Jagoda Jek
To, co opisujesz, brzmi przede wszystkim jak ogromne obciążenie i bardzo dużo trudnych doświadczeń, z którymi próbujecie funkcjonować jednocześnie. Sam fakt, że potrafisz tak szczegółowo opisać różne stany, reakcje i sytuacje, w których się pojawiają, pokazuje też dużą świadomość tego, co się z Tobą dzieje.
Nie chcę jednak wzmacniać przekonania, że jesteście od siebie całkowicie odrębnymi osobami. W DID poszczególne części tożsamości mogą mieć bardzo różne cechy, potrzeby, wspomnienia czy sposoby reagowania, ale nadal dotyczą jednej osoby i jednego organizmu. Celem pracy nie musi być więc „pozbycie się” którejś z tych części, tylko znalezienie sposobu na bezpieczniejsze funkcjonowanie i współpracę.
Szczególnie ważne jest to, co napisałeś o Krystianie, samookaleczeniach, Oskarze i używkach. Nawet jeśli masz poczucie, że „bez nas byłoby łatwiej”, nie traktowałabym tego jako czegoś, co trzeba po prostu przeczekać. Warto mieć z terapeutą konkretny plan na sytuacje, w których pojawiają się myśli samobójcze, silna agresja czy potrzeba sięgania po substancje.
I jeszcze jedno: nie musisz być osobą, która „wszystko ma w dupie”, żeby zasługiwać na pomoc. To, że jednocześnie czujesz niechęć, złość, obojętność, lęk czy potrzebę kontroli, nie odbiera Ci prawa do tego, żeby potraktować swoje cierpienie poważnie.
Jeżeli masz możliwość, warto omówić to z psychologiem lub psychiatrą mającym doświadczenie w zaburzeniach dysocjacyjnych. Możecie nawet pokazać specjaliście dokładnie taki opis, jaki tutaj napisałeś. Nie trzeba wszystkiego tłumaczyć podczas jednej rozmowy.
~ Jagoda Jek, psycholożka i seksuolożka












