Zrozumienie specyfiki anoreksji i bulimii to pierwszy krok do skutecznej pomocy. Dowiedz się, co je łączy, co dzieli i jak szukać wsparcia.

Oba zaburzenia charakteryzują się:
Nadmierną koncentracją na wadze i kształcie ciała: Osoby cierpiące na anoreksję i bulimię często mają obsesję na punkcie swojej wagi i wyglądu - przede wszystkim mają często zniekształcony obraz ciała.
Lękiem przed przytyciem: Strach przed przyrostem masy ciała jest silnym motywatorem zachowań związanych z zaburzeniami odżywiania.
Niską samooceną: Poczucie własnej wartości jest silnie związane z wagą i wyglądem.
Występowaniem w podobnych grupach wiekowych: Najczęściej rozwijają się w okresie dojrzewania lub wczesnej dorosłości, choć mogą pojawić się w każdym wieku.
Potencjalnymi poważnymi konsekwencjami zdrowotnymi: Oba zaburzenia mogą prowadzić do zaburzeń rytmu serca, problemów z układem pokarmowym, osteoporozy i innych powikłań, a anoreksja jest najbardziej śmiertelnymi zaburzeniem wśród wszystkich zaburzeń psychicznych.
Cecha | Anoreksja | Bulimia | Konsekwencje zdrowotne |
|---|---|---|---|
Waga ciała | Zwykle niska - niedożywienie, jednak nie jest to regułą - waga może być w normie lub ponad normą | Zwykle prawidłowa - nie jest to regułą | Anoreksja: zahamowanie wzrostu, wyniszczenie organizmu, nadmierne owłosienie, żółta skóra Bulimia: problemy zdrowia jamy ustnej i przełyku, niedożywienie A + B: zaburzenia rytmu serca, osteoporoza, zaburzenia gospodarki elektrolitowej |
Ograniczenia spożycia | Silne i stałe ograniczenie spożycia pokarmów\posiłków\konkretnych produktów | Okresy restrykcji przeplatane nadmiernym spożyciem | Anoreksja i bulimia: niedożywienie, niedobory witamin |
Epizody nadmiernego spożycia | Rzadkie lub brak | Częste, czasem regularne | Zaburzenia trawienia, zaparcia, zaburzenia skoków glukozy i wyrzutu insuliny (bulimia) |
Zachowania kompensacyjne | Aktywność fizyczna, rzadziej środki przeczyszczające | Wymioty, środki przeczyszczające, nadmierne ćwiczenia | Anoreksja: wyczerpanie fizyczne; Bulimia: uszkodzenie przełyku, zniszczenie szkliwa zębów |
Samoświadomość | Często brak wglądu w chorobę, drażliwość i złość przy próbach rozmów o problemie, wrażenie świetnego podejścia do funkcjonowania | Świadomość problemu i niezdrowych zachowań, poczucie winy i wstydu | Anoreksja: opóźnienie leczenia; Bulimia: ukrywanie objawów |

Test SCOFF to narzędzie oceniające ryzyko zaburzeń odżywiania. Składa się z 5 pytań dotyczących relacji z jedzeniem i kontroli masy ciała. Odpowiedzi są na skali „tak” lub „nie”. Wynik testu może wskazać, czy warto skonsultować się ze Specjalistą.

Zaburzenia odżywiania są złożonymi problemami, w których rolę odgrywają czynniki psychologiczne, biologiczne i społeczne.
Zaburzone postrzeganie ciała
Perfekcjonizm
Trudności w regulacji emocji - różne zachowania związane z zaburzeniami związane są z próbami radzenia sobie z emocjami, napięciem, lękiem czy potrzebą kontroli
Niska samoocena: Poczucie własnej wartości uzależnione od wagi i wyglądu.
Związane z lękiem, perfekcjonizmem czy stanami depresyjnymi zaburzenia w neuroprzekaźnictwie serotoniny czy dopaminy. Mogą też pojawić się zaburzenia aktywności niektórych obszarów mózgu odpowiedzialnych za motywację, regulację emocji podobne do tych w zaburzeniu OCD czy uzależnieniach.
Leczenie zaburzeń odżywiania jest kompleksowe i wymaga interdyscyplinarnego podejścia:
Psychoterapia poznawczo-behawioralna (CBT)
Psychoterapia dialektyczno-behawioralna (DBT)
Terapia akceptacji i zaangażowania (ACT)
Psychoterapia systemowa (rodzinna)
Jeśli pojawia się wysoki poziom lęku, depresja, OCD czy symptomy fizyczne - bardzo ważne jest by być objętym opieką psychiatry.
Psychodietetyk opracowuje indywidualny plan żywieniowy, który pomaga powolutku i stopniowo wprowadzać nowe produkty i posiłki do diety. Specjalista towarzyszy w wątpliwościach, niepewności i stresie oraz pomaga budować i normalizować nowe nawyki żywieniowe oraz realistyczny obraz ciała i kultury.
Jeśli zauważasz u siebie lub u kogoś bliskiego objawy anoreksji lub bulimii, takie jak:
Ograniczanie jedzenia, konkretnych produktów czy posiłków,
Epizody objadania się (spożycie dużej ilości jedzenia w krótkim czasie z poczuciem utraty kontroli)
Stosowanie zachowań kompensacyjnych (wymioty, przeczyszczanie, ćwiczenia)
Wahania wagi
Nadmierna koncentracja na wadze i wyglądzie
Niska samoocena związana z wyglądem
Zaburzenia miesiączkowania (brak miesiączki)
Koniecznie skonsultuj się z lekarzem, psychologiem lub lek. psychiatrą.
Poradnie zdrowia psychicznego - NFZ, bezpłatnie
Telefon zaufania dla osób z zaburzeniami odżywiania: 22 889 09 89
Ogólnopolski Telefon Zaufania: 116 123 (całodobowo, bezpłatnie)
Centrum Zdrowia Psychicznego dla Dzieci i Młodzieży - w każdym większym mieście
Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Zaburzeniami Odżywiania ANAD: www.anad.pl
Najczęstsze pytania
Oferujemy wsparcie wyspecjalizowanej kadry terapeutów z wieloletnim doświadczeniem w pracy z zaburzeniami odżywiania, takimi jak anoreksja, bulimia, ortoreksja czy kompulsywne objadanie się. Nasi specjaliści stosują potwierdzone naukowo metody terapeutyczne, dostosowane do indywidualnych potrzeb pacjentów.
NowośćTylko w aplikacji mobilnejNie chcesz od razu umawiać wizyty?Najpierw napisz do specjalisty na czacie w aplikacji TwójPsycholog. Odpowie do 24 godzin. Bez kamery i bez terminu, pakiety od 49 zł.Sprawdź, jak to działaZrozumienie to pierwszy krok do poprawy. Przeczytaj inne, powiązane, merytoryczne artykuły które przygotowaliśmy dla Was wspólnie z naszymi Specjalistami_tkami.
Najtrudniejsze to zacząć szukać. Gratulujemy! Sprawdź naszego Bloga, a także Forum Psychologiczne! Znajdziesz tam merytoryczne artykuły, odpowiedzi Specjalistów_ek, praktyczne przykłady i wskazówki oraz wiele inspiracji.





Co zrobić, żeby nie myśleć o jedzeniu? Jak chcę postarać się nie jeść, np. słodyczy, to nie umiem, nie ma dnia, bez którego nie zjadłabym czegoś słodkiego. Nie chcę tak. Chcę nie myśleć o słodkościach i pokusach i zająć jakoś głowę czymś innym, ale czym ? Nie umiem przestać myśleć o tym.
Wychodzę z anoreksji. Jestem na etapie szybkiego przybierania na wadze. Coraz częściej pojawiają się silne napady lęku, uczucie wyobcowania, uczucie zagrożenia, coś w stylu"odrealnienia", co powoduje jeszcze większy lęk. Podjęłam decyzję, że faktycznie chcę wyjść z anoreksji, a ta decyzja spowodowała pogorszenie stanu psychicznego. Ciężko chwilami się w tym odnaleźć. Jakby mózg nie współpracował z emocjami, ciałem, które jest coraz cięższe. Ciężej się chodzi, schyla... Dużo sprzeczności. Czy to normalne? Czy decyzją z przybieraniem na wadze była błędną decyzją na ten moment?
Mam problem z odżywianiem, jem mało, a nagle zaczynam jeść dużo, nie pytanie tego kontrolować. Często również zdarza się, że nie odczuwam głodu, a mimo to jem, i to jest silniejsze ode mnie. Jak z tym poradzić sobie?
Dzień dobry, od jakiegoś czasu na własną rękę staram się wyjść z napadów objadania. Były górki i dołki, ale mam wrażenie, że idę w dobrym kierunku. Za 4 dni jadę na wyjazd w góry z tatą (mój pomysł) i od 2 dni już panikuję, bo okrutnie boję się, że przez to, że nie mogę zaplanować sobie jedzenia, ale policzyć jego kcal zjem za mało (co wywoła napad)/zjem za dużo (co też go wywoła, bo mam tendencje do podejścia 'wystko, albo nic')/nie będę miała poczucia kontroli (a to już na 100% skończy się napadem). Chciałam tam sobie gotować, nawet na oko, ale tata powiedział, że to strata czasu i obiady będziemy jeść na mieście (nie jem mięsa, a na mieście zapominają o istnieniu białka robiąc wege jedzenie, więc będę szybko głodna). Co mogę zrobić, żeby ograniczyć możliwość wystąpienia napadu/przytycie oraz co zrobić, żeby nie panikować na samą myśl o braku poczucia kontroli i braku planu, bo aktualnie natrętnie myślę o tym przed snem starając się to wszystko zaplanować (aż nie mogę zasnać), a oprócz tego na samą myśl strasznie szybko bije mi serce, nieświadomie wstrzymuje oddech/biorę je plytkie i trzęsą mi się ręce. Z tatą o tym nie porozmawiam, bo jedyne co to będzie się martwił i ślęczał nade mną odnośnie jedzenia (jem teraz x kcal, bo redukcja - x kcal, i trenuje 5/6 x tygodniowo siłowo) opcjonalnie wyślę mnie do psychologa, a mam z nimi słabe doświadczenia. Mam 21 lat.
Choruję na łagodną postać anoreksji bulimicznej. Jestem na diecie ustalonej przez dietetyka, którą musiałam przerwać z powodu grypy żołądkowej. Jak wrócić powoli do tej diety? Lęk przed jedzeniem nasiliły się. Szykuję jedzenie, nałożę na talerz, a potem część i tak odkładam z powrotem. Nie jestem też w stanie jeść takich porcji, jak wcześniej. Sprawa bardzo świeża. Martwię się też, aby nie włączył się lęk przed brakiem jedzenia, co wieże się z silnym napięciem i chęcią do nadrobienia tego.

Aby wesprzeć osoby zmagające się z zaburzeniami odżywiania, Specjaliści oferują bezpłatną pierwszą konsultację. Wiemy, że rozpoczęcie terapii bywa trudne – zarówno z powodów finansowych, jak i emocjonalnych. Chcemy ułatwić Ci ten pierwszy krok, zapewniając profesjonalne i pełne zrozumienia wsparcie.
Kiedy warto?
Jeśli obsesyjnie myślisz o jedzeniu, kaloriach i wadze.
Kiedy Twoje nawyki żywieniowe znacząco wpływają na codzienne życie i relacje.
Jeśli doświadczasz nagłych zmian wagi lub stosujesz ekstremalne metody jej kontroli.
Gdy postrzegasz swoje ciało w zniekształcony sposób i odczuwasz silny lęk przed przytyciem.
Potrzebujesz bezpłatnej pomocy?
Sprawdź dostępnych specjalistów i umów się na bezpłatną konsultację już dziś. Zrób pierwszy krok w stronę zdrowszej relacji z jedzeniem i sobą.
Zobacz, którzy specjaliści udostępniają bezpłatne konsultacje psychologiczne i łatwo umów pierwszą wizytę.
