Udar krwotoczny, ataki paniki i stany lękowe - jak poradzić sobie z pogorszeniem psychiki i brakiem wsparcia?

Myślę, że po udarze bardzo łatwo skupić całą uwagę na rehabilitacji ciała, a trochę zgubić człowieka, który przez to wszystko przechodzi. Lęk, napady paniki, poczucie osamotnienia czy załamanie psychiczne po udarze zdecydowanie nie są czymś, co trzeba po prostu „wytrzymać”. Prawdopodobnie warto powiedzieć o tym wprost lekarzowi prowadzącemu i poszukać wsparcia psychologa, najlepiej mającego doświadczenie we wsparciu osób z problemami somatycznymi i neurologicznymi. To, co dzieje się z Pani psychiką, zasługuje teraz na równie poważne potraktowanie jak rehabilitacja fizyczna. Bardzo serdecznie trzymam kciuki za Pani zdrowienie, pozdrawiam!
 

Dzień dobry, bardzo mi przykro z powodu tego co Panią spotkało. Przechodzi Pani przez trudny okres. Mam wrażenie, że oprócz udaru, zmaga się Pani z dużą samotnością i niezrozumieniem ze strony otoczenia. Inni jakby widzieli tylko zdrowie fizyczne, które niejako przykryło w tej sytuacji zdrowie psychiczne. A przecież jest one również ważne i wymaga zaopiekowania. Pani emocje są ważne, ma Pani prawo czuć zmęczenie, złość, lęk, smutek czy bezradność. To wszystko jest ważne i warto o tym z kimś porozmawiać. Raczej prócz "popisania" zaleciłabym poszukania specjalisty, zdaje się to być najlepszym sposobem. Póki co na prawdę życzę wszystkiego najlepszego :) 

Dzień dobry Pani Oliwio,

Sądzę, że to, że inni widzą przede wszystkim rehabilitację, nie oznacza, że Pani doświadczenie choroby jest mniej ważne. Udar może być ogromnym obciążeniem nie tylko dla ciała, ale również dla psychiki, ponieważ lęk, panika, złość, bezradność czy smutek nie są czymś, co trzeba po prostu „przeczekać”.

Nie musi Pani też radzić sobie z tym sama. Warto powiedzieć o swoim stanie lekarzowi prowadzącemu i poprosić o konsultację psychologiczną lub psychiatryczną. 

Pomoc psychologiczna jest ważną częścią powrotu do zdrowia, a nie dodatkiem do rehabilitacji.

Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka

Oliwio,

to, co przeżywasz, jest sporym obciążeniem, a poczucie, że inni widzą tylko rehabilitację fizyczną, a nie Twój ból i lęk, bywa trudne. Udar krwotoczny dotyka zarówno ciała, jak i psychiki, dlatego Twoje stany lękowe i ataki paniki są naturalną reakcją na tę traumę. Nie musisz z tym zostawać sama ani radzić sobie bez wsparcia specjalistów, którzy naprawdę zrozumieją Twoją sytuację. Możesz bezpłatnie i anonimowo zadzwonić pod Kryzysowy Telefon Zaufania 116 123 lub skorzystać z Antydepresyjnego Telefonu Zaufania Fundacji ITAKA pod numerem 22 484 88 01 dedykowanego dla osób zmagających się z depresją, stanami lękowymi oraz kryzysami emocjonalnymi.

Serdeczne pozdrowienia

Bożena Nagórska

Trudności po przeżyciu udaru dotyczą głównie funkcjonowania emocjonalnego. Niestety, w otoczeniu, bliscy głównie dostrzegają problemy związane z deficytami poznawczymi (pamięci, uwagi, dezorientacji w miejscu i czasie). Dzieje się tak dlatego, że dla otoczenia są one po prostu łatwiej dostępne w obserwacji. Bez zaopatrzenia stanu funkcjonowania emocjonalnego pacjenta nie można jednak prowadzić skuteczną rehabilitację poznawczą pacjenta. Stabilność emocjonalna będzie determinowała motywacje do rehabilitacji pacjenta, zniweluje lęk oraz życiową dezorientację (brak koherencji). Dopiero po tym etapie można wprowadzić elementy zaplanowanego i dostosowanego do indywidualnych potrzeb procesu rehabilitacji poznawczej. Sytuacja, którą Pani opisuje, jest więc szablonowa w przypadku incydentów naczyniowych. Podejrzewam jednak, że do tej pory nie trafiła Pani na specjalistę, który mógłby ją rozpoznać i zaopatrzyć.

Dzień dobry Pani Oliwio. Udar jest ogromnym obciążeniem nie tylko dla organizmu, ale również dla psychiki. Lęk, obniżony nastrój czy napady paniki po takim doświadczeniu warto skonsultować z psychologiem, a w razie potrzeby również psychiatrą. Proszę powiedzieć o swoim samopoczuciu także lekarzowi prowadzącemu. Wsparcie psychologiczne może być ważnym elementem powrotu do zdrowia.

Pozdrawiam,

Sylwia Skibińska