Nie akceptuję swojego wyglądu i wagi - obsesja na punkcie wyglądu, porównywanie się i unikanie spotkań

Najbardziej niepokojące jest to, że wygląd zaczyna decydować o tym, czy pozwalasz sobie normalnie żyć - rezygnujesz ze spotkań, odkładasz życie na moment, w którym będziesz szczuplejsza, będziesz miała inne włosy czy będziesz lepiej się malować. To może być już coś więcej niż zwykłe niezadowolenie z wyglądu. Warto porozmawiać z psychologiem o tym, ile czasu poświęcasz na kontrolowanie swojego wyglądu, porównywanie się i myślenie o wadze. Nie musisz od razu „pokochać swojego ciała” - pierwszym celem może być to, żeby jego wygląd przestał decydować o tym, czy wychodzisz z domu i korzystasz z życia. Samo odchudzanie prawdopodobnie nie rozwiąże problemu, skoro po wcześniejszym schudnięciu niezadowolenie wróciło. Dobrze byłoby też przyjrzeć się temu, co dokładnie obiecujesz sobie po osiągnięciu kolejnych zmian -bo być może problemem nie jest to, jak wyglądasz, tylko przekonanie, że dopiero wtedy będziesz wystarczająco dobra, żeby czuć się swobodnie.
~ Jagoda Jek, psycholożka

Dzień dobry,

Lokowanie swojego szczęścia w wyglądzie jest bardzo często złudne, ponieważ jest to niestały element naszego życia.

Może jest jakiś powód, dla którego jest to dla Ciebie szczególnie ważne. Zastanawia mnie to, jak wyglądają inne obszary Twojego życia: relacje z przyjaciółmi, relacje partnerskie czy edukacja i strefa zawodowa oraz zainteresowania. Jeśli są w nich jakieś braki, to może być to powodem skupiania się tylko na wyglądzie i odzwierciedlać pustkę jaką odczuwasz oraz niską samoocenę. 

Możesz przypisywać wyglądowi wartość i umiejscawiać w nim swoje problemy, które po głębszej analizie mają źródło gdzieś indziej.

Jeśli tak jest może warto jest skupić się na tych innych obszarach, aby rozwinąć coś co będzie pochłaniać Twoje zaangażowanie i uwagę.

Pozdrawiam serdecznie

Joanna Kaminiak-Orzechowska, psychoterapeutka psychodynamiczna

Z jednej strony bardzo chce Pani zmienić swój wygląd, bo ma Pani nadzieję że wtedy wreszcie poczuje się Pani dobrze sama ze sobą. Z drugiejj strony doświadcza Pani tego, że nawet kiedy coś Pani zmieni to za chwilę znajduje Pani w sobie kolejną rzecz, która nie pasuje... Zaczęło to zajmować naprawdę dużo miejsca w Pani życiu, do tego stopnia, że rezygnuje Pani z rzeczy, na których Pani zależy...

Brzmi to tak jakby bardzo trudno było Pani znaleźć moment, w którym może Pani powiedzieć sobie coś w rodzaju „jest dobrze, już wystarczy, nie muszę”.

A gdyby odłożyła Pani na chwilę pytania o to co trzeba w sobie zmieniać, a wyobraziła sobie, że zaczyna Pani być ze sobą bardziej okej taka jaka jest i nie musi już ciągle siebie poprawiać - to co wtedy zmieni się w Pani życiu? 

Kiedy nie trzeba będzie się zmieniać - co robiłaby Pani inaczej albo więcej, czego dzisiaj Pani sobie odmawia albo nie pozwala?

Co z tych rzeczy nawet najmniejszych, może Pani zrobić dla siebie dziś?

Dzień dobry

  Porównywanie się do innych zawęża to, co jest ważne, czyli pozwolenie sobie na bycie sobą i akceptowanie. Zawsze będzie coś do zmiany, coś do naprawnienia, kiedy jest się przekonanym, że inni wyglądają lepiej. A tak jest w jakim kanonie? Nigdy nie jest się idealnym i to jest piękne, gdyż powalamy sobie na bycie sobą takimi, jakimi jesteśmy. Ma Pani zaburzony obraz własnej osoby i wyhodowała w sobie brak akceptacji do siebie. Co się dla Pani zmieni kiedy schudnie, nauczy się malować lub zapuści włosy oprócz tego, ze spełni Pani jakieś wyobrażenia innych i będzie Pani sądziła, że inni będą Panią lepiej oceniali? Życie nie musi polegać na tym, aby podporządkowywać się wyglądowi. Kocha Pani siebie taką jaka jest? Z tego co widzimy raczej nie, ale co by się musiało zmienić, aby tak się stało? Pozdrawiam

Cześć, czasem trzeba zacząć od głowy i tam wszystko poukładać :) Wnioskuję że masz niską samoocenę z tego co napisałaś. Nie zawsze warto uzależniać swojej wartości tylko od wyglądu.  Jeśli nie zaczniesz czegoś robić w tym kierunku to się nie przekonasz czy coś się zmieni. A może jednak? Może warto popracować nad własną samooceną i przede wszystkim nie porównywać się do innych. Każdy z nas jest piękny i wyjątkowy.

Dzień dobry,
To, co pani opisuje , brzmi tak, jakby problem był znacznie szerszy niż sama waga czy wygląd. Zwraca uwagę przede wszystkim to, ile miejsca wygląd zaczął zajmować w Twoim życiu. Dodatkowo opisuje Pani, że zmiana wyglądu nie daje oczekiwanej ulgi na długo. Nie skupiałabym się więc wyłącznie na tym, jak schudnąć. Bardziej istotne wydaje się pytanie: dlaczego Pani samoocena zaczęła być mocno uzależniona od wyglądu? Warto jest skontaktować się ze specjalistą, który pomoże Pani pomóc w tej refleksji i w pozbyciu się cierpienia jakie za sobą niesie obecna sytuacja. 

Pozdrawiam,
Maja Zarzycka

Dzień dobry,

Myślę, że bardzo męczące może być życie z poczuciem, że zawsze jest w sobie coś do poprawienia. Nie musi Pani pokochać swojego wyglądu, żeby zacząć korzystać z życia bez odkładania go na później. Sądzę, że warto przyjrzeć się temu, dlaczego własna wartość tak mocno wiąże się u Pani z wyglądem i co mogłoby pomóc odzyskać większą swobodę.Wszystkiego dobrego. 

Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka

Dzień dobry, problem nie dotyczy już wyłącznie wagi czy wyglądu. Myślenie o wyglądzie zaczyna wpływać na Pani samopoczucie, relacje i codzienne decyzje, np. rezygnowanie ze spotkań.

Warto rozważyć konsultację z psychologiem i przyjrzeć się przede wszystkim samoocenie oraz obrazowi własnego ciała. Kolejna dieta może zmienić wagę ale niekoniecznie sposób, w jaki Pani siebie postrzega.

Pozdrawiam,

Sylwia Skibińska