Dzień dobry,
to bardzo odważnie, że szuka Pani pomocy. Opisuje Pani bardzo trudne doświadczenia: odrzucenie, złamane zaufanie, rozczarowanie w relacji z chłopakiem i brak oparcia w rodzinie. Samotność w tym wieku, zwłaszcza po tylu zranieniach, naprawdę boli i nie jest oznaką słabości. To zrozumiała reakcja na to, co Panią spotkało.
Chciałabym zwrócić uwagę na kilka rzeczy.
Nic z tego nie oznacza, że coś jest z Panią „nie tak". Opisuje Pani, że osoby, którym się Pani zwierzała, zdradzały Pani sekrety, a rówieśnicy wyśmiewali Panią „bez większego powodu". To mówi bardzo wiele o ich zachowaniu, a znacznie mniej o Pani wartości! Wielokrotne doświadczenie odrzucenia może jednak sprawić, że zaczynamy oczekiwać go z góry, jesteśmy bardziej czujni i ostrożni, albo przeciwnie, zbyt szybko się angażujemy, bo bardzo tęsknimy za bliskością. To zrozumiałe mechanizmy obronne i można nad nimi pracować.
Zmienianie siebie, żeby kogoś przyciągnąć, rzadko działa, a jeśli działa, to tylko na krótką metę. Skoro wygląd i charakter zmieniała Pani już wielokrotnie bez efektu, być może problemem nie jest to, jaka Pani jest, tylko to, że próbuje Pani być kimś, kogo ludzie chcą widzieć? :) Trwałe relacje budują się na autentyczności, na tym, kim Pani naprawdę jest.
Co do budowania bliskości, mam kilka rad:
1. Małe kroki zamiast głębokich zwierzeń. Zaufanie rośnie stopniowo. Warto najpierw dzielić się rzeczami mało wrażliwymi i obserwować, jak druga osoba z nimi postępuje, zanim powierzy się jej coś ważnego. Po tym, co Panią spotkało, to zupełnie zdrowa ostrożność. :)
2. Wspólne zajęcia. Koła zainteresowań, wolontariat, kursy, grupy hobbystyczne. Relacje łatwiej budować wokół wspólnej aktywności niż „na siłę" w rozmowie. Zwykle potrzeba wielu spotkań, żeby ktoś stał się bliską osobą. Może warto sprawdzić lokalne wydarzenia, grupy na FB itd.?
3. Inicjowanie kontaktu z osobami ze szkoły. Jedna drobna propozycja (kawa po lekcjach, wspólna nauka) może zmienić „znajomych ze szkoły" w coś więcej.
4. Dbanie o siebie. Regularny sen, ruch, rzeczy, które sprawiają Pani przyjemność. To pomaga też w trudnych emocjach!
Rozstanie z chłopakiem też zasługuje na uwagę. To, że się Pani „nakręciła", nie jest błędem, tylko naturalną reakcją na kogoś, kto dobrze Panią traktował. Ma Pani prawo być rozczarowana i smutna. Pozwolenie sobie na żałobę po tej relacji jest ważne. W każdym wieku to boli, po każdej relacji romantycznej, ma prawo boleć, ale warto szukać sposobów na radzenie sobie z tym bólem.
Chcę też powiedzieć wprost: to, że czuje się Pani sama ze wszystkim, jest ważnym sygnałem, żeby szukać wsparcia. Nie musi Pani sobie radzić ze wszystkim w pojedynkę, nawet jeśli nie ma Pani teraz możliwości brania udziału w regularnych, pełnopłatnych konsultacjach u psychologa. Obecnie biorę udział w kampanii Sygnał, w ramach której może Pani skorzystać z bezpłatnej, 50-minutowej konsultacji. Taka rozmowa to przestrzeń, w której można spokojnie przyjrzeć się Pani doświadczeniom, zrozumieć, co się powtarza w relacjach, i wspólnie zaplanować kolejne kroki. Bardzo zachęcam, żeby z tej możliwości skorzystać. :)
Jeśli w trudniejszych chwilach pojawią się myśli o tym, że nie warto żyć albo o skrzywdzeniu siebie, proszę nie zostawać z tym samej. Można zadzwonić na 800 70 2222 (Centrum Wsparcia dla osób dorosłych w kryzysie psychicznym).
Trzymam za Panią kciuki!
Łucja Szopa