Dzień dobry,
Bardzo dziękuję, że napisałaś i opowiedziałaś o tym, przez co przechodzisz. To musiało kosztować Cię wiele odwagi. Czytając Twoją wiadomość, widzę przede wszystkim osobę, która od bardzo długiego czasu niesie ogromny ciężar.
To, co opisujesz, nie świadczy o tym, że jesteś „problemem”. Świadczą o tym, że od lat zmagasz się z bólem, który zdecydowanie zasługuje na profesjonalną pomoc i wsparcie.
Szczególnie poruszyło mnie to, że wielokrotnie próbowałaś powiedzieć mamie, że potrzebujesz pomocy. To, że nie zostałaś wysłuchana, nie oznacza, że Twoje cierpienie nie jest prawdziwe. Ono jest prawdziwe i ważne.
Napisałaś też o myślach, że mogłabyś wpaść pod samochód. Chciałabym potraktować to bardzo poważnie. Nie chcę, żebyś zostawała z tym sama. Jeżeli czujesz, że te myśli stają się bardzo silne albo masz obawę, że możesz zrobić sobie krzywdę, proszę, powiedz o tym jak najszybciej zaufanej osobie dorosłej, może to być inny członek rodziny, pedagog lub psycholog szkolny, nauczyciel, rodzic koleżanki lub inna osoba, której ufasz. Jeżeli w danym momencie czujesz, że jesteś w bezpośrednim niebezpieczeństwie, zadzwoń pod numer 112 lub zgłoś się na najbliższy szpitalny oddział ratunkowy. Twoje bezpieczeństwo jest teraz najważniejsze.
To, że niedługo skończysz 18 lat, daje nadzieję, że już wkrótce będziesz mogła samodzielnie zgłosić się po pomoc. Ale nie chciałabym, żebyś czuła, że do tego czasu musisz radzić sobie sama. Są miejsca i osoby, które pomagają również osobom niepełnoletnim będącym w kryzysie. Jeśli mieszkasz w Polsce, możesz także skontaktować się z Telefonem Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111 – możesz zadzwonić lub napisać anonimowo. Tam spotkasz osoby, które potraktują Cię z życzliwością i pomogą zastanowić się nad kolejnymi krokami.
Choć teraz możesz mieć wrażenie, że już nic Cię nie cieszy i nic nie działa, to nie oznacza, że tak będzie zawsze. Kiedy ktoś przez bardzo długi czas żyje w ogromnym stresie i cierpieniu, mózg często „wyłącza” odczuwanie przyjemności i odbiera energię. To nie jest Twoja wina i nie oznacza, że już nigdy nie poczujesz ulgi. Wiele osób, które przeżywały podobny kryzys, z odpowiednim leczeniem i wsparciem odzyskało chęć życia. Jest realna nadzieja również dla Ciebie.
Na koniec chcę powiedzieć coś bardzo ważnego: nie widzę w Twojej wiadomości „problemu”. Widzę młodą osobę, która od lat walczy o przetrwanie i mimo ogromnego bólu nadal szuka pomocy. To, że napisałaś tę wiadomość, mówi mi, że jakaś część Ciebie wciąż ma nadzieję, że może być inaczej. I właśnie tę część warto teraz wspólnie chronić.
Nie jesteś z tym sama.