Dzień dobry,
w Pani historii widzę kilka nakładających się na siebie spraw i warto je od siebie oddzielić, ponieważ teraz prawdopodobnie zlewają się w jedno bardzo bolesne doświadczenie.
Po pierwsze jest żałoba po Mamie. Z Pani opisu wynika, że Mama była nie tylko bliską osobą, ale również ważnym źródłem wsparcia i poczucia bezpieczeństwa. Po jej śmierci straciła Pani więc nie tylko rodzica, ale też osobę, do której można było zwrócić się w trudniejszym momencie. Utrata pracy mogła ponownie bardzo silnie uruchomić potrzebę takiego wsparcia. Jednocześnie siostry nie są w stanie zastąpić Mamy. To nie oznacza jednak, że Pani potrzeba bliskości czy rozczarowanie ich zachowaniem są czymś niewłaściwym.
Drugą kwestią jest relacja z siostrami. Zdanie „nie będziemy Ci matkować” może być dla Pani bardzo bolesne, szczególnie w momencie kryzysu. Z drugiej strony dobrze byłoby zastanowić się, czego konkretnie oczekuje Pani od sióstr: regularnego kontaktu, zainteresowania, rozmowy, pomocy w rozwiązaniu problemu czy może poczucia, że po śmierci rodziców nadal tworzycie rodzinę. Im dokładniej Pani to nazwie, tym łatwiej będzie ocenić, czego rzeczywiście brakuje w tej relacji.
Trzecia sprawa to kwestie majątkowe. I tutaj zachęcałbym, żeby nie łączyć ich z poczuciem winy czy z pytaniem: „czy wypada mi się upominać?”. Jeżeli zgodnie z aktem notarialnym jest Pani współwłaścicielką mieszkania w 1/3, to pytanie o swój udział nie jest czymś niewłaściwym ani świadectwem egoizmu. Z samego Pani opisu nie wynika również, aby samo powoływanie się przez siostry na wcześniejsze ustne ustalenia rodziców automatycznie zmieniało aktualny stan prawny. Szczegóły warto jednak omówić z prawnikiem lub notariuszem, zamiast prowadzić ten spór wyłącznie wewnątrz rodziny.
Nie przyjmowałbym także określenia, że jest Pani „chora psychicznie” dlatego, że ma Pani inne zdanie dotyczące podziału majątku. W sporze rodzinnym takie sformułowania mogą służyć przede wszystkim zdyskredytowaniu drugiej osoby i przerwaniu rozmowy, a nie rozwiązaniu problemu.
Najważniejsze byłoby teraz rozdzielenie dwóch pytań:
1. Co jest dla mnie uczciwym rozwiązaniem sytuacji mieszkaniowej i finansowej?
2. Jakiej relacji z siostrami chciałabym w przyszłości, jeżeli one również będą chciały ją utrzymywać?
Nie podejmowałbym decyzji wyłącznie z obawy: „jeżeli upomnę się o swoje, siostry już nigdy się do mnie nie odezwą”. Rezygnacja z własnych potrzeb tylko po to, aby za wszelką cenę utrzymać relację, może z czasem prowadzić do jeszcze większego żalu i poczucia krzywdy.
Dobrym rozwiązaniem może być najpierw spokojna konsultacja prawna dotycząca rzeczywistej sytuacji własnościowej, a następnie przedstawienie siostrom konkretnej propozycji rozwiązania. Jeżeli bezpośrednia rozmowa szybko zamienia się w oskarżenia, można również rozważyć mediację.
I jeszcze jedna rzecz: mam wrażenie, że mieszkania są tutaj nie tylko nieruchomościami. Dom rodzinny, mieszkanie po dziadkach i decyzje rodziców mogą obecnie symbolizować również przynależność do rodziny, poczucie bezpieczeństwa, sprawiedliwości i to, „dla kogo zostało miejsce” po śmierci rodziców. Dlatego ten konflikt może boleć znacznie bardziej, niż wynikałoby wyłącznie z wartości poszczególnych mieszkań.
Jeżeli dwa lata po śmierci Mamy nadal towarzyszy Pani silne poczucie osamotnienia, bezradności czy trudność w układaniu życia bez jej wsparcia, zachęcałbym również do rozmowy z psychologiem. Nie dlatego, że „coś jest z Panią nie tak”, ale dlatego, że ma Pani za sobą kilka dużych strat w stosunkowo krótkim czasie: śmierć Mamy, rozpad dotychczasowego funkcjonowania rodzinnego, zmianę miejsca zamieszkania i utratę pracy. To bardzo dużo obciążeń dla jednej osoby.
Pozdrawiam serdecznie
Stanisław Zych
psycholog | psychoterapeuta CBT w trakcie szkolenia