Nagłe zerwanie sześcioletniej przyjaźni po terapii kolegi – skąd chłód, zarzuty i zmiana zachowania?

Dzień dobry Panie Radosławie. Z opisu nie da się stwierdzić, „co wydarzyło się” z Pana kolegą ani przypisać jego zachowania DDA czy terapii. Widać natomiast, że zmienił sposób, w jaki postrzega Waszą relację i zaczął wyznaczać granice, miejscami w sposób bardzo kategoryczny i raniący.

Warto rozdzielić dwie kwestie. Pana kolega ma prawo uznać, że relacja mu nie służy, ograniczyć kontakt czy nie chcieć rozmawiać o problemach. Jednocześnie określenia takie jak „wampir energetyczny”, stawianie się na „wyższym poziomie emocjonalnym” czy komunikat, że na wspólny trening pójdziecie, „jak Pan zasłuży”, nie są konstruktywnym sposobem rozwiązywania konfliktu.

Pan kilkukrotnie próbował wrócić do rozmowy i uzyskać wyjaśnienie. Jeżeli druga osoba konsekwentnie tego nie chce, dalsze próby mogą być przez nią odbierane jako nacisk, nawet jeśli Pana intencją jest pojednanie. Nie każdą wieloletnią relację da się zakończyć wspólnym wyjaśnieniem.

Na tym etapie najzdrowsze wydaje się uszanowanie jego decyzji i zaprzestanie kontaktu. Warto natomiast dla siebie zastanowić się czy w części jego uwag znajduje Pan coś, nad czym rzeczywiście chciałby Pan pracować  ale bez przyjmowania wszystkich jego ocen jako obiektywnej prawdy o sobie.

Pozdrawiam,

Sylwia Skibińska 

Rozumiem, dlaczego ta sytuacja jest dla Ciebie tak dezorientująca. Z Twojego opisu wynika, że relacja przez lata była bardzo intensywna, a później Adam zaczął stawiać coraz mocniejsze granice i jednocześnie robił to w sposób, który dla Ciebie był trudny do przewidzenia.

Nie da się jednak uczciwie stwierdzić, „co się stało z Adamem”, ani przypisać jego zachowania konkretnej diagnozie. Terapia czy doświadczenia z ojcem alkoholikiem mogą wpływać na sposób budowania relacji, ale nie tłumaczą automatycznie każdego zachowania.

Warto zwrócić uwagę na coś innego. Ty postrzegasz Waszą przyjaźń jako relację, w której konflikty powinno się omówić i naprawić. On najwyraźniej w pewnym momencie zdecydował, że nie chce już tej relacji w takiej formie. Może mieć ku temu powody, z którymi się nie zgadzasz, a nawet takie, które uważasz za niesprawiedliwe. Mimo to ma prawo zakończyć znajomość bez przeprowadzania rozmowy, która da Ci satysfakcjonujące wyjaśnienie.

Jednocześnie jego późniejsze zachowania – życzenia, polubienie zdjęcia, zgoda na wspólną siłownię – mogły być dla Ciebie sygnałem, że jednak chce wrócić do relacji. Nic dziwnego, że próbowałeś wtedy porozmawiać. Z jego perspektywy mogło to jednak oznaczać dalsze próby kontaktu mimo wcześniej zakomunikowanej decyzji. Stąd jego komunikaty o osaczaniu i przekraczaniu granic.

Nie oznacza to, że jesteś „wampirem energetycznym” czy że cała wina leży po Twojej stronie. Oznacza natomiast, że warto potraktować jego granicę poważnie, nawet jeśli została przekazana w bardzo nieprzyjemny sposób.

Może więc zamiast szukać odpowiedzi na pytanie „co się z nim stało?”, warto postawić inne: „Czy potrafię zaakceptować, że ta osoba nie chce już ze mną bliskiej relacji, nawet jeśli uważam, że można było to zakończyć inaczej?” To może być trudniejsze niż znalezienie winnego, ale prawdopodobnie pozwoli Ci odzyskać spokój.

~ Jagoda Jek, psycholożka

Panie Radku,

zachowanie Adama wygląda na mechanizm obronny osoby z syndromem DDA, która po wejściu na terapię próbuje gwałtownie stawiać granice, ale robi to w sposób chaotyczny, agresywny i niespójny. Przenosi on frustrację ze swoich życiowych trudności na Pana, obwiniając za swój brak postępów i idealizując własny rozwój kosztem relacji. Jego zmienne sygnały – odrywanie się, składanie życzeń, a następnie wywoływanie awantur o błahostki – wynikają z lęku przed bliskością i braku umiejętności zdrowego rozwiązywania konfliktów. W tej sytuacji najlepszym rozwiązaniem dla Pana spokoju psychicznego będzie ostateczne odpuszczenie tej relacji, ponieważ Pana dawny przyjaciel zmaga się teraz z trudnościami, z którymi musi uporać się sam.

Wszystkiego dobrego

Bożena Nagórska

Dzień dobry,

wygląda na to, że Adam od dłuższego czasu miał do Pana żal, tylko wcześniej nie mówił o tym wprost. Terapia mogła sprawić, że zaczął mocniej patrzeć na swoje granice i relacje, ale to nie znaczy, że wszystko, co teraz robi, jest automatycznie zdrowe czy dojrzałe. Z jednej strony miał prawo uznać, że nie chce już tej znajomości. Z drugiej teksty o „wampirze energetycznym”, „innym poziomie emocjonalnym” czy o tym, że pójdzie z Panem na siłownię, „jak Pan zasłuży”, brzmią po prostu chłodno i raniąco. Pan z kolei chciał zrozumieć, co się stało i porozmawiać. To naturalne po sześciu latach przyjaźni. Problem w tym, że kiedy on zaczął wyraźnie odmawiać rozmowy, kolejne próby mogły być przez niego odbierane jako nacisk. Nie sądzę, żeby dało się znaleźć jedną odpowiedź na pytanie „co się z nim stało”. Być może zmienił podejście do tej relacji, być może narosło w nim dużo żalu, być może nie umie tego dobrze komunikować. Na ten moment najlepiej już go nie przekonywać i nie próbować domykać tej sprawy za wszelką cenę. 

Pozdrawiam

Weronika Wardzińska

Dzień dobry Panie Radku,

Rozumiem, że najbardziej boli Pana nie samo zakończenie znajomości, ale sposób, w jaki do niego doszło tj. bez rozmowy, której Pan oczekiwał po sześciu latach bliskości.

Nie wiemy, co dokładnie wydarzyło się po stronie Adama, być może terapia, zmiany w jego życiu czy narastające wcześniej niezadowolenie wpłynęły na jego sposób patrzenia na tę relację, ale tego nie da się rozstrzygnąć z zewnątrz.Jest natomiast coś, co wydaje mi się ważne: Adam może mieć prawo zakończyć przyjaźń, nawet jeśli Pan nie uważa jego powodów za wystarczające. Dojrzałość nie zawsze oznacza wspólne wyjaśnienie i „pójście dalej”. Czasem oznacza również przyjęcie, że druga osoba nie chce już tej rozmowy, być może warto więc mniej szukać odpowiedzi na pytanie, co stało się z Adamem, a bardziej przyjrzeć się temu, co ta relacja mówi Panu o Pana własnych potrzebach, granicach i sposobie budowania bliskości. To jest część sytuacji, na którą ma Pan wpływ.

Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka

Dzień dobry

  terapia zmienia spojrzenie na wiele spraw z własnego życia, ale także rzutuje na spojrzenie na innych. Przyjaciel nauczył się stawiać granice i broni ich mocno, gdyż daje mu to pewnego rodzaju poczucie kontroli. Terapia DDA uczy stawiania granic i nie tylko. Komunikaty Adama są jakby wyjęte z terapii DDA. To musi być strasznie przykre, kiedy Adam nagle wysyła takie komunikaty jakby nie licząc się  tym co między Wami było i komunikaty są trudne do przyjęcia. Myślę, ze to nie jest celowe, ale wynika to z terapii, po której stał się bardzo mocno wyczulony na to, co było kiedyś. Jego zachowanie jak lajkowanie wskazuje, że chciałby wrócić do Waszych relacji, ale obawia się, że wszystko wróci do czasu sprzed terapii. Dojrzałość emocjonalna jest procesem, który wymaga czasu. Krótko po terapii ludzie zachowują się inaczej, ale dlatego ten proces cały czas trwa, gdy "pacjent układa się do życia". Proszę jego zachowania nie brać do siebie. Jego zachowania nie można traktować jako ataku. Tutaj zwyczajnie potrzeba czasu, aby obie strony sobie to poukładały. Wszystkiego dobrego.