Odpowiedz jako specjalista
WsteczDo kogo iść po pomoc, gdy nadmiernie się zamartwiam o córkę?
Do kogo iść po pomoc, gdy nadmiernie się zamartwiam o córkę?
Anonimowo
2 lata temu
Usunięty Specjalista
Dzień dobry,
w przypadku nadmiernego zamartwiania się o córkę najlepiej udać się na konsultację do psychologa lub psychoterapeuty, który pomoże zlokalizować mechanizmy stojące za towarzyszącymi trudnościami i wraz z Panią wyznaczy dalszy kierunek pracy.
Życzę wszystkiego dobrego i pozdrawiam, Maria Kołczyk-Kostecka
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Agnieszka Stetkiewicz-Lewandowicz
Dzień dobry,
to, że martwi się Pani o córkę, niekoniecznie musi oznaczać nieprawidłowości, natomiast jeśli odczuwa to Pani jako zaburzające Pani życie, codzienne funkcjonowanie (przy czym nie ma Pani obiektywnych podstaw do takich nadmiarowych reakcji) to sugeruję zwrócić się o pomoc do psychologa/psychoterapeuty.
Pozdrawiam
2 lata temu
Anna Martyniuk-Białecka
Witam,
Z jednej strony warto się przyjrzeć co ten lęk robi Pani i co leży u jego podstaw. A z drugiej, tak sobie myślę, jeśli córka jest jeszcze dzieckiem lub nastolatką i coś Panią niepokoi to warto wybrać się również do psychologa dziecięcego/młodzieży, który dysponuje rzetelną wiedzą z zakresu rozwoju człowieka i pomoże rozwiać wątpliwości dotyczące kwestii wychowania, czy tego, co typowe dla wieku rozwojowego.
Pozdrawiam serdecznie,
Psycholog Anna Martyniuk-Białecka
2 lata temu
Justyna Czerniawska (Karkus)
Myślę, że dobrym rozwiązaniem będzie konsultacja z psychologiem bądź psychoterapeutą, który pomoże odkryć przyczynę nadmiernego zamartwiania się o córkę.
Pozdrawiam serdecznie,
Justyna Karkus
2 lata temu
Zobacz podobne
Jak radzić sobie z samotnością i lękiem z otwarciem przed ludźmi z najbliższego otoczenia?
Jak radzić sobie z samotnością i lękiem z otwarciem przed ludźmi z najbliższego otoczenia?
Nerwica natręctw u córki - czy jest uleczalna i jak uzyskać wsparcie?
Witam serdecznie wszystkich.
Czy nerwica natręctw jest uleczalna, czy jest to schorzenie na całe życie?
Mam córkę chorą i bardzo mi zależy, żeby ją z tego wyciągnąć. Ona nie chce żyć, jest tym wyczerpana. Bierze jakiś Asertin, dużą dawkę. Do tej pory jej partner trochę ją wspierał, ale też jest wymagający. Ona miała okresy, że nie brała leku, dopiero teraz o tym wiem. Zaniedbywała obowiązki domowe, spóźniała się notorycznie do pracy i w efekcie nigdzie nie może się dłużej utrzymać. Teraz też straciła pracę. Nie mam pojęcia, z jakim cierpieniem ona się mierzy. Nie znam tej choroby.
Czy są gdzieś ludzie, którzy mogą jej pomóc? Do tej pory musiała płacić za tą terapię. Pomóżcie, proszę.
Jak podnieść samoocenę po traumie z dzieciństwa związanej z gnębieniem?
Jak poradzić sobie z myślami, że nie można podnieść swojej samooceny (która jest na poziomie dna i 3 metrów mułu), skoro w dzieciństwie było się gnębionym?
Jak zacząć pamiętać podczas stresu?
Jak zacząć pamiętać podczas stresu?
Pod wpływem wielkiego stresu, np. na testach w szkole, zapominam nie tylko informacji na test, ale też jak korzystać z zegarka, jak się mówi czy nawet jak mam na imię. Co zrobić, żeby to zwalczyć, jeśli zaniki pamięci mam od zawsze i lekarze nie potrafili mi pomóc?
Bycie w związku powoduje u mnie nagromadzenie pytań, wątpliwości. Czuję miłość, szczęście, ale jednocześnie stres i zakłopotanie. Jestem już tym zmęczona.
Zmagam się z problemami psychicznymi, skierowanymi w stronę zaburzeń nerwicowych i depresyjnych. Ogólnie moje problemy dotyczą mojego związku. Jestem w długoletnim, na ogół udanym i szczęśliwym związku, na którym bardzo mi zależy, jednocześnie mam problem z podejmowaniem dalszych, życiowych decyzji typu zawarcie małżeństwa itd. Oprócz tego, moje myśli ciągle kręcą się wokół tego czy kocham mojego narzeczonego, czy chcę z nim być albo, że nie chcę brać z nim ślubu itd. Obecnie jestem w stanie, że wiem, że nic nie wiem. Ogólnie chciałabym uratować ten związek i przezwyciężyć te wątpliwości. Dobijają mnie jednak sytuacje, kiedy myślę o moim narzeczonym lub o tym, że go kocham i przy tym czuję szczęście i tą miłość, ale odczuwam również zestresowanie, co jest bardzo uciążliwe i demotywujące i powoduje u mnie napady płaczu i smutku. Jestem na skraju wytrzymałości. Najbliższą wizytę psychologiczną mam za tydzień.
