Odpowiedz jako specjalista
WsteczSilna blokada w rozmowie z ludźmi - stres, overthinking i lęk przed odezwaniem się do osoby, którą chcę poznać
Mam problem, który bardzo utrudnia mi poznawanie ludzi. Paradoks polega na tym, że im bardziej chcę kogoś poznać, tym mniej jestem w stanie się do tej osoby odezwać. Nie wynika to z braku chęci – wręcz przeciwnie. Bardzo tego chcę, ale czuję, jakbym była całkowicie zablokowana. Kiedy pojawia się okazja do rozmowy, zaczynam wszystko analizować. Zastanawiam się, co powiedzieć, jak zostanę odebrana i czy nie zrobię z siebie pośmiewiska. Im dłużej o tym myślę, tym bardziej narasta we mnie napięcie, aż w końcu nie mówię nic. Na przykład, jeśli osoba, którą chciałabym poznać, rozmawia z kimś, z kim przed chwilą sama rozmawiałam, mogłabym naturalnie dołączyć do rozmowy. Mimo że jest ku temu okazja, nie potrafię. Czuję tak silne zahamowanie, że nie jestem w stanie się odezwać ani normalnie wysłowić. Zamiast działać, stoję z boku i tylko obserwuję.To jest dla mnie bardzo frustrujące, bo moje zachowanie zupełnie nie odzwierciedla tego, czego naprawdę chcę. Nie unikam ludzi dlatego, że mnie nie interesują. Unikam ich dlatego, że czuję, jakby coś we mnie całkowicie blokowało możliwość zrobienia pierwszego kroku.
Kamila Grobelna
Dzień dobry,
To, co Pani opisuje, może być związane z silnym lękiem przed oceną i odrzuceniem. Paradoks polega na tym, że im bardziej zależy nam na kontakcie, tym większe znaczenie zaczynamy przypisywać temu, jak wypadniemy – pojawia się analizowanie każdego słowa, przewidywanie reakcji drugiej osoby i napięcie, które ostatecznie utrudnia spontaniczne zachowanie.
Warto zauważyć, że problemem nie wydaje się brak potrzeby kontaktu, lecz właśnie trudność w poradzeniu sobie z napięciem, które pojawia się w sytuacji społecznej. Z czasem może powstać mechanizm: „zależy mi → boję się, że źle wypadnę → analizuję → napięcie rośnie → wycofuję się → chwilowo odczuwam ulgę”. Niestety takie wycofanie może później wzmacniać przekonanie, że „nie potrafię rozmawiać z ludźmi”.
Pomocna może być praca psychologiczna nad lękiem przed oceną, poczuciem własnej wartości i przekonaniami dotyczącymi tego, jak jest Pani odbierana przez innych. Warto również stopniowo ćwiczyć podejmowanie małych działań pomimo napięcia – nie czekać, aż lęk całkowicie zniknie, ale uczyć się działania razem z nim.
To, że w danej chwili trudno jest Pani zrobić pierwszy krok, nie oznacza, że nie potrafi Pani nawiązywać relacji. W opisanej sytuacji widać raczej dużą potrzebę kontaktu, która zostaje „przykryta” przez lęk i nadmierną kontrolę.
Pozdrawiam, psycholog Kamila Grobelna
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Agnieszka Włoszycka
Dzień dobry,
Dziękujemy za wiadomość. Moim zdaniem to, co Pani opisuje, przypomina bardziej lęk i silne zahamowanie w sytuacjach społecznych niż brak potrzeby kontaktu z ludźmi. I właśnie ten paradoks – „bardzo chcę, ale nie potrafię zrobić kroku” – może być szczególnie frustrujący.Wydaje się, że uruchamia się tutaj pewien mechanizm: pojawia się okazja do kontaktu → zaczyna Pani analizować, jak zostanie odebrana → rośnie napięcie → coraz trudniej coś powiedzieć → ostatecznie Pani nie działa → pojawia się ulga, ale później frustracja i myśl, że znowu się nie udało. To może z czasem wzmacniać lęk.Warto więc nie czekać, aż poczuje Pani wystarczającą pewność siebie. Pomocna może być praca małymi krokami, np. rozpoczęcie od krótkiego komentarza, prostego pytania czy dołączenia do rozmowy bez oczekiwania, że od razu nawiąże Pani bliską relację.Dobrym tematem do pracy z psychologiem lub psychoterapeutą będzie właśnie lęk przed oceną i myśli pojawiające się tuż przed próbą nawiązania kontaktu. W terapii można stopniowo ćwiczyć takie sytuacje i sprawdzać, czy przewidywane „zrobię z siebie pośmiewisko” rzeczywiście się wydarza.Co wazne moim zdaniem: to, że w danej chwili nie potrafi Pani podejść i się odezwać, nie oznacza, że nie umie Pani budować relacji. Prawdopodobnie najpierw trzeba pomóc lękowi trochę się wycofać, żeby Pani naturalna potrzeba kontaktu mogła mieć więcej przestrzeni.
Wszystkiego dobrego.
Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka
Dariusz Zawora
Praca z nieśmiałością powinna się opierać glownie na niwelowanie lęku antycypacyjnego, negatywnych schematow samooceny, ruminacji z zastosowaniem technik poznawczo behawioralnych. Techniki CBT daja najlepsze wyniki w pracy nad nieśmiałością.
Sylwia Skibińska
Dzień dobry. Jest to silny lęk przed oceną i odrzuceniem. Im bardziej zależy Pani na kontakcie, tym więcej pojawia się analizowania i napięcia, które ostatecznie blokuje działanie. Warto zacząć od bardzo małych kroków – krótkiego „cześć”, prostego pytania czy dołączenia do rozmowy bez oczekiwania, że musi wypaść Pani idealnie. Jeśli problem mocno ogranicza Pani relacje, warto również omówić go z psychologiem.
Pozdrawiam,
Sylwia Skibińska
Jagoda Jek
W opisanej sytuacji bardziej niż brak chęci do kontaktu widać silne napięcie, które pojawia się właśnie wtedy, kiedy kontakt staje się dla Ciebie ważny. Zaczynasz przewidywać, jak zostaniesz odebrana, co powiesz, czy zabrzmisz wystarczająco dobrze i czy nie zrobisz czegoś niezręcznego. W efekcie uwaga zamiast być skierowana na rozmowę, skupia się na kontrolowaniu własnego zachowania — i im więcej analizujesz, tym trudniej spontanicznie coś powiedzieć.
Taki mechanizm może występować m.in. przy lęku społecznym, ale na podstawie samego opisu nie da się stwierdzić, z czego dokładnie wynika Twoja trudność. Warto natomiast przyjrzeć się temu bliżej, szczególnie jeśli blokada ogranicza Ci możliwość tworzenia relacji, na których Ci zależy.
Ważne jest też to, że nie musisz najpierw przestać odczuwać lęku, żeby zacząć nawiązywać kontakty. Często właśnie stopniowe podejmowanie małych prób pozwala przekonać się, że napięcie można odczuwać i jednocześnie działać. Nie chodzi o zmuszanie się do rozmowy z kimś obcym za każdym razem, ale o stopniowe oswajanie sytuacji, które obecnie wywołują największe napięcie.
Jeśli masz możliwość, warto porozmawiać o tym z psychologiem lub psychoterapeutą. Szczególnie pomocne może być wspólne przeanalizowanie konkretnej sytuacji: co pojawia się w Twojej głowie tuż przed podejściem do kogoś, czego dokładnie się obawiasz i co robisz, kiedy napięcie rośnie. To pozwala pracować nie tylko nad samym „zagadywaniem”, ale nad mechanizmem, który Cię przed tym powstrzymuje.
I najważniejsze: fakt, że w takich momentach milczysz, nie oznacza, że nie masz nic ciekawego do powiedzenia. Twoje zachowanie w sytuacji silnego lęku nie musi być miarą tego, jaka jesteś w relacji z drugim człowiekiem.
~ Jagoda Jek, psycholożka i seksuolożka
Urszula Markowska
Dzień dobry,
Zwróciłam uwagę na to, jak dużo dzieje się w Pani w momencie, kiedy pojawia się możliwość kontaktu. Zamiast móc skupić się na rozmowie i drugiej osobie, uwaga bardzo szybko kieruje się na to, co dzieje się w Pani myślach i emocjach - pojawia się lęk "jak wypadnę?", "co mam powiedzieć?", "czy nie zrobię z siebie pośmiewiska?". Być może uwaga kieruje się także na to, co pojawia się w ciele - na przykład szybsze bicie serca, szybszy oddech, potliwość dłoni czy silne napięcie. Przy tak dużej samoobserwacji, spontaniczne odezwanie się rzeczywiście może być bardzo trudne.
Pomocne może być więc nie tylko ćwiczenie samego rozpoczynania rozmów, ale też uczenie się powracania do tego, co dzieje się tu i teraz: co mówi druga osoba, co Panią w niej ciekawi, co naprawdę chciałaby Pani powiedzieć, nawet jeśli nie będzie to idealne.
Warto też zauważyć moment, w którym pojawia się to "zamrożenie": co dzieje się wtedy w ciele, jakie myśli się pojawiają jako pierwsze i czego najbardziej się Pani obawia. Może to pomóc lepiej zrozumieć, co dokładnie blokuje kontakt.
Kalina Paszyna-Grochowska
Dzień dobry,
paradoks, o którym Pani pisze – im bardziej chce Pani kogoś poznać, tym silniejszy czuje Pani paraliż – jest w psychologii bardzo dobrze znany. Ta "blokada" nie wynika z braku chęci, lecz z automatycznej reakcji Pani układu nerwowego na silny lęk przed oceną i odrzuceniem. W momencie, gdy bardzo Pani zależy, mózg traktuje ewentualną porażkę jak zagrożenie i uruchamia tzw. reakcję zamrożenia, a próba zaplanowania w głowie idealnej wypowiedzi tylko potęguje ten stres.
Aby powoli rozbrajać ten mechanizm, dobrze jest zacząć od znacznego obniżenia poprzeczki – nie musi Pani od razu prowadzić długiej rozmowy, na początek wystarczy krótki uśmiech, potaknięcie czy zwykłe „Cześć”.
Warto byłoby również spróbować przenieść uwagę ze swoich obaw/myśli na to, co mówi druga osoba, bo skupienie się na tym, naturalnie obniża lęk przed byciem ocenianą. Zamiast walczyć ze stresem, warto zaakceptować, że na początku ma prawo się pojawiać.
Pani potrzeba bliskości jest całkowicie zdrowa, a ta "blokada" to tylko nawyk obronny, który dzięki małym krokom, a w razie potrzeby także wsparciu odpowiedniego specjalisty np. psychologa – można skutecznie przełamać.
Mam nadzieję, że dałam Pani, choć niewielką nadzieję na to, że można pokonać tę "blokadę".
Z pozdrowieniami
Kalina Paszyna-Grochowska, psycholog
Bożena Nagórska
Dzień dobry.
Opisywana blokada to częsty mechanizm, w którym pragnienie nawiązania relacji połączone z lękiem przed oceną w pewnym sensie paraliżuje przed podjęciem działania. Nadmierna analiza i szukanie idealnego momentu potęgują napięcie, sprawiając, że prosta okazja do rozmowy zaczyna wydawać się dużym wyzwaniem. Warto zacząć od metody małych kroków i zdejmowania z siebie presji – nie musisz od razu prowadzić błyskotliwej konwersacji, wystarczy krótkie, neutralne zdanie czy uśmiech. Pomocna w przełamaniu tego schematu i wypracowaniu swobody w kontaktach może być krótka praca z psychoterapeutą, który pomoże obniżyć lęk przed oceną.
Powodzenia!
Bożena Nagórska
Martyna Kaleta
Dzień dobry,
to, co Pani opisuje, brzmi jak bardzo silny wewnętrzny konflikt: jedna część Pani chce podejść, odezwać się, poznać kogoś, wejść w kontakt, a druga część jakby zatrzymuje Panią tuż przed wykonaniem kroku. To może być bardzo frustrujące, zwłaszcza kiedy z zewnątrz wygląda to jak wycofanie, a w środku jest przecież dużo pragnienia relacji.
W psychologii procesu można by powiedzieć, że pojawia się tutaj coś w rodzaju progu. Próg to taki moment, w którym zbliżamy się do czegoś ważnego, ale jednocześnie mniej znanego, trudnego albo ryzykownego. W Pani przypadku tym progiem może być odezwanie się, pokazanie siebie, wejście do rozmowy, bycie zauważoną. To nie znaczy, że Pani „nie umie rozmawiać” albo „nie chce ludzi”. Raczej wygląda to tak, jakby samo przekroczenie tego momentu uruchamiało bardzo silne napięcie.
Czasem przy takim progu pojawiają się tzw. figury progowe — wewnętrzne głosy, przekonania albo obrazy, które pilnują, żebyśmy nie zrobili kroku dalej. Mogą mówić na przykład: „ośmieszysz się”, „powiesz coś głupiego”, „oni cię źle ocenią”, „nie pasujesz tam”, „lepiej nic nie mów”. One często są bardzo surowe, ale zwykle nie pojawiają się bez powodu. Być może kiedyś miały Panią chronić przed odrzuceniem, wstydem albo zranieniem. Problem w tym, że dziś mogą chronić tak mocno, że odbierają Pani możliwość kontaktu, którego Pani naprawdę chce.
Warto też przyjrzeć się tej blokującej części z ciekawością, a nie tylko złością. Co ona mówi? Czego się boi? Przed czym próbuje Panią ochronić? A potem poszukać drugiej figury — tej, która naprawdę chce kontaktu, bliskości, rozmowy, bycia wśród ludzi. Jak ona brzmi? Jak stoi? Jak oddycha? Co chciałaby powiedzieć, gdyby dostała trochę więcej miejsca?
Pomocna może być praca nie tylko nad tym, „jak się przełamać”, ale też nad tym, kto w Pani miałby się odezwać. Być może potrzebuje Pani odnaleźć i wzmacniać taką wewnętrzną figurę, która potrafi mówić — nie idealnie, nie błyskotliwie, nie bez lęku, ale wystarczająco żywo i prawdziwie. Figurę, która może powiedzieć jedno zdanie, zadać proste pytanie, dołączyć do rozmowy, nawet jeśli serce bije szybciej.
To może być dobry temat do psychoterapii, szczególnie jeśli blokada jest silna i powtarza się od dawna. Nie po to, żeby zmuszać się do bycia kimś innym, ale żeby lepiej poznać swoje wewnętrzne progi, oswoić lęk przed oceną i krok po kroku budować w sobie część, która potrafi wejść w kontakt z innymi bez rezygnowania z siebie.
Pozdrawiam,
Martyna Kaleta
Wiktoria Woldan
Dzień dobry,
Z tego, co Pani opisuje, wynika, że trudność nie leży w braku chęci do poznawania ludzi, ale raczej w silnym napięciu i lęku, które pojawiają się właśnie wtedy, gdy kontakt z kimś jest dla Pani ważny. Im bardziej zależy Pani na rozmowie lub znajomości, tym więcej pojawia się analizowania własnego zachowania, przewidywania ocen innych osób i obaw przed popełnieniem błędu. W efekcie zamiast swobodnego kontaktu pojawia się blokada i wycofanie.
Można odnieść wrażenie, że działa tutaj pewnego rodzaju błędne koło: pojawia się okazja do rozmowy, następnie obawy i napięcie, później rezygnacja z działania, która chwilowo przynosi ulgę, ale jednocześnie utrwala przekonanie, że takie sytuacje są trudne i stresujące. Z czasem może to prowadzić do coraz większej ostrożności w relacjach społecznych. Warto pamiętać, że nie trzeba najpierw całkowicie pozbyć się lęku, aby zacząć działać. Często to właśnie stopniowe podejmowanie drobnych prób kontaktu pomaga odzyskać poczucie pewności siebie. Pomocne może być również przyjrzenie się myślom pojawiającym się przed rozmową – zwłaszcza tym dotyczącym oceny, odrzucenia czy konieczności „wypadnięcia idealnie”. Jeżeli trudności utrzymują się od dłuższego czasu i wpływają na możliwość budowania relacji, warto rozważyć konsultację z psychologiem. Szczególnie skuteczna bywa tutaj terapia poznawczo-behawioralna, która pomaga pracować nad lękiem antycypacyjnym, negatywnymi przekonaniami na własny temat oraz nadmiernym analizowaniem sytuacji społecznych. I najważniejsze i to, że w takich momentach milczy Pani lub się wycofuje, nie oznacza, że nie potrafi Pani budować wartościowych relacji. Bardzo możliwe, że to właśnie lęk przesłania Pani naturalną otwartość i ciekawość drugiego człowieka.
Pozdrawiam serdecznie,
psycholog Wiktoria
Eliza Śliwińska
Dzień dobry,
opisuje Pani objawy lęku, który pojawia się w sytuacjach społecznych. Lęk jest naturalną emocją, mająca za zadanie chronić nas przed zagrożeniami. jako ludzie mamy nieco różniące sie dominujące reakcje na zagrożenie, czasami jest to tzw. reakcja walcz lub uciekaj wiążąca sie z aktywnym działaniem (ataku lub unikania) a czasem jest to reakcja podobna do znieruchomienia (bierność, zahamowanie reakcji). Możemy przejawiać też różne reakcje w różnych sytuacjach. Podobne reakcje obronne obserwujemy w świecie zwierząt. Takie zachowania są uwarunkowane biologicznie, gdyż mają chronić nas w sytuacji zagrożenia. Problem ponawia się wówczas, gdy reakcja lękowa nie jest adekwatna do skali bodźca. Jeśli reagujemy lękiem na sytuacje względnie bezpieczne, gdyż umysł traktuje je jako zagrażające, lęk nie pełni adaptacyjnej funkcji, lecz znacznie utrudnia funkcjonowanie. Jest to sygnał, że potrzebne jest profesjonalne wsparcie.
Zachęcam do skorzystania z psychoterapii w nurcie poznawczo-behawioralnej (CBT) o udowodniej skuteczności w pomocy pacjentom z takimi objawami.
Pozdrawiam serdecznie Eliza Śliwińska
Zobacz podobne
Praca poza psychoterapią nad zaufaniem do innych, nad destrukcyjnymi myślami.
Dzień dobry, w jaki sposób pracować nad nauczeniem się zaufania do drugiej osoby? Jakie narzędzia i metody tutaj zastosować? Pojawiają się myśli, że partnerka może mnie oszukiwać lub zdradzać. Jak nauczyć się nie wierzyć tym myślom i nie podążać za nimi? Jak radzić sobie z takimi rzeczami. Jak pracować poza psychoterapią?
Witam, mój chłopak ma problem. Zazwyczaj jest pracowity i ambitny, potrafi pracować po 15 godzin dziennie
Witam, mój chłopak ma problem. Zazwyczaj jest pracowity i ambitny, potrafi pracować po 15 godzin dziennie, aż przyjdzie okres, w którym nie jest w stanie ruszyć się z łóżka i im bardziej chce go z niego, wyciągnąć tym jest tylko gorzej. Takie stany ma często, gdy coś go zdemotywuje, gdy coś mu nie wyjdzie lub tak jak obecnie po alkoholu, dwa dni temu wypił dosłownie dwa piwa (a uważam, że jest to zdecydowanie za mało, żeby mieć dwudniowego kaca), prawie cały wczorajszy dzień spędził w łóżku, a dzisiaj jest w nim już ponad 17 godzin (wstał tylko raz do toalety), nie wiem, jak mu pomóc, bo gdy jest w tym stanie, liczy się tylko on i nic więcej, nie daje sobie przemówić do rozumu. Nie pierwszy raz jest taka sytuacja i wiem, że za kilka dni będzie tego żałował. Co mam zrobić, żeby mu pomóc? Proszę o odpowiedź.
Czy wracac do bylej partnerki po rozstaniu? Tesknota, lek przed powtorka problemow i niepewnosc w zwiazku
Dzień dobry, Minął ok. miesiąc od zerwania ponad 3 letniego związku. Wiele osób mówiło mi, że podczas związku wydawałem się być "przytłumiony", jakby coś ciągnęło mnie w dół. Czasami trochę się tak czułem. Mimo wszystko, zdaje sobie sprawę, że zerwanie wynikło zarówno z mojej strony (brak dobrej komunikacji) jak i z drugiej strony (subiektywne przekonania). Niedługo będziemy się widzieć drugi raz, żeby porozmawiać co nam do głowy przyszło po miesiącu ograniczonego kontaktu i by zobaczyć, czy dalej chcemy być razem. Problem w tym, że nie mam czystej odpowiedzi na to pytanie - bo z jednej strony brakuje mi tej drugiej osoby, tęsknię za nią, za codziennym kontaktem, spotkaniami, za wsparciem jakie dawała, ale z drugiej - są momenty, kiedy strasznie się boję, że miałoby być tak jak było, że byśmy się kłócili, że byłbym sfrustrowany. Wiem, że nie muszę mieć zaledwie po miesiącu czystej odpowiedzi - mimo wszystko nie chce wodzić tej drugiej strony i dawać nadziei, jeśli miałoby się okazać, że z mojej strony nici. Chciałbym spróbować od nowa - to znaczy na spokojnie zwiększać kontakt, zobaczyć jak po powrocie na studia / do pracy będzie się nam to układało, postarać się stworzyć realne, zdrowe granice i jeśli byśmy czuli, że jest ok - wrócić do siebie, ale nie dlatego, że tęsknimy. Z drugiej strony boję się, że subiektywne przekonania drugiej strony, które tak mocno wpłynęły na mnie i na nasz związek, dalej będą przykładać się do mojego negatywnego samopoczucia, frustracji i będę "dalej" się męczyć, mimo, że mogłem dać sobie spokój.
Zawroty głowy i napięcie w tłumie – jak radzić sobie ze stresem i nerwami?
Witam,od kilku lat zmierzam się z z zawrotami głowy przez stres oraz nerwy,mam napięcie ciała kiedy jestem w dużym tłumie ludzi i nie potrafię sobie z tym poradzić
Zaburzenie lękowe i nagłe przypominanie wspomnień. Martwię się, ponieważ nikt nie pamięta sytuacji, którą ja sobie przypomniałam.
Witam. Pytanie dotyczy wspomnień i nerwicy lękowej jednocześnie. Potrafię (mimo terapii i leków) żyć sobie dobrze, być pewna siebie, tego, że nikogo nie zabiłam, że jestem dobrym człowiekiem, a nagle pojawia się w mojej głowie wspomnienie, jak jako mała dziewczynka poszłam bez zgody rodziców do koleżanki i potem odebrał mnie dziadek od niej i byłam zawstydzona, bo cała rodzina na mnie czekała pod domem, a mama mówi, że nic takiego nie miało miejsca. Co więcej to nie było wymyślone wspomnienie, cała ta historia w jednej sekundzie mi się przypomniała. Czy to jest możliwe, że to nieprawda? Skoro ją widzę, ale tak jakby za mgłą, czasem się zastanawiam czy kiedyś mi się to nie przyśniło, lecz nie pamiętam momentu, w którym miałabym się wybudzić z tego snu i mieć świadomość, że miałam taki sen. Takich wspomnień jest więcej. Przy nerwicy lękowej jest to ciężkie dlatego, że mogłabym podważyć w ten sposób całe swoje życie, aczkolwiek nauczyłam się, że wszystko co jest w mojej głowie obecnie jest moją świadomością tu i teraz i nigdy to, co się pojawia w głowie, odnośnie przeszłości nie będzie pewniakiem.
Asertywność – jak ją rozwijać i dlaczego jest ważna?
Asertywność może odmienić Twoje życie. Poznaj techniki, które pomogą Ci budować zdrowe relacje, chronić się przed mobbingiem i wyrażać potrzeby. Dowiedz się, jak stać się bardziej asertywnym i cieszyć się lepszą jakością życia osobistego i zawodowego.