Pierwsza wizyta u psychiatry w wieku 14 lat - czy muszę mówić o samookaleczaniu i czy grozi mi szpital?

Dzień dobry

 Nigdy nie należy ukrywać takich rzeczy, a jeżeli chodzi o samookaleczenia to już zupełnie. To nie jest powód do wstydu, uwierz mi. Wielu nastolatków zmaga się z podobnym problemem. Pamiętaj, że depresja to choroba i nie jest wstydem na nią zachorować. Lekarz to też człowiek i rozumie i jest po to, aby pomagać. Wszystkiego dobrego. 

Domyślam się, że możesz obawiać się tej pierwszej wizyty. Szczególnie jeśli nie wiesz, jak lekarz zareaguje. Zachęcam Cię jednak do szczerości. Psychiatra jest po to, żeby Ci pomóc, a nie oceniać czy krytykować.
 

Ważne, żebyś powiedziała mu również o samookaleczaniu, nawet jeśli będzie to dla Ciebie trudne. Takie zachowania mogą być przejawem cierpienia psychicznego, z którym trudno sobie poradzić. Aby lekarz mógł dobrze zrozumieć Twoją sytuację i zaproponować odpowiednią pomoc, powinien wiedzieć, z czym naprawdę się zmagasz.
 

Lekarz może zapytać Cię o samookaleczanie i poprosić o pokazanie śladów, szczególnie jeśli będzie chciał sprawdzić, czy rany nie wymagają pomocy medycznej. Jeśli czujesz wstyd lub obawę, możesz mu o tym powiedzieć i zapytać, dlaczego chciałby je obejrzeć.
 

Samo powiedzenie lekarzowi o samookaleczaniu nie oznacza, że trafisz do szpitala. Lekarz przede wszystkim będzie chciał zrozumieć, co przeżywasz, ocenić Twoje bezpieczeństwo i wspólnie z Tobą zastanowić się, jaka forma pomocy będzie dla Ciebie najlepsza.
 

To, że szukasz pomocy, jest ważnym i odważnym krokiem. Mocno Ci kibicuję, abyś znalazła w sobie odwagę i szczerze opowiedziała lekarzowi o tym, co przeżywasz. :) 

Witam, Cię serdecznie.

To, że idziesz do psychiatry to bardzo dobrze i bardzo ważnym krokiem jest  to że zdecydowałaś tutaj napisać o swoim problemie. Jako psycholog mogę doradzić tobie aby powiedzieć wszystko co się z tobą dzieje i co przeżywsz i to nie jest jednoznaczne z tym, że zostaniesz skierowana do szpitala. Lekarz Psychiatra zrobi wszystko aby tobie pomóc a żeby tak było musisz powiedzieć o wszystkim co ma wpływ na twoje samopoczucie i objawy. Powinnaś odpowiedzieć sobie na kilka ważnych pytań: 

czy zdarzają ci się myśli że nie chcesz już żyć, 

czy samookaleczenie przynosi Ci chwilową ulgę 

i czy pojawia się za tym coś jeszcze. 

Zachęcam cię, żebyś powiedziała o tym rodzicom lub innej zaufanej osobie, bo ważna jest w tej sytuacji rozmowa nie tylko wsparcie osób ci bliskich ale rownież wsparcie psychologiczne lub psychoterapeutyczne. Pamietaj że proszenie o pomoc nie jest oznaką słabości tylko odwagą bo zasługujesz na wsparcie i na to żeby czuć się dobrze sama ze sobą bez krzywdzenia siebie.

 Ściskam cię mocno i wierze w ciebie, że pozwolisz sobie pomóc i bedziesz szczera ze soba i z bliskimi. 

Z_czułością 

Angelina Daszczyk_psycholog

Dobrze, że zdecydowałaś się na wizytę u psychiatry. Rozumiem, że możesz bać się powiedzieć o samookaleczaniu, szczególnie jeśli nie wiesz, jakie będą konsekwencje. Chciałabym Cię jednak zachęcić, żebyś o tym powiedziała. To bardzo ważna informacja, która pomoże lekarzowi ocenić, jakiego wsparcia potrzebujesz. Nie musisz automatycznie pokazywać śladów. Psychiatra może zapytać, w jaki sposób i jak często się ranisz, kiedy to się dzieje i czy masz myśli samobójcze. Może też zapytać, czy rany wymagają pomocy medycznej. Masz prawo powiedzieć, że nie czujesz się komfortowo z ich pokazywaniem. Czy po takiej informacji lekarz skieruje Cię do szpitala? Nie dzieje się to automatycznie. Decyzja zależy przede wszystkim od oceny Twojego bezpieczeństwa, nasilenia objawów i ryzyka, że możesz zrobić sobie poważną krzywdę. Hospitalizacja jest rozważana wtedy, gdy potrzebna jest intensywna pomoc i nie da się zapewnić Ci bezpieczeństwa w inny sposób. Możesz też przygotować sobie wcześniej kilka zdań na kartce i po prostu wręczyć je lekarzowi, jeśli trudno będzie Ci mówić. Nie czekaj jednak z szukaniem pomocy, jeśli samookaleczanie się nasila. Powiedz o nim zaufanej dorosłej osobie już teraz. Jeśli czujesz, że możesz zrobić sobie krzywdę lub odebrać sobie życie, nie zostawaj sama i poproś o natychmiastową pomoc, w razie bezpośredniego zagrożenia dzwoń pod 112. 

~ Jagoda Jek, psycholożka

To całkowicie normalne, że się boisz. Pierwsza wizyta u psychiatry może budzić stres. Jesteś bardzo odważna, że decydujesz się pójść i szukać pomocy.  Psychiatra to lekarz, z którym przede wszystkim się rozmawia. Jego głównym celem jest zrozumienie, co czujesz i co się z Tobą dzieje, a nie ocenianie czy kontrolowanie.

Lekarz może chcieć ocenić, czy rany są bezpieczne i czy nie zagrażają Twojemu zdrowiu (np. czy nie ma ryzyka zakażenia). Zazwyczaj pyta, gdzie znajdują się ślady, i może poprosić o odsłonięcie konkretnego miejsca (np. przedramienia), jeśli jest taka potrzeba medyczna.

Dobry lekarz będzie szanował Twoje tempo, nie zrobi niczego gwałtownie i wytłumaczy Ci, dlaczego o to pyta. Ważne jest jednak, aby pamiętać, że lekarz nie jest tam po to, żeby Cię zawstydzić, tylko żeby sprawdzić, jak może Ci pomóc. Same samookaleczenia nie są automatycznym powodem do natychmiastowego zamknięcia w szpitalu psychiatricznym.

Wielu nastolatków boi się, że przyznanie się do samookaleczeń oznacza jednoznacznie wywózkę karetką. W rzeczywistości procedura wygląda inaczej:

Szpital to ostateczność: Lekarze wysyłają pacjenta do szpitala psychiatrycznego tylko wtedy, gdy istnieje bezpośrednie, realne zagrożenie życia lub zdrowia. Psychiatra jest po to, żeby Ci pomóc, a nie żeby Cię oceniać, krzyczeć na Ciebie czy zgłaszać gdziekolwiek "za karę". Im szczerzej opowiesz o tym, co przeżywasz, tym szybciej dostaniesz właściwą pomoc, taką, która sprawi, że wreszcie poczujesz ulgę i przestaniesz cierpieć w samotności.

Dzień dobry! To bardzo dobrze, że idziesz do psychiatry, jeśli czujesz takie cierpienie i doświadczasz samookaleczeń. Ta wizyta jest dla Ciebie, a lekarz jest tam po to żeby Ci pomóc - z pewnością racjonalnie to wiesz. Lekarz Cię o to zapyta, nie żeby oceniać, czy ukarać szpitalem, leczeniem. Zapyta po to by móc Ci jak najlepiej pomóc. Ważne żeby powiedzieć lekarzowi wszystko, dać mu kredyt zaufania. 

Jeśli trudno Ci to wypowiedzieć, nazwij to. ,,Jest coś o czym boje się powiedzieć". Pozwól, że lekarz zaopiekuje się Twoim lękiem przed opowiedzieniem o samookaleczeniach. 

Lekarz podejmie decyzje o najwłaściwszym dla Ciebie leczeniu, postępowaniu. Nie ma gwarancji, że zakończy wizytę wskazaniem do szpitala, ani gwarancji, że tego nie zrobi. Nie rozchodzi się jednak o samookaleczenia, choć to istotna informacja, nie zatajaj jej. 

Twój wiek wskazuje na obecność opiekunów podczas wizyty. Jeśli oni nie wiedzą, rozważ czy nie chcesz z nimi porozmawiać przed wizytą, o ile czujesz, że to przyniesie Ci jakieś ukojenie. A jeśli to właśnie tego się boisz, że opiekunowie się dowiedzą, możesz powiedzieć o tym lekarzowi. Pomoże Ci porozmawiać z Twoimi bliskimi. 

Do wizyty został tydzień. Jeśli w tym czasie poczujesz, że jest Ci bardzo ciężko, nie czekaj zadzwoń lub napisz na Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111 (bezpłatnie, całą dobę), jeśli rana wygląda poważnie albo czujesz, że możesz zrobić sobie dużą krzywdę, powiedz od razu dorosłemu, któremu ufasz, albo zadzwoń pod 112.

Trzymam za Ciebie mocno kciuki!