Samo tworzenie rozbudowanych historii w głowie czy wyobrażanie sobie różnych scenariuszy nie musi oznaczać niczego niepokojącego. Wyobraźnia może być po prostu sposobem na odpoczynek, regulowanie emocji czy kreatywne spędzanie czasu.
Większe znaczenie ma to, jak bardzo wpływa to na Twoje codzienne funkcjonowanie. Jeśli możesz przerwać fantazjowanie, normalnie się uczysz/pracujesz, spotykasz z ludźmi i realizujesz swoje obowiązki, raczej nie ma powodu uznawać samego faktu posiadania bogatego świata wyobraźni za problem.
Warto natomiast przyjrzeć się temu bliżej, jeśli zaczynasz wybierać fantazjowanie zamiast większości rzeczy w realnym życiu, trudno Ci je przerwać mimo chęci, zaniedbujesz przez nie obowiązki albo masz poczucie, że rzeczywistość jest tak nieatrakcyjna, że właściwie wolisz w niej nie uczestniczyć.
Niepokój może też budzić sytuacja, w której wyobrażenia są źródłem dużego cierpienia albo zaczynają być mylone z rzeczywistymi wydarzeniami. Samo „godzinę siedzę na huśtawce i słucham muzyki, wymyślając historie” jeszcze o niczym takim nie świadczy.
Jeśli masz wątpliwości, możesz omówić to z psychologiem i wspólnie sprawdzić, jaką funkcję pełnią u Ciebie te fantazje. Nie chodzi od razu o ich eliminowanie, tylko o zrozumienie, dlaczego są dla Ciebie tak atrakcyjne i czy nie zastępują Ci czegoś ważnego w realnym życiu.
~ Jagoda Jek, psycholożka