Dzień dobry,
proponuję od ustalenia dwóch spraw: po pierwsze faktów z Pani historii i po drugie wniosków, jakie Pani na ich podstawie wyciąga o sobie.
Fakty są takie, że ma Pani niewielkie doświadczenie w zakresie związków romantycznych i seksualnych, a przez dłuższy czas życia doświadczała Pani odrzucenia lub "niewybierania".
Jeżeli widzi Pani, że pod tym względem Pani historia różni się od historii innych rówieśników to nie ma sensu przekonywać Pani, że „wcale tak nie jest”. Rozumiem też, dlaczego pocieszanie jakimiś pojedynczymi wyjątkami może być odbierane jako umniejszanie temu, co Pani straciła i czego Pani nie przeżyła.
Prawdę mówiąc, można przeżywać także żałobę po doświadczeniach, których się nie miało, czyli: pierwszych relacjach, randkach, zakochaniu, odkrywaniu seksualności razem z drugą osobą. I warto to uznać po prostu przed sobą, że „tak, to jest dla mnie bardzo bolesne i żałuję, że moja historia wyglądała właśnie tak”.
Natomiast co innego już przy zdaniu „jestem brzydka, dlatego nikt mnie nie wybierze”. To jest Pani opinia o sobie samej a niekoniecznie fakt...
Nie zamierzam przekonywać Pani, że każdy człowiek jest jednakowo atrakcyjny dla każdego bo oczywiście nie jest. Ludzie różnią się wyglądem i część osób rzeczywiście częściej spotyka się z zainteresowaniem niż inne. Nie wszyscy oceniamy wygląd innych ludzi w ten sam sposób bo nie ma jednej miary atrakcyjności. To, co dla jednej osoby jest nieatrakcyjne dla innej może być bardzo pociągające.
Relacja nie powstaje wyłącznie między dwiema twarzami... różne rzeczy mogą być przyciągające inne osoby np. sposób bycia, humor, inteligencja, ciepło, temperament, głos, zainteresowania, "energia" w kontakcie itp.
Czasami ktoś, kogo zobaczymy np. w. kolejce do lekarza nie zrobi na nas szczególnego wrażenia a po 30 minutach przypadkowej rozmowy zaczyna nam się bardzo podobać.
Myślę więc, że „pogodzenie się” może być pomocne, ale zależy z czym miałaby się Pani pogodzić?
Czy z tym, że nie może Pani zmienić swojej dotychczasowej historii? albo, że pewnych doświadczeń Pani nie miała?
Z tym, że porównywanie się z ludźmi, którzy mieli ich dużo więcej, może boleć? Tak, z tym można i nawet dobrze by było się pogodzić, bo to są sprawy na które albo już nie mamy wpływu (są przeszłością) albo nie będziemy mieć nigdy (bo dotyczy innych ludzi).
Jednakże niekoniecznie trzeba się godzić z założeniem, że ta historia mówi już wszystko o Pani przyszłości albo o Pani wartości jako kobiety i partnerki. Może właśnie nad tym warto byłoby pracować w terapii? czyli nad wstydem, żalem, może jakąś zazdrością , przekonaniem, że liczba doświadczeń jest miarą własnej wartości. A może to właśnie tamto jedno nieudane wydarzenie stało się dla Pani punktem odniesienia i z czasem zaczęło wpływać na sposób, w jaki postrzega Pani siebie?
Więc jeśli zechce Pani dać sobie kolejną szansę na spotkanie z psychologiem czy psychoterapeutą to może warto nakreślić wybranej osobie nad jakimi obszarami chce Pani pracować, czego Pani potrzeba i jakie są Pani cele.
Z wyrazami szacunku
Małgorzata Pedo-Śmiałkowska