnego rozdziału”, co może wywołać żal, pustkę, a nawet objawy przypominające depresję, mimo że formalnie nie spełniają wszystkich kryteriów choroby. To normalne, że ciało i emocje reagują smutkiem, tęsknotą i płaczem, nawet jeśli obiektywnie „jest dobrze” (rodzina obok, nowy dom), bo psychika żegna stary układ życia, który był bardzo silnie oswojony. Opisuje Pani coś dzieje aktualnie, czyli codzienny płacz, silny smutek rano, poczucie pustki i samotności, mimo że rodzina jest przy obok. To są objawy, które mogą występować zarówno w reakcji żałoby, jak i w depresji. Psychiatra mógł uznać, że nie spełniasz pełnych kryteriów depresji (np. nie ma wyraźnego spadku napędu, trwałych zaburzeń snu, apetytu, zaniku zainteresowań), tylko silną reakcję na zmianę i stratę. Nawet jeśli to „tylko” reakcja adaptacyjna, warto ją leczyć, bo przewlekły smutek i codzienny płacz bardzo męczą i mogą z czasem przerodzić się w głębsze zaburzenia nastroju. Ja bym zaczął od symbolicznego pożegnanie starego domu. Można przejść się po pustym domu, usiąść w swoim dawnym ulubionym miejscu, zrobić kilka zdjęć, napisać list pożegnalny do „tego domu”.Taki rytuał pomaga mózgowi zamknąć etap w którym zamiast ciągłego, nieokreślonego żalu, ma Pani świadomy moment zakończenia. Jeśli jest pani w posiadaniu zdjęcia starego domu, klucz, fragment czegoś z tamtego miejsca, co można to traktować jako „mały kawałek tamtego świata” przy sobie. Dla wielu osób taki symbol redukuje poczucie, że „wszystko zniknęło”, i łagodzi samotność.Gdy pojawia się smutek warto powiedzieć sobie w myślach „to jest tęsknota”, „to jest żal za dawnym domem”, „to jest lęk przed zmianą". Można także prowadzić krótkie dzienniki uczuć: 3 zdania dziennie „co czuję, czego mi brakuje, czego potrzebuję”. To bardzo pomaga poukładać chaos. Pani obecny bliźniak obok rodziców jest obiektywnie bardzo blisko rodziny, ale psychicznie to nowe miejsce, które dopiero musi „nasiąknąć” wspomnieniami i rytuałami. Proszę spróbować wprowadzić kilka powtarzalnych, ciepłych rytuałów tylko w nowym domu: wspólna kawa o stałej porze, wieczorne rozmowy, ulubiony kącik do czytania lub oglądania YouTube, miejsce do twórczości. Im więcej będzie w tym domu Pani codziennych rzeczy, tym mniej będzie on kojarzył się z pustką, a coraz bardziej z nową, realną bazą bezpieczeństwa.