Roksana Obcowska

Jestem psychologiem i certyfikowanym psychoterapeutą poznawczo-behawioralnym. Ukończyłam psychologię na Uniwersytecie Śląskim, czteroletnią Szkołę Psychoterapii Poznawczo-Behawioralnej na Uniwersytecie SWPS w Warszawie oraz studia podyplomowe z Psychologii Transportu na Uniwersytecie Warszawskim.

Od ponad 10 lat pracuję z młodzieżą i osobami dorosłymi. W swojej pracy szczególną wagę przykładam do drugiego człowieka i relacji, którą wspólnie tworzymy. Wiedza, doświadczenie i sprawdzone metody terapeutyczne są dla mnie bardzo ważne, ale równie ważne jest to, aby osoba, która do mnie przychodzi, mogła poczuć się bezpiecznie, zostać wysłuchana i przyjęta bez oceniania.

Doświadczenie zdobywałam zarówno w pracy terapeutycznej, jak i podczas licznych praktyk i wolontariatów, m.in. w hospicjum, Środowiskowym Domu Samopomocy, Dziennym Oddziale Terapii Uzależnień oraz na oddziałach psychiatrycznych, odbywałam również praktyki w Ośrodku Interwencji Kryzysowej. Przez cztery lata prowadziłam terapię grupową osób z zaburzeniami afektywnymi. Prowadziłam również terapię grupową dzieci i młodzieży na Dziennym Oddziale Psychiatrycznym w Centrum Zdrowia Psychicznego.

Pracuję z osobami dorosłymi oraz młodzieżą od 14 roku życia. W pracy z dorosłymi towarzyszę m.in. osobom doświadczającym depresji, zaburzeń lękowych i zaburzeń nastroju, choroby afektywnej dwubiegunowej, trudności w relacjach oraz regulowaniu emocji. Szczególnie bliska jest mi również praca z osobami z diagnozą borderline. W pracy z młodzieżą wspieram osoby doświadczające trudności w regulacji emocji, a także młode osoby z diagnozą spektrum autyzmu oraz ADHD. Ważne jest dla mnie indywidualne spojrzenie na młodego człowieka – jego sposób przeżywania, potrzeby, zasoby i trudności, z którymi mierzy się na co dzień.

Podstawą mojej pracy jest terapia poznawczo-behawioralna (CBT). Ukończyłam również szkolenie z terapii dialektyczno-behawioralnej (DBT), należącej do tzw. trzeciej fali CBT. Swoją pracę regularnie poddaję superwizji.

W terapii staram się przede wszystkim widzieć człowieka, a nie diagnozę. Każda osoba przychodzi z własną historią, wrażliwością i potrzebami, właśnie od ich poznania zaczyna się dla mnie dobra terapia.