Myślę, że warto rozdzielić „idealne dopasowanie” od „idealnej relacji”. Nie wierzę, że istnieje jedna konkretna osoba, która jest nam przeznaczona i z którą nigdy się nie pokłócimy, zawsze będziemy się rozumieć i wszystko będzie przychodziło bez wysiłku.
Możemy natomiast trafić na osoby, z którymi mamy wyjątkowo dużo zgodności - podobne wartości, poczucie humoru, sposób komunikowania się czy potrzeby dotyczące bliskości. To rzeczywiście może sprawić, że relacja będzie łatwiejsza i bardziej satysfakcjonująca.
Ale konflikt nie oznacza braku dopasowania. W każdej bliskiej relacji spotykają się przecież dwie odrębne osoby, które mają własne potrzeby, granice, doświadczenia i gorsze dni. Ważniejsze od tego, czy nigdy się nie pokłócimy, wydaje mi się to, co robimy, kiedy już się nie zgadzamy. Czy potrafimy się wysłuchać, naprawić relację, przeprosić, negocjować i zaakceptować, że druga osoba może myśleć inaczej?
Czasami również „rozumienie się w pół słowa” jest trochę romantycznym mitem. Zdrowa relacja nie polega na tym, że druga osoba potrafi czytać nam w myślach, tylko na tym, że możemy bezpiecznie powiedzieć, czego potrzebujemy, a druga osoba chce nas zrozumieć.
Dlatego powiedziałabym, że istnieje nie tyle „jedna idealnie dopasowana osoba”, ile wiele osób, z którymi możemy stworzyć bardzo dobrą relację. A jej jakość zależy nie tylko od początkowej chemii czy podobieństw, ale również od wzajemnego szacunku, komunikacji, gotowości do pracy nad relacją i umiejętności przechodzenia przez różnice.
I paradoksalnie, czasami osoba, z którą nie zgadzamy się we wszystkim, może być dla nas lepszym partnerem czy przyjacielem niż ktoś, kto jest do nas niemal identyczny. Bo bliskość nie wymaga bycia takim samym - wymaga możliwości bycia sobą przy kimś, kto jest inny.