Ataki zlosci po zdenerwowaniu, przymus sprzatania i agresywne mysli - czy to zaburzenie psychiczne?

Dzień dobry.

Opisane zachowania nie oznaczają choroby psychicznej, lecz są specyficznym mechanizmem radzenia sobie z silną, tłumioną złością i poczuciem niesprawiedliwości. Przekierowanie napięcia na nielubiane obowiązki oraz wyobrażenia o niszczeniu rzeczy służą wyładowaniu trudnych emocji, a potrzeba uzyskania pochwały to próba zrekompensowania sobie braku docenienia ze strony innych. Automatyczna cenzura przekleństw świadczy natomiast o silnej wewnętrznej kontroli i chęci przestrzegania zasad, nawet w chwili dużego wzburzenia. Ponieważ takie sytuacje zdarzają się sporadycznie i nie zagrażają otoczeniu, nie wskazują na poważne zaburzenie, lecz na utrwalony nawyk rozładowywania stresu.

Z pozdrowieniami

Bożena Nagórska

Samo występowanie takich epizodów 2–3 razy w roku nie oznacza automatycznie zaburzenia psychicznego. Z opisu nie da się jednak określić, czym dokładnie są te „ataki”, ani stawiać diagnozy przez internet.

Możliwe, że jest to po prostu charakterystyczny dla Ciebie sposób rozładowywania silnego napięcia. Warto zauważyć, że pojawia się on po zdenerwowaniu, a wyobrażanie sobie niszczenia rzeczy nie oznacza samo w sobie, że chcesz rzeczywiście komuś zrobić krzywdę. Istotne byłoby natomiast, czy kiedykolwiek tracisz nad tym kontrolę albo masz rzeczywistą chęć skrzywdzenia siebie, kogoś lub zniszczenia czegoś.

Jeśli te sytuacje są rzadkie, nie utrudniają Ci funkcjonowania i pozostają pod kontrolą, nie ma powodu od razu zakładać, że jesteś „chory psychicznie”. Możesz natomiast obserwować, co dokładnie dzieje się tuż przed takim epizodem: jakie emocje się pojawiają, co je uruchamia i co dzieje się później.

Co do cenzurowania przekleństw w wymowie – samo takie automatyczne zmienianie słowa również nie jest wystarczające, żeby mówić o zaburzeniu. Jeśli jednak pojawia się u Ciebie więcej podobnych, trudnych do kontrolowania zachowań, natrętnych myśli lub poczucie przymusu wykonywania określonych czynności, wtedy warto omówić to z psychologiem.

~ Jagoda Jek, psycholożka i seksuolożka

Dzień dobry,

To, co Pan opisuje, samo w sobie nie pozwala stwierdzić, że ma Pan zaburzenie psychiczne. Zwłaszcza że takie sytuacje pojawiają się stosunkowo rzadko, są wyraźnie związane ze zdenerwowaniem i nie prowadzą do zachowań zagrażających Panu ani innym.

Można natomiast potraktować je jako nietypowy sposób rozładowywania napięcia. Wykonywanie nielubianych czynności, intensywne myśli o osobie, która Pana zdenerwowała, czy wyobrażanie sobie niszczenia rzeczy mogą być sposobem odreagowania złości. Same wyobrażenia o agresji nie oznaczają, że rzeczywiście chce Pan kogoś skrzywdzić.

Podobnie z cenzurowaniem przekleństw podczas mówienia – może to być po prostu utrwalony nawyk językowy           lub sposób kontrolowania własnej wypowiedzi. Bez szerszego kontekstu trudno przypisać temu konkretne znaczenie kliniczne.

Niepokój powinien wzbudzić przede wszystkim wzrost częstotliwości lub nasilenia tych epizodów, utrata kontroli nad zachowaniem, rzeczywiste zachowania agresywne albo znaczne utrudnienie codziennego funkcjonowania. Jeśli nic takiego nie występuje, nie ma podstaw, by na podstawie samego opisu zakładać, że jest Pan „chory psychicznie”.

Jeżeli jednak chce Pan lepiej zrozumieć, skąd bierze się tak silna reakcja złości i dlaczego przybiera właśnie taką formę, rozmowa z psychologiem mogłaby być pomocna – nie dlatego, że z opisem musi być „coś nie tak”, ale po prostu żeby lepiej poznać własne mechanizmy reagowania.

Pozdrawiam, psycholog Kamila Grobelna

Dzień dobry. Na podstawie samego opisu nie można stwierdzić, że ma Pan zaburzenie psychiczne. To, co zwraca uwagę to sposób przeżywania i rozładowywania silnej złości, powracające agresywne wyobrażenia oraz poczucie satysfakcji po takim epizodzie warto potraktować jako sygnał do przyjrzenia się temu bliżej.

Proszę obserwować, co dokładnie uruchamia te reakcje, jakie myśli i odczucia w ciele pojawiają się tuż przed nimi oraz co pomaga Panu odzyskać spokój. Jeśli reakcje zaczną się nasilać, pojawi się obawa o utratę kontroli albo chęć skrzywdzenia siebie lub kogoś, wskazana jest konsultacja ze specjalistą. Sam fakt skorzystania z konsultacji psychologicznej nie oznacza, że jest Pan „chory” może pomóc zrozumieć mechanizm tych reakcji.

Pozdrawiam,

Sylwia Skibińska