Wstecz

Wstyd z powodu braku zwiazkow i doswiadczen seksualnych w wieku 28 lat - jak sobie poradzic?

Anonimowo

Pisałam tutaj niedawno o swojej bardzo ubogiej historii romantyczno-seksualnej. Mam 28 lat, praktycznie nie miałam związku realizowanego na żywo i mam bardzo mało doświadczeń seksualnych. Tylko jeden nieudany stosunek w zyciu. Jeden. Jeden. Ostatnio bardzo cierpię, kiedy czytam statystyki i widzę, jak mocno odstaję od większości rówieśników. Dotąd radziłam sobie z tym trochę przez analogię do sportu: jeśli ktoś ma 155 cm wzrostu, nie musi zmuszać się do zawodowej koszykówki i ciągle przeżywać, że wypada gorzej. Myślałam podobnie o relacjach — że skoro przez wiele lat byłam bardzo rzadko wybierana i próby zbliżenia często kończyły się odrzuceniem, mogę po prostu nie uczestniczyć w tym obszarze życia. Ostatnio jednak ta strategia przestaje działać i czuję ogromny wstyd, żal i poczucie straty. Mam też poczucie, że terapeuci często próbują mnie przede wszystkim pocieszać: mówią, że jestem „jeszcze młoda”, że „ludzie różnie odpowiadają w statystykach”, przywołują pojedyncze przypadki zainteresowania albo podkreślają, że przyszłość może być inna. Dla mnie nie zmienia to faktu, że proporcje są bardzo nierówne i moja historia jest nietypowa. Czy możliwe, że osobom, które same nie doświadczyły wieloletniego niewybierania i tak małej liczby doświadczeń, trudno zrozumieć skalę tego bólu? Jak psychologicznie radzić sobie z tak silnym wstydem i poczuciem straty, jeśli nie chcę, żeby ktoś zaprzeczał faktom ani pocieszał mnie wyjątkami? Strasznie zazdroszczę Państwu, że macie tyle doświadczeń, dla was tp jest tak łatwe. Pstryknięcie palcami i już macie 30 propozycji randek, a dla mnie umówienie się na randkę to jak Mount Everest, postrzegam państwa jako takich himalaistów co zdobyli setki szczytów i uważają to za tak łatwe, jak oddychanie. Co mam zrobić? Może po prostu się z tym pogodzić i tyle, jedyny sposób, jaki przychodzi mi do głowy. Dodam, że schudnięcie ok 20 kg nic nie zmieniło, bo mam brzydka twarz i proszę tego nie negować, bo brzydcy ludzie istnieją.
Zdjęcie Jagoda Jek

Jagoda Jek

Psycholog
590 odpowiedzi na forum

Myślę, że warto odejść od pocieszania Cię tym, że „jesteś jeszcze młoda” czy że „wszystko może się zmienić”, bo rozumiem, że to nie odpowiada na to, czego naprawdę doświadczasz. Twoja historia rzeczywiście jest nietypowa i masz prawo czuć z tego powodu żal, wstyd czy poczucie straty. Możliwe też, że komuś, kto przez całe życie bez większych trudności nawiązywał relacje, trudno w pełni zrozumieć, jak wygląda wieloletnie doświadczanie niewybierania. W terapii nie musisz jednak dochodzić do przekonania, że „to nic takiego”. Bardziej pomocne może być przepracowanie tego, co z tych doświadczeń zrobiło się w Twojej głowie: „nikt mnie nie wybiera” łatwo zamienia się w „ze mną jest coś nie tak”, a dalej w „nie mam prawa tego potrzebować”. Możesz uznać fakty dotyczące swojej historii i jednocześnie pracować nad tym, żeby nie definiowały całej Twojej wartości. Nie musisz też decydować dzisiaj, czy na zawsze rezygnujesz z relacji. Możesz na ten moment zaakceptować, że jest Ci z tym źle, opłakać to, czego Ci brakowało, i dopiero później zastanawiać się, czy chcesz coś w tej sferze zmieniać. ~ Jagoda Jek, psycholożka i seksuolożka

 

Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?

Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!

Zapytaj asystenta AI
Asystent AI - anonimowo, bez logowania
Masz podobny problem? Asystent AI odpowie od razu i podpowie, do jakiego specjalisty się zgłosić.

Zadaj to samo pytanie

Asystent AI nie zastępuje psychologa ani pomocy w nagłych wypadkach.
Zdjęcie Łucja Szopa

Łucja Szopa

Psycholożka
4 odpowiedzi na forum

Dzień dobry,

nie będę Pani pocieszać wyjątkami ani zaprzeczać faktom. Ma Pani rację, że historia relacyjna, którą Pani opisuje, jest rzadsza niż typowa, a Pani ból jest proporcjonalny do straty.

 

Myślę, że to, co Pani czuje, to w dużej mierze żałoba: po latach, które nie wyglądały tak, jak mogły, i po wersji życia, której nie było. Żałoby nie da się „przekonać", trzeba ją przeżyć. Pomaga często nazwanie osobno żalu („straciłam lata bliskości") i wstydu („jestem gorsza"). Żal jest uczuciem prawdziwym i uprawnionym. Wstyd to ocena siebie, i to ona najbardziej boli, bo zamienia fakt biograficzny w wyrok o wartości.

 

Analogia z koszykówką jest trafna w jednym punkcie: nie każdy musi grać w każdej lidze. Ale uczestnictwo w relacjach jest inne od sportu. Nie ma w nim rankingu, a bliskość nie wymaga wzrostu ani punktów. Jednocześnie Pani wcześniejsza strategia („nie uczestniczę") przestała działać, bo najwyraźniej jest w Pani głęboka potrzeba, której wycofanie nie wyłączyło. To ważna informacja. Dlatego „pogodzenie się" rozdzieliłabym na dwie rzeczy: pogodzenie się z tym, co było i nie wróci oraz rezygnację z tego, co jeszcze jest Pani życiem. Pierwsze jest zdrowe i potrzebne, a drugie to decyzja, którą warto podejmować spokojnie, nie z bólu.

 

Co do wyglądu, powiem tylko, że sąd „mam brzydką twarz" działa u wielu osób jak wyjaśnienie, które porządkuje chaos, bo daje prostą odpowiedź na pytanie „dlaczego". Warto sprawdzić, czy wyjaśnia aż tyle, ile Pani mu przypisuje. Na odrzucenie wpływa też lęk, wycofanie, to, jak wchodzi Pani w kontakt, i zwykły przypadek. :)

 

Mount Everest rozkłada się na obozy, a nie robi w całości – skoro lubi Pani analogie sportowe :) Zamiast „umówić się na randkę" można zasotosować cel pośredni: rozmowa z jedną nową osobą w tygodniu, bez oczekiwań.

Wartościowa może być terapia ukierunkowana na lęk i wstyd, na przykład poznawczo-behawioralna lub oparta na współczującym podejściu do siebie. Warto wprost powiedzieć terapeucie: „nie potrzebuję pocieszania, potrzebuję pracy nad wstydem i strategią". To uzasadniona prośba. Ważne też jest dbanie o inne źródła bliskości: przyjaźnie, wspólnoty, hobby. To nie zastępuje romantycznych relacji, ale zmniejsza ich ciężar.

 

Zachęcam też do skorzystania z kampanii Sygnał, w ramach której może Pani skorzystać z bezpłatnej, 50-minutowej konsultacji. Można tam spokojnie, bez pośpiechu i bez pocieszania na siłę, przyjrzeć się wstydowi, który Pani niesie, i ustalić konkretny plan.

 

Na koniec: pisze Pani o dużym cierpieniu. Jeśli kiedykolwiek pojawią się myśli, że nie warto żyć, proszę nie zostawać z nimi samej. W Polsce działa całodobowy telefon 800 70 2222 (Centrum Wsparcia dla osób dorosłych w kryzysie psychicznym).

 

Z pozdrowieniami,

Łucja Szopa

Dzień dobry, 
proponuję od ustalenia dwóch spraw: po pierwsze faktów z Pani historii i po drugie wniosków, jakie Pani na ich podstawie wyciąga o sobie.

Fakty są takie, że ma Pani niewielkie doświadczenie w zakresie związków romantycznych i seksualnych, a przez dłuższy czas życia doświadczała Pani odrzucenia lub "niewybierania". 

Jeżeli widzi Pani, że pod tym względem Pani historia różni się od historii innych rówieśników to nie ma sensu przekonywać Pani, że „wcale tak nie jest”. Rozumiem też, dlaczego pocieszanie jakimiś pojedynczymi wyjątkami może być odbierane jako umniejszanie temu, co Pani straciła i czego Pani nie przeżyła.

Prawdę mówiąc, można przeżywać także żałobę po doświadczeniach, których się nie miało, czyli: pierwszych relacjach, randkach, zakochaniu, odkrywaniu seksualności razem z drugą osobą. I warto to uznać po prostu przed sobą, że „tak, to jest dla mnie bardzo bolesne i żałuję, że moja historia wyglądała właśnie tak”.

 

Natomiast co innego już przy zdaniu „jestem brzydka, dlatego nikt mnie nie wybierze”. To jest Pani opinia o sobie samej a niekoniecznie fakt...

Nie zamierzam przekonywać Pani, że każdy człowiek jest jednakowo atrakcyjny dla każdego bo oczywiście nie jest. Ludzie różnią się wyglądem i część osób rzeczywiście częściej spotyka się z zainteresowaniem niż inne. Nie wszyscy oceniamy wygląd innych ludzi w ten sam sposób bo nie ma jednej miary atrakcyjności. To, co dla jednej osoby jest nieatrakcyjne dla innej może być bardzo pociągające.

Relacja nie powstaje wyłącznie między dwiema twarzami... różne rzeczy mogą być przyciągające inne osoby np. sposób bycia, humor, inteligencja, ciepło, temperament, głos, zainteresowania, "energia" w kontakcie itp. 

Czasami ktoś, kogo zobaczymy np. w. kolejce do lekarza nie zrobi na nas szczególnego wrażenia a po 30 minutach przypadkowej rozmowy zaczyna nam się bardzo podobać.

Myślę więc, że „pogodzenie się” może być pomocne, ale zależy z czym miałaby się Pani pogodzić?

Czy z tym, że nie może Pani zmienić swojej dotychczasowej historii? albo, że pewnych doświadczeń Pani nie miała? 
Z tym, że porównywanie się z ludźmi, którzy mieli ich dużo więcej, może boleć? Tak, z tym można i nawet dobrze by było się pogodzić, bo to są sprawy na które albo już nie mamy wpływu (są przeszłością) albo nie będziemy mieć nigdy (bo dotyczy innych ludzi).

Jednakże niekoniecznie trzeba się godzić z założeniem, że ta historia mówi już wszystko o Pani przyszłości albo o Pani wartości jako kobiety i partnerki. Może właśnie nad tym warto byłoby pracować w terapii? czyli nad wstydem, żalem, może jakąś zazdrością , przekonaniem, że liczba doświadczeń jest miarą własnej wartości. A może to właśnie tamto jedno nieudane wydarzenie stało się dla Pani punktem odniesienia i z czasem zaczęło wpływać na sposób, w jaki postrzega Pani siebie?

Więc jeśli zechce Pani dać sobie kolejną szansę na spotkanie z psychologiem czy psychoterapeutą to może warto nakreślić wybranej osobie nad jakimi obszarami chce Pani pracować, czego Pani potrzeba i jakie są Pani cele.

Z wyrazami szacunku

Małgorzata Pedo-Śmiałkowska

Zdjęcie Konstancja Gromala-Wielek

Konstancja Gromala-Wielek

Psycholog
223 odpowiedzi na forum

Rozumiem Twój głęboki ból i masz pełne prawo czuć wstyd oraz żal, bez ciągłego uszczęśliwiania Cię na siłę czy zaprzeczania faktom przez osoby, dla których te sfery życia są naturalne. Twoje poczucie straty jest realne, a terapeuci i otoczenie często nie potrafią udźwignąć skali tego cierpienia, dlatego zamiast autentycznego zrozumienia oferują puste, błahe pocieszenia. Zamiast walczyć ze statystykami lub zmuszać się do zdobywania niechcianych"szczytów", drogą do ulgi może być pełne opłakanie tej straty i budowanie poczucia własnej wartości całkowicie poza obszarem randkowym.

Zdjęcie ALEKSANDRA MILLER

ALEKSANDRA MILLER

Psycholożka
2 odpowiedzi na forum

Droga Pani, nie próbowałabym Pani przekonywać, że „nie ma się czym martwić”, że „jest Pani jeszcze młoda” albo że „na pewno wszystko się ułoży”. Rozumiem, że takie pocieszanie może być wręcz bolesne, skoro nie odpowiada na to, czego Pani rzeczywiście doświadcza. 
To, co Pani czuje: wstyd, żal, zazdrość i poczucie straty, jest prawdziwe. Przez lata chciała Pani doświadczać bliskości, relacji i seksualności, a tych doświadczeń było bardzo mało. Można więc przeżywać żałobę po czymś, czego się nie miało, ale czego bardzo się chciało. 
Zwróciłabym jednak uwagę na pewien mechanizm. Z faktu „mam bardzo mało doświadczeń i rzadko byłam wybierana” łatwo przejść do wniosku „jestem brzydka, gorsza i prawdopodobnie nie nadaję się do tego obszaru życia”. To już nie jest fakt, tylko interpretacja, która przez lata mogła się bardzo utrwalić. 
Nie próbowałabym też przekonywać Pani, że wygląd nie ma znaczenia. Oczywiście, że wpływa na to, kim jesteśmy zainteresowani. Ale nie istnieje prosty próg atrakcyjności, poniżej którego człowiek nie może być kochany. 
Zaczęłabym więc od pracy nad tym, jak Pani sama siebie widzi. Nie od szukania tego, co może spodobać się innym, ale od zauważania swoich cech, wartości, zainteresowań i tego, co sama Pani w sobie choć trochę lubi. 
I równolegle, bardzo małymi krokami, pracowałabym nad kontaktem z ludźmi. Jeśli randka jest dziś dla Pani Mount Everestem, nie trzeba od razu na niego wchodzić. Celem pierwszych kroków nie musi być znalezienie partnera, tylko doświadczenie, że można nawiązać kontakt, przeżyć niezręczność czy odrzucenie i nadal być w porządku. 
I chyba najważniejsze: celem nie powinno być udowodnienie sobie, że jest Pani „wystarczająco atrakcyjna, żeby ktoś Panią wybrał”. Raczej dojście do miejsca, w którym pojawi się również pytanie: „Czy ja potrafię wybrać kogoś dla siebie?” 
Pozdrawiam serdecznie
Aleksandra Miller, psycholog 

NowośćTylko w aplikacji mobilnejTwoja sytuacja jest trochę inna?Opisz swoją sytuację na czacie w aplikacji TwójPsycholog, a specjalista odpowie do 24 godzin. Bez kamery i bez terminu, pakiety od 49 zł.Sprawdź, jak to działa
Zdjęcie Piotr Ziomber

Piotr Ziomber

Psycholog
984 odpowiedzi na forum

Dzień dobry

 

  To co Pani opisuje, wskazuje na głęboki kryzys i cierpienie, ale zdaje sobie z tego jednocześnie sprawę. Doświadcza Pani walidacji emocjonuj, a komunikaty które Pani otrzymuje wywołują w Pani emocje i odczucia niepożądane. Kiedy człowiek jest czasowo długo w poczuciu odrzucenia i niezrozumienia, wtedy jego mózg aktywuje te same obszary mózgu, co ból fizyczny. Opisuje Pani wstyd, zazdrość jak i poczucie straty. Ja tutaj widzę tryby z terapii 3 fali w CBT - Terapii Schematów - Tryb surowego krytyka i Tryb zranionego dziecka. W czasie terapii ma Pani prawo powiedzieć, że nie potrzebuje statystyki czy pocieszenia, ale uznania tego , co czuje. Statystyki nie są wyrocznią a skoro ich analiza nasila ból to odradzam to robić. Pyta Pani co robić? Proszę znaleźć terapeutę pracującego z Terapią Schematów lub ACT i ustalić z terapeutą, aby nie walczyć od razu z bólem, ale go oswoić w sobie. I nie jest Pani ani przewrażliwiona, ani dziwna. Nosi Pani w sobie duże pokłady żalu i wstydu, ale to w żaden sposób nie definiuje Pani jako gorszego człowieka. Wszystkiego dobrego. 

Dzień dobry, 

To przykre że czuje się Pani niezrozumiana i trafiała Pani na terapeutów przy których Pani czuła się w ten sposób. Może warto następnym razem - jeśli będzie Pani próbować kolejnej terapii - porozmawiać o Pani potrzebach i oczekiwaniach, co dla Pani znaczy bycie zrozumianą. Rozumiem, że to bardzo trudno być w sytuacji, kiedy widzimy jak innym wokół się układa a nam nie.  Uważam, że na pewno można popracować nad tym na terapii, zobaczyć jakie wzorce mogą tu działać, jakie postawy, często nieuświadomione. - na temat siebie, mężczyzn czy relacji.  Z drugiej strony, warto też przyjrzeć się swoim oczekiwaniom wobec relacji, zobaczyć, czy może można część jakoś odpuścić, nabrać dystansu. Na pewno warto próbować pracy nad tym problemem.

Pozdrawiam

Justyna Wojciechowska

Zdjęcie Aleksandra Drost

Aleksandra Drost

Psycholog
3 odpowiedzi na forum

Dzień Dobry,

to zrozumiałe, że w sytuacji w której czuje Pani, że straciła coś dla siebie ważnego, może Pani odczuwać żal czy wstyd. Analogia do wzrostu i koszykówki wydaje się być funkcjonalnym mechanizmem obronnym, który był w stanie na jakiś czas "zamrozić" potrzebę bliskości. To, że strategia przestaje działać nie musi bym czymś złym, już samo rozpoznanie przed czym dany mechanizm obronny ma chronić jest ważnym elementem procesu terapeutycznego. Ujawnione poczucie straty oraz żal niekoniecznie należy starać się za wszelką cenę stłumić, a raczej pozwolić sobie na przeżywanie swojego rodzaju żałoby. Dopuszczenie do siebie smutku, może okazać się oczyszczające oraz pomocne w akceptacji danej sytuacji, a także w odzyskaniu nadziei. 
Uważam też, że warto byłoby na konsultacji psychologicznej bądź psychoterapeutycznej przeanalizować jak wyglądały Pani poprzednie relacje. Myślę, że również psychoedukacja na temat emocji samoświadomościowych i ich atrybucji mogłaby być pomocna. 

Zdjęcie Sylwia Skibińska

Sylwia Skibińska

Psycholożka
599 odpowiedzi na forum

Dzień dobry,  jest to realnym doświadczeniem i nie trzeba temu zaprzeczać. W terapii warto skupić się nie na udowadnianiu, że „na pewno będzie inaczej”, ale na pracy ze wstydem, poczuciem straty i własnej wartości, która nie powinna zależeć wyłącznie od zainteresowania innych osób.

Pozdrawiam,

Sylwia Skibińska 


NowośćTylko w aplikacji mobilnejTwoja sytuacja jest trochę inna?Opisz swoją sytuację na czacie w aplikacji TwójPsycholog, a specjalista odpowie do 24 godzin. Bez kamery i bez terminu, pakiety od 49 zł.Sprawdź, jak to działa

Materiały wspierające

Warto przeczytać

Sprawdź też

Ilustracja: kobieta odstawia ciężki plecak z kamieniami na ławkę, terapeuta kiwa głową

Współuzależnienie - objawy, przyczyny i jak sobie z nim radzić

Współuzależnienie to poważny problem wpływający na zdrowie psychiczne, fizyczne i relacje międzyludzkie wielu Polaków. Jeśli podejrzewasz ten problem u siebie lub bliskich, warto poszukać profesjonalnej pomocy. Sprawdź, co musisz wiedzieć.