Czy potrzeba bycia blisko chłopaka i niechęć do wstawania to normalny komfort czy uzależnienie emocjonalne?

Dzień dobry

  Pani zachowanie jest jak najbardziej naturalne. Czuje Pani bliskość do człowieka i chce przy nim trwać. Jednocześnie obowiązki z uczelnią nie pozwalają na dłuższe leżenie, może za wyjątkiem weekendów. Domyślam się, ze Was związek jest świeży i dlatego jest taka reakcja organizmu, a nie inna. Można uzależnić się od drugiej osoby, ale także od stanu bliskości. Ale wchodzimy w cykl, kiedy będzie coraz zimniej. Co w takim razie? Celebrujcie wspólne weekendy, celebrujcie bliskość. Wszystkiego dobrego. 

Sama ochota, żeby wrócić do ciepłego łóżka i przytulić się do chłopaka, nie świadczy o uzależnieniu emocjonalnym. To naturalne, że przy osobie, z którą czujesz się bezpiecznie, chcesz zostać dłużej, szczególnie gdy czeka Cię wczesna pobudka i obowiązki. O zależności warto myśleć raczej wtedy, gdy trudno Ci funkcjonować bez partnera, odczuwasz silny lęk przy rozłące, rezygnujesz z własnych potrzeb i relacji albo czujesz, że bez niego nie poradzisz sobie z codziennością. Zwróciłabym też uwagę na to, że ostatnio często analizujesz, czy nie jesteś od niego uzależniona. Możliwe, że przez to zaczynasz interpretować zwyczajne pragnienia jako potencjalny problem. Spróbuj nie oceniać każdej takiej sytuacji osobno, tylko przyjrzeć się temu, jak wygląda Twoje życie jako całość. Możesz bardzo kochać chłopaka i czerpać z niego poczucie bezpieczeństwa, a jednocześnie zachowywać samodzielność. Te dwie rzeczy się nie wykluczają.

~ Jagoda Jek, psycholożka i seksuolożka

Granica między normą a uzależnieniem leży w Twojej sprawczości. Dopók mimo tego smutku i tęsknoty ostatecznie wstajesz, realizujesz swoje obowiązki i dbasz o studia, Twoje uczucia są po prostu pięknym dowodem na to, jak bliską i bezpieczną relację tworzycie.

Dzień dobry,

myślę, że sama niechęć do wstawania o piątej rano, szczególnie gdy obok śpi bliska osoba, nie jest niczym niepokojącym. To zupełnie naturalne, że chce pani pozostać w miejscu, które kojarzy się z komfortem, bliskością i poczuciem bezpieczeństwa.

Bardziej zainteresował mnie jednak fragment, w którym wspomina pani, że ostatnio często zastanawia się, czy nie jest emocjonalnie uzależniona od partnera. 

Zastanawiam się, czy przez te obawy nie zaczyna pani nadmiernie analizować zachowań, które same w sobie nie świadczą o żadnym problemie.

Istotne raczej jest to, jak funkcjonuje pani poza związkiem. Czy potrafi pani samodzielnie podejmować decyzje, realizować własne potrzeby i czuć się dobrze również bez obecności partnera?

Bliskość i potrzeba bezpieczeństwa nie są tym samym co zależność emocjonalna. Problem pojawia się wtedy, gdy potrzeba obecności drugiej osoby zaczyna istotnie ograniczać naszą samodzielność i codzienne funkcjonowanie.

Serdecznie pozdrawiam, 

Stanisław Zych 

Dzień dobry,  
to w zupełności normalne, że ciepłe, bezpieczne łóżko u boku bliskiej osoby wydaje się o wiele atrakcyjniejsze niż wstawanie o 5:00 rano na studia. Taka tęsknota za komfortem i bliskością to piękny znak, który mówi, że Pani dom i związek są dla Pani prawdziwą oazą spokoju, do której naturalnie chce Pani wracać. To Pani zasoby: poczucie bezpieczeństwa, ciepło i więź, z których czerpie Pani siłę. Samo to, że zadaje Pani sobie pytanie o granice, pokazuje dużą wrażliwość i refleksyjność. Czasami, gdy jesteśmy zmęczeni, nasza głowa szuka trudnych odpowiedzi (jak „uzależnienie”), podczas gdy chodzi po prostu o ludzką potrzebę odpoczynku i bliskości. Jeśli jednak ten temat nie daje to Pani spokoju i czuje Pani, że chciałaby się temu bliżej przyjrzeć – na przykład po to, by lepiej zrozumieć swój styl przywiązania i odróżnić zdrową tęsknotę od lęku przed rozłąką – bezpieczna przestrzeń gabinetu terapeutycznego może być do tego świetnym miejscem. Proszę pamiętać, że to, co Pani czuje, jest w pełni zrozumiałe. Proszę dać sobie łagodność i pozwolić sobie na te odczucia bez surowej oceny. 
Pozdrawiam ciepło  
Anna Maliszewska