Odpowiedz jako specjalista
WsteczSilna blokada w rozmowie z ludźmi - stres, overthinking i lęk przed odezwaniem się do osoby, którą chcę poznać
Mam problem, który bardzo utrudnia mi poznawanie ludzi. Paradoks polega na tym, że im bardziej chcę kogoś poznać, tym mniej jestem w stanie się do tej osoby odezwać. Nie wynika to z braku chęci – wręcz przeciwnie. Bardzo tego chcę, ale czuję, jakbym była całkowicie zablokowana. Kiedy pojawia się okazja do rozmowy, zaczynam wszystko analizować. Zastanawiam się, co powiedzieć, jak zostanę odebrana i czy nie zrobię z siebie pośmiewiska. Im dłużej o tym myślę, tym bardziej narasta we mnie napięcie, aż w końcu nie mówię nic. Na przykład, jeśli osoba, którą chciałabym poznać, rozmawia z kimś, z kim przed chwilą sama rozmawiałam, mogłabym naturalnie dołączyć do rozmowy. Mimo że jest ku temu okazja, nie potrafię. Czuję tak silne zahamowanie, że nie jestem w stanie się odezwać ani normalnie wysłowić. Zamiast działać, stoję z boku i tylko obserwuję.To jest dla mnie bardzo frustrujące, bo moje zachowanie zupełnie nie odzwierciedla tego, czego naprawdę chcę. Nie unikam ludzi dlatego, że mnie nie interesują. Unikam ich dlatego, że czuję, jakby coś we mnie całkowicie blokowało możliwość zrobienia pierwszego kroku.
Kamila Grobelna
Dzień dobry,
To, co Pani opisuje, może być związane z silnym lękiem przed oceną i odrzuceniem. Paradoks polega na tym, że im bardziej zależy nam na kontakcie, tym większe znaczenie zaczynamy przypisywać temu, jak wypadniemy – pojawia się analizowanie każdego słowa, przewidywanie reakcji drugiej osoby i napięcie, które ostatecznie utrudnia spontaniczne zachowanie.
Warto zauważyć, że problemem nie wydaje się brak potrzeby kontaktu, lecz właśnie trudność w poradzeniu sobie z napięciem, które pojawia się w sytuacji społecznej. Z czasem może powstać mechanizm: „zależy mi → boję się, że źle wypadnę → analizuję → napięcie rośnie → wycofuję się → chwilowo odczuwam ulgę”. Niestety takie wycofanie może później wzmacniać przekonanie, że „nie potrafię rozmawiać z ludźmi”.
Pomocna może być praca psychologiczna nad lękiem przed oceną, poczuciem własnej wartości i przekonaniami dotyczącymi tego, jak jest Pani odbierana przez innych. Warto również stopniowo ćwiczyć podejmowanie małych działań pomimo napięcia – nie czekać, aż lęk całkowicie zniknie, ale uczyć się działania razem z nim.
To, że w danej chwili trudno jest Pani zrobić pierwszy krok, nie oznacza, że nie potrafi Pani nawiązywać relacji. W opisanej sytuacji widać raczej dużą potrzebę kontaktu, która zostaje „przykryta” przez lęk i nadmierną kontrolę.
Pozdrawiam, psycholog Kamila Grobelna
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Agnieszka Włoszycka
Dzień dobry,
Dziękujemy za wiadomość. Moim zdaniem to, co Pani opisuje, przypomina bardziej lęk i silne zahamowanie w sytuacjach społecznych niż brak potrzeby kontaktu z ludźmi. I właśnie ten paradoks – „bardzo chcę, ale nie potrafię zrobić kroku” – może być szczególnie frustrujący.Wydaje się, że uruchamia się tutaj pewien mechanizm: pojawia się okazja do kontaktu → zaczyna Pani analizować, jak zostanie odebrana → rośnie napięcie → coraz trudniej coś powiedzieć → ostatecznie Pani nie działa → pojawia się ulga, ale później frustracja i myśl, że znowu się nie udało. To może z czasem wzmacniać lęk.Warto więc nie czekać, aż poczuje Pani wystarczającą pewność siebie. Pomocna może być praca małymi krokami, np. rozpoczęcie od krótkiego komentarza, prostego pytania czy dołączenia do rozmowy bez oczekiwania, że od razu nawiąże Pani bliską relację.Dobrym tematem do pracy z psychologiem lub psychoterapeutą będzie właśnie lęk przed oceną i myśli pojawiające się tuż przed próbą nawiązania kontaktu. W terapii można stopniowo ćwiczyć takie sytuacje i sprawdzać, czy przewidywane „zrobię z siebie pośmiewisko” rzeczywiście się wydarza.Co wazne moim zdaniem: to, że w danej chwili nie potrafi Pani podejść i się odezwać, nie oznacza, że nie umie Pani budować relacji. Prawdopodobnie najpierw trzeba pomóc lękowi trochę się wycofać, żeby Pani naturalna potrzeba kontaktu mogła mieć więcej przestrzeni.
Wszystkiego dobrego.
Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka
Dariusz Zawora
Praca z nieśmiałością powinna się opierać glownie na niwelowanie lęku antycypacyjnego, negatywnych schematow samooceny, ruminacji z zastosowaniem technik poznawczo behawioralnych. Techniki CBT daja najlepsze wyniki w pracy nad nieśmiałością.
Sylwia Skibińska
Dzień dobry. Jest to silny lęk przed oceną i odrzuceniem. Im bardziej zależy Pani na kontakcie, tym więcej pojawia się analizowania i napięcia, które ostatecznie blokuje działanie. Warto zacząć od bardzo małych kroków – krótkiego „cześć”, prostego pytania czy dołączenia do rozmowy bez oczekiwania, że musi wypaść Pani idealnie. Jeśli problem mocno ogranicza Pani relacje, warto również omówić go z psychologiem.
Pozdrawiam,
Sylwia Skibińska
Jagoda Jek
W opisanej sytuacji bardziej niż brak chęci do kontaktu widać silne napięcie, które pojawia się właśnie wtedy, kiedy kontakt staje się dla Ciebie ważny. Zaczynasz przewidywać, jak zostaniesz odebrana, co powiesz, czy zabrzmisz wystarczająco dobrze i czy nie zrobisz czegoś niezręcznego. W efekcie uwaga zamiast być skierowana na rozmowę, skupia się na kontrolowaniu własnego zachowania — i im więcej analizujesz, tym trudniej spontanicznie coś powiedzieć.
Taki mechanizm może występować m.in. przy lęku społecznym, ale na podstawie samego opisu nie da się stwierdzić, z czego dokładnie wynika Twoja trudność. Warto natomiast przyjrzeć się temu bliżej, szczególnie jeśli blokada ogranicza Ci możliwość tworzenia relacji, na których Ci zależy.
Ważne jest też to, że nie musisz najpierw przestać odczuwać lęku, żeby zacząć nawiązywać kontakty. Często właśnie stopniowe podejmowanie małych prób pozwala przekonać się, że napięcie można odczuwać i jednocześnie działać. Nie chodzi o zmuszanie się do rozmowy z kimś obcym za każdym razem, ale o stopniowe oswajanie sytuacji, które obecnie wywołują największe napięcie.
Jeśli masz możliwość, warto porozmawiać o tym z psychologiem lub psychoterapeutą. Szczególnie pomocne może być wspólne przeanalizowanie konkretnej sytuacji: co pojawia się w Twojej głowie tuż przed podejściem do kogoś, czego dokładnie się obawiasz i co robisz, kiedy napięcie rośnie. To pozwala pracować nie tylko nad samym „zagadywaniem”, ale nad mechanizmem, który Cię przed tym powstrzymuje.
I najważniejsze: fakt, że w takich momentach milczysz, nie oznacza, że nie masz nic ciekawego do powiedzenia. Twoje zachowanie w sytuacji silnego lęku nie musi być miarą tego, jaka jesteś w relacji z drugim człowiekiem.
~ Jagoda Jek, psycholożka i seksuolożka
Urszula Markowska
Dzień dobry,
Zwróciłam uwagę na to, jak dużo dzieje się w Pani w momencie, kiedy pojawia się możliwość kontaktu. Zamiast móc skupić się na rozmowie i drugiej osobie, uwaga bardzo szybko kieruje się na to, co dzieje się w Pani myślach i emocjach - pojawia się lęk "jak wypadnę?", "co mam powiedzieć?", "czy nie zrobię z siebie pośmiewiska?". Być może uwaga kieruje się także na to, co pojawia się w ciele - na przykład szybsze bicie serca, szybszy oddech, potliwość dłoni czy silne napięcie. Przy tak dużej samoobserwacji, spontaniczne odezwanie się rzeczywiście może być bardzo trudne.
Pomocne może być więc nie tylko ćwiczenie samego rozpoczynania rozmów, ale też uczenie się powracania do tego, co dzieje się tu i teraz: co mówi druga osoba, co Panią w niej ciekawi, co naprawdę chciałaby Pani powiedzieć, nawet jeśli nie będzie to idealne.
Warto też zauważyć moment, w którym pojawia się to "zamrożenie": co dzieje się wtedy w ciele, jakie myśli się pojawiają jako pierwsze i czego najbardziej się Pani obawia. Może to pomóc lepiej zrozumieć, co dokładnie blokuje kontakt.
Kalina Paszyna-Grochowska
Dzień dobry,
paradoks, o którym Pani pisze – im bardziej chce Pani kogoś poznać, tym silniejszy czuje Pani paraliż – jest w psychologii bardzo dobrze znany. Ta "blokada" nie wynika z braku chęci, lecz z automatycznej reakcji Pani układu nerwowego na silny lęk przed oceną i odrzuceniem. W momencie, gdy bardzo Pani zależy, mózg traktuje ewentualną porażkę jak zagrożenie i uruchamia tzw. reakcję zamrożenia, a próba zaplanowania w głowie idealnej wypowiedzi tylko potęguje ten stres.
Aby powoli rozbrajać ten mechanizm, dobrze jest zacząć od znacznego obniżenia poprzeczki – nie musi Pani od razu prowadzić długiej rozmowy, na początek wystarczy krótki uśmiech, potaknięcie czy zwykłe „Cześć”.
Warto byłoby również spróbować przenieść uwagę ze swoich obaw/myśli na to, co mówi druga osoba, bo skupienie się na tym, naturalnie obniża lęk przed byciem ocenianą. Zamiast walczyć ze stresem, warto zaakceptować, że na początku ma prawo się pojawiać.
Pani potrzeba bliskości jest całkowicie zdrowa, a ta "blokada" to tylko nawyk obronny, który dzięki małym krokom, a w razie potrzeby także wsparciu odpowiedniego specjalisty np. psychologa – można skutecznie przełamać.
Mam nadzieję, że dałam Pani, choć niewielką nadzieję na to, że można pokonać tę "blokadę".
Z pozdrowieniami
Kalina Paszyna-Grochowska, psycholog
Bożena Nagórska
Dzień dobry.
Opisywana blokada to częsty mechanizm, w którym pragnienie nawiązania relacji połączone z lękiem przed oceną w pewnym sensie paraliżuje przed podjęciem działania. Nadmierna analiza i szukanie idealnego momentu potęgują napięcie, sprawiając, że prosta okazja do rozmowy zaczyna wydawać się dużym wyzwaniem. Warto zacząć od metody małych kroków i zdejmowania z siebie presji – nie musisz od razu prowadzić błyskotliwej konwersacji, wystarczy krótkie, neutralne zdanie czy uśmiech. Pomocna w przełamaniu tego schematu i wypracowaniu swobody w kontaktach może być krótka praca z psychoterapeutą, który pomoże obniżyć lęk przed oceną.
Powodzenia!
Bożena Nagórska
Martyna Kaleta
Dzień dobry,
to, co Pani opisuje, brzmi jak bardzo silny wewnętrzny konflikt: jedna część Pani chce podejść, odezwać się, poznać kogoś, wejść w kontakt, a druga część jakby zatrzymuje Panią tuż przed wykonaniem kroku. To może być bardzo frustrujące, zwłaszcza kiedy z zewnątrz wygląda to jak wycofanie, a w środku jest przecież dużo pragnienia relacji.
W psychologii procesu można by powiedzieć, że pojawia się tutaj coś w rodzaju progu. Próg to taki moment, w którym zbliżamy się do czegoś ważnego, ale jednocześnie mniej znanego, trudnego albo ryzykownego. W Pani przypadku tym progiem może być odezwanie się, pokazanie siebie, wejście do rozmowy, bycie zauważoną. To nie znaczy, że Pani „nie umie rozmawiać” albo „nie chce ludzi”. Raczej wygląda to tak, jakby samo przekroczenie tego momentu uruchamiało bardzo silne napięcie.
Czasem przy takim progu pojawiają się tzw. figury progowe — wewnętrzne głosy, przekonania albo obrazy, które pilnują, żebyśmy nie zrobili kroku dalej. Mogą mówić na przykład: „ośmieszysz się”, „powiesz coś głupiego”, „oni cię źle ocenią”, „nie pasujesz tam”, „lepiej nic nie mów”. One często są bardzo surowe, ale zwykle nie pojawiają się bez powodu. Być może kiedyś miały Panią chronić przed odrzuceniem, wstydem albo zranieniem. Problem w tym, że dziś mogą chronić tak mocno, że odbierają Pani możliwość kontaktu, którego Pani naprawdę chce.
Warto też przyjrzeć się tej blokującej części z ciekawością, a nie tylko złością. Co ona mówi? Czego się boi? Przed czym próbuje Panią ochronić? A potem poszukać drugiej figury — tej, która naprawdę chce kontaktu, bliskości, rozmowy, bycia wśród ludzi. Jak ona brzmi? Jak stoi? Jak oddycha? Co chciałaby powiedzieć, gdyby dostała trochę więcej miejsca?
Pomocna może być praca nie tylko nad tym, „jak się przełamać”, ale też nad tym, kto w Pani miałby się odezwać. Być może potrzebuje Pani odnaleźć i wzmacniać taką wewnętrzną figurę, która potrafi mówić — nie idealnie, nie błyskotliwie, nie bez lęku, ale wystarczająco żywo i prawdziwie. Figurę, która może powiedzieć jedno zdanie, zadać proste pytanie, dołączyć do rozmowy, nawet jeśli serce bije szybciej.
To może być dobry temat do psychoterapii, szczególnie jeśli blokada jest silna i powtarza się od dawna. Nie po to, żeby zmuszać się do bycia kimś innym, ale żeby lepiej poznać swoje wewnętrzne progi, oswoić lęk przed oceną i krok po kroku budować w sobie część, która potrafi wejść w kontakt z innymi bez rezygnowania z siebie.
Pozdrawiam,
Martyna Kaleta
Wiktoria Woldan
Dzień dobry,
Z tego, co Pani opisuje, wynika, że trudność nie leży w braku chęci do poznawania ludzi, ale raczej w silnym napięciu i lęku, które pojawiają się właśnie wtedy, gdy kontakt z kimś jest dla Pani ważny. Im bardziej zależy Pani na rozmowie lub znajomości, tym więcej pojawia się analizowania własnego zachowania, przewidywania ocen innych osób i obaw przed popełnieniem błędu. W efekcie zamiast swobodnego kontaktu pojawia się blokada i wycofanie.
Można odnieść wrażenie, że działa tutaj pewnego rodzaju błędne koło: pojawia się okazja do rozmowy, następnie obawy i napięcie, później rezygnacja z działania, która chwilowo przynosi ulgę, ale jednocześnie utrwala przekonanie, że takie sytuacje są trudne i stresujące. Z czasem może to prowadzić do coraz większej ostrożności w relacjach społecznych. Warto pamiętać, że nie trzeba najpierw całkowicie pozbyć się lęku, aby zacząć działać. Często to właśnie stopniowe podejmowanie drobnych prób kontaktu pomaga odzyskać poczucie pewności siebie. Pomocne może być również przyjrzenie się myślom pojawiającym się przed rozmową – zwłaszcza tym dotyczącym oceny, odrzucenia czy konieczności „wypadnięcia idealnie”. Jeżeli trudności utrzymują się od dłuższego czasu i wpływają na możliwość budowania relacji, warto rozważyć konsultację z psychologiem. Szczególnie skuteczna bywa tutaj terapia poznawczo-behawioralna, która pomaga pracować nad lękiem antycypacyjnym, negatywnymi przekonaniami na własny temat oraz nadmiernym analizowaniem sytuacji społecznych. I najważniejsze i to, że w takich momentach milczy Pani lub się wycofuje, nie oznacza, że nie potrafi Pani budować wartościowych relacji. Bardzo możliwe, że to właśnie lęk przesłania Pani naturalną otwartość i ciekawość drugiego człowieka.
Pozdrawiam serdecznie,
psycholog Wiktoria
Eliza Śliwińska
Dzień dobry,
opisuje Pani objawy lęku, który pojawia się w sytuacjach społecznych. Lęk jest naturalną emocją, mająca za zadanie chronić nas przed zagrożeniami. jako ludzie mamy nieco różniące sie dominujące reakcje na zagrożenie, czasami jest to tzw. reakcja walcz lub uciekaj wiążąca sie z aktywnym działaniem (ataku lub unikania) a czasem jest to reakcja podobna do znieruchomienia (bierność, zahamowanie reakcji). Możemy przejawiać też różne reakcje w różnych sytuacjach. Podobne reakcje obronne obserwujemy w świecie zwierząt. Takie zachowania są uwarunkowane biologicznie, gdyż mają chronić nas w sytuacji zagrożenia. Problem ponawia się wówczas, gdy reakcja lękowa nie jest adekwatna do skali bodźca. Jeśli reagujemy lękiem na sytuacje względnie bezpieczne, gdyż umysł traktuje je jako zagrażające, lęk nie pełni adaptacyjnej funkcji, lecz znacznie utrudnia funkcjonowanie. Jest to sygnał, że potrzebne jest profesjonalne wsparcie.
Zachęcam do skorzystania z psychoterapii w nurcie poznawczo-behawioralnej (CBT) o udowodniej skuteczności w pomocy pacjentom z takimi objawami.
Pozdrawiam serdecznie Eliza Śliwińska
Zobacz podobne
Strach przed oceną społeczną i uczucie pustki - jak sobie radzić jako osoba z autyzmem?
Witam, Mam wielki problem w sytuacjach społecznych, boje się wychodzić do ludzi, a najbardziej bycia ocenianym. Jako autysta mam inne postrzeganie świata więc dla mnie wielką rzeczą może być coś co dla innych jest normalnie. Czasem palne coś głupiego przy grupie znajomych i oni to zauważają i potem tak dziwnie sie na mnie patrzą- wtedy mam ochote wyjść z płaczem. Bardzo często czuje sie „pusty” klikam w telefon/komputer bez większego celu szukając sobie zajęcia, ale na nic nie mam ochoty. Czasem poprostu czuje się smutny bez większego powodu i potem myśle że sie poprostu nad sobą użalam. Jak jestem przez dłuższy czas z ludzmi w jakimś pomieszczeniu to poprostu robi mi sie strasznie źle, smutno i nie dobrze. Nie wiem czy powinienem iść do pedagoga/psychiatry/psychologa
Wiele lat temu wyszłam za mąż za sporo starszego ode mnie mężczyznę
Wiele lat temu wyszłam za mąż za sporo starszego ode mnie mężczyznę, nigdy nie poznałam chłopca w swoim wieku, kiedy patrzę wstecz, wydaje mi się, że się starłam chodziłam na imprezy, jeździłam na klasowe wycieczki, wypady w czasie studiów itp - po prostu się nie udało.... . Poznałam wtedy swojego przyszłego męża, był już wiele lat po rozwodzie, z dorosłą córką, był niechętny ślubowi, ale jak podpisałam intercyzę, wzięliśmy ślub cywilny. Nie mogliśmy mieć wspólnych dzieci (moja onkologiczna operacja), żyjemy zgodnie, i do tej pory sporo jeździliśmy po świecie jednak choroba moja i męża oraz jego wiek zastopowała naszą wspólną pasję. Od pewnego czasu widzę, że tak naprawdę nie mamy nic wspólnego zarówno materialnie, jak i psychicznie, żadnych planów na przyszłość. Mieszkam w jego domu, ale wiem, że po jego śmierci będę musiała go opuścić i zostawić córce, wracając do domu rodziców, którzy również są chorzy onkologicznie. Nie mam totalnie nic swojego oprócz pracy zawodowej i 53 lat na karku. W tym momencie uciekam w pracę, która daje mi poczucie stabilności, że gdzieś należę, że jestem częścią normalnej społeczności, ale to nic nie rozwiązuje, coraz bardziej się boję, jestem bezsilna, jakbym tonęła. Wiem, że sama jestem winna, będąc młodą osobą (wtedy 26 lat) nie przewidziałam, że tak potoczy się moje życie, a teraz nie widzę żadnej drogi....
Niepokój, dźwięki i cienie: czy to objawy zaburzeń psychotycznych?
Obecnie mam 16 lat, od kilku lat mam ciągłe wrażenie niepokoju kiedy jestem sama. Około 2 lata temu zaczełam słyszeć dźwięki lub głosy których inny mówią że nie słyszą np. dźwięk karetki za oknem, bzyczenie muchy ktrórej nie ma w pokoju, a nawet głos osoby której nie ma nawet w pobliżu zawsze wołająca moje imie. Czasem nawet jak siedzę z kims w zbyt dłudziej ciszy słyszę jak ta osoba mnie woła mimo to że ona się nie odezwała. Kiedy jestem sama w domu lub gdzie kolwiek mam wrażenie że nie jestem sama lub mam poczucie że ktos mnie obserwuję. Zaczęłam też zauważać kontem oka cienie i figury w ciemnych kątach. Na przykład kiedy szłam z koleżanką wieczorem kiedy było juz ciemno byłam pewna że koło drzewa przez chwile była jakas postać, niewyraźna, bez konkretnego krztałtu ale tam była, nie jest to jedyny przypadek. Kiedy jednej nocy bylam sama w domu około 22 wyszłam z lazienki po prysznicu a drzwi do mojego pokoju były lekko uchylone a ja myslalm że widzę jak jakaś postać usmiecha się do mnie przez szparę. Wystraszyłam sie na tyle że pobiegłam spowrotem do łazienki i siedziałam tam aż około 1 w nocy wrócił mój tata. Cos co jeszcze mnie nie pokoi jest to że sie moja mama opowiadala mi że w dzieciństwie miałam wymyślonego przyjaciela z którym rozmawiałam i bawilam sie z nim. Nie mam żadnego takiego wspomnienia, niepamiętam abym kiedykolwiek miała wymyslonego przyjaciela. W mojej rodzinie były osoby z schizofrenią (moja babcia i jej syn czyli mój wujek) nie chcę cię sama diagnozować ale boje się że rzeczy które słyszę lub widzę moją pasować do objawów tego zaburzenia
Mama wrażenie, że nie potrafię kompletnie rozmawiać z ludźmi. Wyłączam się, stresuję, nie jestem w stanie ciągnąć rozmowy. Mam wrażenie, że nikt mnie nie lubi.
Nie dam rady poznać nowych osób, boję się do kogoś zagadać, komuś odpowiedzieć. Chcę móc z kimś porozmawiać na jakieś tematy, spędzać czas.
Osoby, z którymi obecnie mam kontakt, czyli 2 według mnie, nie wiem czy dobrze odczytuję, ale mają gdzieś moją osobę, narzucam się im.
W towarzystwie więcej niż 1 osoby nie umiem z nikim rozmawiać, nie wiem nawet z kim, czuję się odepchnięta, nie wiem jak się wtedy zachować, bo każdy ma swoje tematy, a ja nawet nie mam pojęcia jak uczestniczyć w rozmowie.
Potrafię również mieć po pół godzinie, czasem dłuższym czasie momenty, że się wyłączam, nie dam rady słuchać, orientować się co się dzieje dookoła wokół mnie, za dużo bodźców dociera do mnie, przez co czuję się otumaniona, dodatkowo lekkie problemy ze słuchem nie pozwalają wychwycić wszystkich słów, które ktoś do mnie kieruje i proszę nawet kilkukrotnie kogoś, by powtórzył co mówił, przez co mam wrażenie, że to kogoś wyprowadza z równowagi.
Mam duży lęk przed lataniem samolotem - jak mogę go oswoić?
Mam problem z lękiem przed lataniem i to wyraźnie wpływa na moje życie zawodowe i osobiste. Sama myśl o nadchodzącej podróży samolotem powoduje u mnie niepokój, a czasami nawet panikę. Zdarza się, że jeszcze przed lotem doświadczam fizycznych objawów, takich jak szybkie bicie serca czy pocenie się. Czy myślicie, że może to być związane z jakimiś zaburzeniami lękowymi? Szukam sposobów na zmniejszenie tego lęku. Wiem, że unikanie lotów może tylko pogorszyć sytuację, więc staram się tego nie robić, ale każdy przelot to dla mnie duże wyzwanie. Jakie działania mogę podjąć, żeby stopniowo oswoić ten strach?
Będę wdzięczna za wszelkie rady.
