Boję się powiedzieć terapeutce o samookaleczaniu i pogorszeniu nastroju - czy może wysłać mnie do szpitala?

Oli, bardzo mi przykro, że jest Ci teraz tak ciężko. Dziękuję, że o tym napisałaś. To, co opisujesz, brzmi jak naprawdę trudny moment i chciałabym, żebyś nie musiała zostawać z tym sama. Rozumiem, że boisz się powiedzieć terapeutce o tym, co się dzieje, szczególnie jeśli obawiasz się szpitala. Ale to, że coraz częściej się samookaleczasz, że brakuje Ci siły i że przestają Cię cieszyć rzeczy, które wcześniej były ważne, jest czymś, o czym naprawdę warto jej powiedzieć. Ona na pewno Cię nie oceni i nie wysle „na siłę” do szpitala. Wspólne zastanowicie się czego w tej chwili będziesz potrzebować by zapewnić Ci spokój i bezpieczeństwo. To, że teraz nie masz siły się uczyć, malować czy przejmować ocenami, nie oznacza, że jesteś leniwa albo że jesteś niewystarczająca. Nie musisz teraz zasługiwać na odpoczynek dobrymi ocenami ani udowadniać, że dajesz sobie radę. Twoje samopoczucie jest ważniejsze niż kartkówki.

Dobrze, że idziesz dziś na terapię. Spróbuj powiedzieć jej dokładnie to, co napisałaś tutaj (nawet jeśli będzie Ci trudno to wypowiedzieć, możesz po prostu pokazać jej to co tu napisałaś).

Chciałabym też, żebyś pamiętała, że nie musisz radzić sobie z tym sama. Jeśli czujesz, że możesz zrobić sobie poważniejszą krzywdę, powiedz o tym od razu zaufanej dorosłej osobie.

Dobrze, że chcesz powiedzieć o tym terapeutce. Samookaleczanie, coraz mniejsza motywacja i trudności w codziennym funkcjonowaniu to ważne sygnały, którym warto się przyjrzeć, ale nie oznaczają automatycznie, że zostaniesz skierowana do szpitala. Terapeutka będzie chciała przede wszystkim zrozumieć, jak się czujesz i czego potrzebujesz, żeby było bezpieczniej. Nie mogę obiecać, jaka będzie jej decyzja, ale szczera rozmowa pomoże jej dobrać odpowiednią formę pomocy. Powiedz jej dokładnie to, co napisałaś tutaj, również o strachu przed hospitalizacją i o tym, że nie masz myśli samobójczych. Nie musisz udawać, że jest lepiej, ani umniejszać samookaleczania ze strachu przed reakcją. To, że teraz nie masz siły się uczyć, malować czy robić rzeczy, które wcześniej były dla Ciebie ważne, nie oznacza, że jesteś niepotrzebna albo leniwa. Wygląda na to, że jest Ci naprawdę ciężko i potrzebujesz wsparcia, a nie kolejnych wymagań wobec siebie. Na dziś nie musisz naprawiać ocen ani nadrabiać wszystkiego — najważniejsze, żebyś opowiedziała terapeutce, co się dzieje. Jeśli boisz się, że w gabinecie zabraknie Ci słów, możesz po prostu pokazać jej swój wpis. Proszę, nie zostawaj sama z tym pogorszeniem samopoczucia i powiedz zaufanej osobie dorosłej o nasilającym się samookaleczaniu. Zasługujesz na pomoc, zanim będzie jeszcze trudniej.

~ Jagoda Jek, psycholożka