Dzień dobry,
z tego opisu dużo widać: miłość do partnera, tęsknotę za tym, co było kiedyś, i coraz większe zmęczenie tym, co jest teraz.
„Uzależnienie emocjonalne” nie jest formalną diagnozą, ale opisuje coś, co naprawdę się zdarza: nasze samopoczucie zaczyna zależeć niemal wyłącznie od obecności, dostępności i wyborów drugiej osoby. Pisze Pani, że Pani nastrój zależy od tego, gdzie partner jest, z kim i kiedy wróci. To bardzo ważny sygnał. Nie chciałabym jednak od razu nazywać tego problemem „w Pani”. To, co Pani przeżywa, jest też zrozumiałą reakcją na konkretną sytuację. Związek otwarty działa dobrze wtedy, gdy obie strony czują się w nim bezpiecznie i ważnie. U Pani wygląda to tak, że z inną osobą partner dzieli przygody, spontaniczność i ekscytację, a z Panią głównie codzienność. Do tego dochodzi zależność zawodowa, bo partner jest też Pani szefem. To sprawia, że trudno złapać dystans i poczuć, że ma się wybór.
Kiedy tak bardzo żyjemy rytmem drugiej osoby, często znaczy to, że trochę zgubiłyśmy kontakt ze sobą. Imprezowanie, żeby nie czuć smutku, przynosi chwilową ulgę, ale nie daje tego, czego naprawdę Pani potrzebuje. Dlatego potem bywa jeszcze gorzej.
Dobra wiadomość jest taka, że ten kontakt ze sobą da się odbudować, krok po kroku. Nie trzeba od razu decydować, czy zostać, czy odejść. Najpierw warto zatrzymać się i zapytać: czego ja potrzebuję? Co jest dla mnie ważne? Jak chcę żyć?
Czasem wystarczy kilka spotkań z psychologiem, żeby uporządkować emocje, lepiej zrozumieć, co dzieje się w relacji, i znaleźć pierwsze, małe kroki w stronę siebie. Może to być dobry początek i powrót do siebie, a decyzje przyjdą wtedy, kiedy będzie Pani na nie gotowa.