Czuje sie samotna w malzenstwie po 20 latach - czy brak bliskosci i emocjonalnego zaangazowania meza da sie naprawic?

Dzień dobry Pani Weroniko. To, że mąż mówi, że jest szczęśliwy i Panią kocha, nie oznacza, że Pani potrzeby bliskości są zaspokojone. Można kochać drugą osobę, a jednocześnie mieć zupełnie inny sposób okazywania uczuć i budowania bliskości.

Po 20 latach nie musi być za późno na zmianę, ale do pracy nad relacją potrzebne są dwie osoby. Warto powiedzieć mężowi nie tylko, czego Pani brakuje, ale również jak Pani się w tej relacji czuje – samotna, odsunięta, nieważna. Dobrym rozwiązaniem byłaby konsultacja par, zanim wycofanie i żal jeszcze bardziej Was od siebie oddalą.

Pozdrawiam,

Sylwia Skibińska 

Mam wrażenie, że w tym wszystkim najbardziej boli Cię nie brak konkretnych zachowań męża, ale poczucie, że jesteś obok niego, a jednak nie jesteś z nim naprawdę blisko. I to może być bardzo samotne uczucie, szczególnie po 20 latach małżeństwa.

Jednocześnie uważałabym z wnioskiem, że skoro nie przytula się wtedy, kiedy Ty tego potrzebujesz, albo woli być aktywny podczas wyjazdu, to znaczy, że Cię nie kocha. Ludzie bardzo różnie okazują uczucia i to, co dla jednej osoby jest bliskością, dla drugiej może nią nie być. Jego zapewnienia również nie muszą oznaczać, że świadomie coś przed Tobą ukrywa albo oszukuje samego siebie.

Mam natomiast wrażenie, że problemem stała się ogromna rozbieżność między tym, czego Ty potrzebujesz, a tym, co dostajesz. I tego nie warto już zagłuszać. Zamiast pytać męża „czy naprawdę mnie kochasz?”, spróbowałabym rozmawiać bardziej konkretnie: „Potrzebuję więcej czułości, wspólnego czasu, zainteresowania mną. Czuję się samotna w naszym małżeństwie i chciałabym razem sprawdzić, czy możemy coś z tym zrobić”.

Ważne jest też to, co wydarzyło się podczas Twojej terapii. Skoro przez półtora roku tak mocno odsuwałaś temat małżeństwa, być może dopiero teraz zaczynasz naprawdę dopuszczać do siebie własne potrzeby i emocje. To może być bolesne, ale nie oznacza, że coś zepsułaś albo że jest już za późno.

Nie próbowałabym też sama „ratować” całego małżeństwa. Do tego potrzebne są dwie osoby. Możesz zaproponować terapię par, ale przede wszystkim powiedzieć mu wprost, jak bardzo jesteś już zmęczona samotnym przeżywaniem tego problemu.

I nie czekaj, aż któreś z Was „pewnego dnia się obudzi” i wszystko okaże się stracone. Macie dziś możliwość sprawdzenia, czy za tym przyzwyczajeniem nadal jest przestrzeń na bliskość. Warto z niej skorzystać, zamiast zgadywać, co dzieje się w głowie męża.

~ Jagoda Jek, psycholożka

Wero, poruszyła mnie Twoja wiadomość. Widzę ile pracy wykonałaś na terapii, jak umiesz już nazywać i odkrywać rzeczy, których potrzebujesz w życiu. Myślisz o przyszłości swojej i swojego małżeństwa. Zauważasz wiele rzeczy. To może przytłaczać i budzić smutne myśli. Jeśli masz kogoś z kim mogłabyś porozmawiać, zachęcam. Dobrym wyjściem byłoby też, jeśli masz do tego przestrzeń i zasoby - powrót do terapii (do tego samego terapeuty bądź innego). Sprawdź, co jest Ci bliższe.  Może potrzeba Ci być wysłuchaną? Poukładać sobie emocje i myśli?

Pozdrawiam

Ula Dziurzyńska

To, co Pani opisuje, brzmi nie tyle jak odkrycie, że „mąż Pani nie kocha”, ile jak bolesne odkrycie, że nie doświadcza Pani jego miłości w sposób, którego Pani potrzebuje. I to są dwie różne rzeczy.
 

Nie próbowałbym teraz rozstrzygać, czy mąż oszukuje siebie, czy rzeczywiście jest szczęśliwy. Jego zapewnienia mogą być szczere, a jednocześnie Pani doświadczenie samotności w małżeństwie również może być prawdziwe. Nie trzeba wybierać jednej z tych rzeczy.
 

Najważniejsze wydaje mi się to, że zaczyna się Pani wycofywać i zamykać. To często dzieje się wtedy, kiedy przez długi czas człowiek próbuje dostać bliskość, nie otrzymuje jej w oczekiwanej formie i w końcu zaczyna chronić się przed kolejnym rozczarowaniem.
 

Nie próbowałbym teraz „ratować małżeństwa” poprzez jeszcze większe staranie się z Pani strony. Warto natomiast odbyć z mężem jedną naprawdę szczerą rozmowę - nie o tym, czy Panią kocha, ale o tym, jak oboje przeżywacie swoją bliskość, czego Wam brakuje i czy oboje chcecie świadomie budować między sobą coś więcej niż sprawnie funkcjonujące życie.
 

I nie sądzę, żeby było już za późno. To, że dziś Pani coś zobaczyła, nie oznacza, że przegapiła Pani ostatni moment na zmianę. Być może właśnie teraz po raz pierwszy patrzy Pani na swoje małżeństwo bez zaprzeczania własnym potrzebom.

Wero, przede wszystkim chcę Ci powiedzieć, że to, co opisujesz, ma znaczenie i warto się temu przyjrzeć. Słyszę w Twoich słowach dużo samotności, tęsknoty za bliskością, ale też lęku, że przez lata dawałaś bardzo dużo, a teraz zaczynasz odkrywać, że sama nie czujesz się kochana w taki sposób, jakiego potrzebujesz.To, że Twój mąż mówi „kocham Cię” i jednocześnie Ty tej miłości nie czujesz, nie musi oznaczać, że któreś z Was kłamie. Możecie po prostu bardzo różnie rozumieć miłość i bliskość. On może wyrażać ją przede wszystkim poprzez odpowiedzialność, pracę, zapewnianie bezpieczeństwa i troskę materialną. Ty natomiast potrzebujesz również obecności, zainteresowania, dotyku, wspólnego czasu, emocjonalnego kontaktu i poczucia: „jesteś dla mnie ważna, chcę być z Tobą, chcę Cię poznawać i być blisko Ciebie”.I myślę, że właśnie tutaj znajduje się ważny temat do dalszej pracy. 
Nie próbowałabym teraz odpowiadać sobie na pytanie: „Czy ten związek da się uratować?”Zamiast tego spróbujmy je zamienić na mniejsze:„Czy oboje jesteśmy gotowi zobaczyć, co się między nami wydarzyło i spróbować coś zmienić?”Zanim zdecydujesz, co dalej z małżeństwem, spróbuj bardzo uczciwie odpowiedzieć sobie:Czego najbardziej potrzebuję od mojego partnera?Czego przez lata nie mówiłam wprost?Na jakie potrzeby się godziłam, mimo że pozostawały niezaspokojone?Czy czuję się przy nim bezpieczna, ważna i wybierana?Czy potrafię być przy nim sobą?I najważniejsze: gdybym wiedziała, że nic się nie zmieni, czy chciałabym żyć w tej relacji za 5, 10, 20 lat?Nie po to, żeby podejmować teraz decyzję. Po to, żeby lepiej usłyszeć samą siebie.I Wero nie sądzę, żebyś „przegapiła ostatni moment”. Ten moment może być właśnie bardzo ważnym momentem prawdy. Po raz pierwszy być może przestajesz przykrywać swoje potrzeby i zaczynasz je naprawdę widzieć.Jeśli oboje będziecie chcieli, terapia par może być bardzo dobrym kolejnym krokiem.A na ten moment nie podejmuje decyzji. Najpierw spróbujcie się naprawdę usłyszeć. ❤️

Dzień dobry

 Dobra terapia to taka kiedy pacjent widzi siebie, swoje życie, odczucia z innej perspektywy i nabiera dystansu do tego co było. Prawdopodobnie mąż wykazuje uczucie względem Pani poprzez zaspokajanie potrzeb konsumpcyjnych, gdyż tak został wychowany i nie potrafi inaczej.  Samotność w związku występuje często, szczególnie kiedy partnerzy są obok siebie, mimo że fizycznie mieszkają pod jednym dachem. W państwa przypadku dobrym wyjściem by była terapia dla par, gdzie można się zatrzymać i dokonać analizy swojego życia. Nie rozmawiacie o swoich potrzebach i oczekiwaniach. Nie ma tutaj pani winy, ale tak zwyczajnie się zadziało. Jednak związek to praca na całe życie ze sobą i partnerem. Proszę przemyśleć sprawę terapii i w razie potrzeby zapraszam do rozmowy. Pozdrawiam. Piotr Ziomber