Z Pana opisu wynika, że martwi się Pan o swoją dziewczynę i próbuje zrozumieć jej zachowanie. Warto jednak uważać z oceną, że płacze „z byle powodu” albo że „zdrowa osoba nie ma powodów, żeby tak reagować”. To, co dla osoby z zewnątrz wydaje się drobiazgiem, dla niej może uruchamiać znacznie silniejsze emocje czasem również takie, których sama nie potrafi od razu nazwać ani powiązać z konkretną przyczyną.
Płacz sam w sobie nie świadczy o zaburzeniu i rzeczywiście może być sposobem wyrażania oraz regulowania emocji. Jednocześnie częsty płacz, poczucie zagubienia, trudności z podejmowaniem nawet prostych decyzji czy duża zmienność emocjonalna mogą być sygnałem, że dziewczyna przeżywa obecnie coś, z czym trudno jej sobie poradzić.
Wspomina Pan również o doświadczeniu gwałtu i samookaleczaniu w przeszłości. Takich informacji nie należy traktować jako prostego wyjaśnienia jej obecnego zachowania ani na ich podstawie stawiać diagnozy. Są jednak wystarczającym powodem, żeby potraktować jej samopoczucie poważnie i zachęcić ją do rozmowy z psychologiem lub psychoterapeutą, szczególnie jeśli obecnie nie korzysta z takiego wsparcia.
Jako partner nie musi Pan rozstrzygać, czy jej reakcja jest „adekwatna”. Bardziej pomocne może być spokojne: „Widzę, że jest Ci teraz trudno. Chcesz mi powiedzieć, co się dzieje, czy wolisz, żebym po prostu z Tobą został?” Czasem osoba naprawdę nie wie, dlaczego płacze – i nie musi znaleźć wyjaśnienia w tej samej chwili.
Ze względu na wcześniejsze samookaleczanie warto również spokojnie zapytać ją wprost, jeśli pojawi się niepokój: czy zdarza jej się obecnie robić sobie krzywdę albo myśleć o zrobieniu sobie krzywdy. Takie pytanie nie „podsuwa pomysłu”, a może być ważnym elementem zadbania o jej bezpieczeństwo. Jeśli odpowiedź będzie twierdząca, szczególnie jeśli pojawia się zamiar lub plan zrobienia sobie krzywdy, potrzebna jest pilna profesjonalna pomoc.