Próba samobójcza, ciężka depresja, trauma rodzinna i wstręt do relacji z kobietami - jak szukać pomocy?

Witam. Nie wiem, jak zadać pytanie... Nie umiem już iść na terapię, wypisuję się ciągle ze szpitala psychiatrycznego, bo nie dostaję tam żadnej pomocy, tylko przedłużanie agonii od 15-nastego roku życia, kiedy popadłem w ostrą nerwicę myśli, która przerodziła się w ciężką depresję, która odebrała mi 17 lat życia... Nic już mnie nie pcha naprzód, jedyne, co potrafi mnie ożywić, to kobiety, ale żadnej nie umiem pożądać i brzydzę się być pożądanym - prawdopodobnie przez złe wychowanie, pedofilię i siostrę i zdeprawowanego ojca. Każdy mój związek kończy się katastrofą po 2 miesiącach, bo brzydzę się kobiet i każdą mam w głębi za szm... Od urodzenia aż do dziś mam chorobę sierocą, 2-3 dni temu próbowałem po raz kolejny odebrać sobie życie, bo już nie wierzę w ratunek w psychologii, jedyne co słyszę, to że mam iść na odwyk, a ja nie umiem żyć z ludźmi przez chorobę sierocą i wstręt do ludzkiego pożądania, którym ludzie odznaczają się na każdym kroku... Mam chore paranoje przez to, boję się, że mój Ojciec nie chciał zdjęć moich dziewczyn tylko dla ciekawości i Ojcowskiej dumy... Moi koledzy są bezczelnie obleśni wobec moich dziewczyn... Jestem pewien, że zabiłbym ich bez żadnych wyrzutów, gdyby nie władza i kara więzienia... Nie wiem już, co z tym zrobić, boję się, że jak trafię do szpitala, to każdy oleje mój problem, a ja nie wytrzymam tam sam z myślami bez leków na spanie i marihuany, bo już jedynie to mnie ukoja, jedynie tam w wyobraźni mogę być z kilkoma kochankami, które były prawie że idealne, ale nie UMIAŁEM ICH POKOCHAĆ!!!!!!!! NIE POTRAFIĘ, K***A!!!!!!