Nie nazwałabym tego od razu wypaleniem zawodowym. Przy jednej pracy trwającej około trzech tygodni trudno mówić o klasycznym wypaleniu, ale zdecydowanie opisujesz kryzys związany z wejściem w dorosłość, pracą i poczuciem utknięcia.
Warto też uważać na myśl „stchórzyłem”. Wyjazd za granicę, samotność i pogorszenie samopoczucia mogły być dla Ciebie realnie trudne. Być może rzeczywiście potrzebowałbyś więcej czasu na adaptację, ale nie da się dziś wiedzieć, czy pozostanie tam rzeczywiście byłoby lepszą decyzją.
Mam wrażenie, że obecnie problemem jest również błędne koło: im dłużej szukasz pracy bez efektu, tym większe zniechęcenie → im większe zniechęcenie, tym trudniej wysłać CV czy pójść na rozmowę → mniej prób oznacza mniej możliwości → rośnie poczucie stagnacji.
Dlatego nie czekałabym, aż wróci motywacja. Ustaliłabym bardzo konkretny, niewielki cel, np. kilka aplikacji tygodniowo i chodzenie na rozmowy nawet wtedy, gdy oferta nie wydaje się idealna. Rozmowa rekrutacyjna nie jest zobowiązaniem do przyjęcia pracy – jest również sposobem sprawdzenia, czy dana oferta rzeczywiście Ci odpowiada.
Jednocześnie nie rezygnuj z pisania i treningów tylko dlatego, że nie przynoszą pieniędzy. To właśnie one obecnie dają Ci poczucie zainteresowania i sprawczości.
Jeżeli podejrzewasz u siebie OCD i zauważasz, że natrętne myśli powodują nakręcanie się, unikanie i podejmowanie decyzji pod wpływem lęku, warto skonsultować to z psychologiem. Dobrze byłoby nie zakładać samemu diagnozy, tylko sprawdzić, co rzeczywiście się dzieje.
I spróbuj nie porównywać swojej sytuacji z bratem. Jego praca nie jest miarą Twojego powodzenia. Masz 22 lata – naprawdę nie jesteś „spóźniony” z dorosłym życiem.
~ Jagoda Jek, psycholożka