Kryzys w małżeństwie, manipulacja i depresja męża - co zrobić, gdy relacja rani i są w to zaangażowane dzieci?

Rozumiem, że bardzo tęsknisz za bliskością męża i chciałabyś, żeby napięcie w domu wreszcie się skończyło. Jednocześnie sama zauważasz, że masz ochotę ustąpić nie dlatego, że problem został rozwiązany, ale dlatego, że trudno Ci znieść emocjonalny dystans. Warto, żebyś w takich momentach przypominała sobie, dlaczego zaczęłaś stawiać granice. Nie odpowiadasz sama za uratowanie małżeństwa, a jego trudności psychiczne, choć mogą wiele wyjaśniać, nie usprawiedliwiają obrażania Cię ani wzbudzania w Tobie poczucia winy. Nie musisz teraz decydować o rozstaniu, ale nie musisz też rezygnować z własnych potrzeb, żeby utrzymać rodzinę za wszelką cenę. Kontynuuj własną terapię i zastanów się wspólnie ze swoją terapeutką, jak zadbać o siebie oraz dzieci w tej sytuacji. Możesz spróbować zaproponować mężowi spokojną rozmowę o konkretnych zasadach dalszego funkcjonowania, ale nie masz obowiązku robić pierwszego kroku, jeśli obawiasz się kolejnego ataku. Dzieci potrzebują nie tylko rodziny pod jednym dachem, lecz także bezpiecznej atmosfery. Jeśli czujesz, że sytuacja może eskalować, zadbaj o możliwość wyjazdu do bliskich i wsparcie zaufanej osoby. Tęsknota za mężem i potrzeba bliskości nie oznaczają, że musisz godzić się na zachowania, które Cię ranią.
~ Jagoda Jek, psycholożka

Dzień dobry, w relacji pojawiają się zachowania, które mogą mieć charakter przemocy psychicznej. Warto pamiętać, że za utrzymanie związku odpowiadają obie strony. Nie musi Pani rezygnować z własnych granic, aby ratować rodzinę. Zachęcam do kontynuowania wsparcia psychologicznego i skupienia się przede wszystkim na swoim bezpieczeństwie emocjonalnym oraz dobru dzieci. Proszę też pamiętać, że tęsknota za partnerem nie oznacza, że powinna Pani akceptować raniące zachowania.

Pozdrawiam,

Sylwia Skibińska 

Dzień dobry, Rozumiem, że to dla Pani jest trudna sytuacja. Jednocześnie, nie jest Pani wpłynąć na męża, by się leczył czy pracował nad sobą - to musi być jego decyzja. Dlatego może Pani jedynie pracować nad sobą, sprawdzać, czy jest Pani w stanie jakość unieść tę sytuację, czy też potrzebuje Pani zadbać o siebie i dzieci. Dobrze, że chodzi Pani na terapię - to najlepsza rzecz, jaką może Pani dla siebie zrobić, popracować nad sobą. Najlepiej o tych swoich obawach i wątpliwościach rozmawiać na terapii, bo właśnie terapeuta jest osobą, która może pomóc to wszystko przepracować, wyjść poza schemat w którym Pani tkwi.

Pozdrawiam

Justyna Wojciechowska

Witam,

Sądzę, że można jednocześnie tęsknić za bliskością męża i pamiętać, jak bardzo raniące potrafią być jego słowa. Tęsknota nie oznacza, że trzeba zrezygnować z granic, żeby odzyskać spokój. Myślę, że to, że mąż może przeżywać kryzys psychiczny, nie oznacza, że odpowiedzialność za jego samopoczucie i przyszłość małżeństwa spoczywa wyłącznie na Pani. Dobrze, że korzysta Pani z własnej terapii, warto teraz szczególnie zadbać o poczucie bezpieczeństwa swoje i dzieci, zamiast podejmować kolejny krok wyłącznie po to, by przerwać bolesną ciszę. Nie musi Pani dziś rozstrzygać, czy małżeństwo przetrwa; ważne, by ewentualne pojednanie nie wymagało od Pani ponownego godzenia się na poniżanie. Proszę o tym pamiętać.

Z pozdrowieniami, 

Agnieszka Włoszycka

Dzień dobry,

Z Pani wiadomości widać, jak bardzo brakuje Pani bliskości z mężem, a jednocześnie jak wiele obaw budzi kolejna próba rozmowy. To trudne, kiedy tęskni się za kimś, kto jest tuż obok.

Ma Pani prawo jednocześnie tęsknić za mężem, martwić się o przyszłość rodziny i potrzebować spokoju oraz szacunku w relacji. Tęsknota za bliskością nie oznacza, że musi Pani rezygnować ze swoich granic.

Trudności psychiczne męża mogą wpływać na jego zachowanie, jednak nie znamy całej sytuacji. Ważne, żeby nie brała Pani na siebie całej odpowiedzialności za odbudowanie Waszej relacji.

Zachęcam, żeby nie wywierała Pani na sobie presji natychmiastowego rozwiązania konfliktu. Jeśli poczuje się Pani gotowa i bezpieczna, warto spróbować spokojnej rozmowy o wzajemnych potrzebach i oczekiwaniach.

Dobrze, że korzysta Pani z terapii. Warto poruszyć tam również temat obecnej sytuacji w domu, swoich granic i tego, jak zadbać o dzieci w tym trudnym okresie.

Na koniec zostawię Panią z pytaniem: czego potrzebowałaby Pani od męża, żeby ponownie poczuć się bezpiecznie i dobrze w tej relacji?

Proszę pamiętać, że za budowanie relacji odpowiadają dwie osoby. Nie musi Pani naprawiać wszystkiego sama.

pozdrawiam

Katarzyna Możdżyńska

Twój mąż w tym momencie nie jest w stanie dać Ci bezpiecznej więzi, a cena za chwilowe rozładowanie napięcia (czyli zrobienie pierwszego kroku) będzie gigantyczna: ponowne wejście sobie na głowę i wzięcie całej winy na siebie. Depresja i załamanie nerwowe potrafią zmienić człowieka w cień samego siebie

Choroba nie jest jednak usprawiedliwieniem dla okrucieństwa i manipulacji. Prawda jest bolesna, ale uzdrawiająca: rodzina nie rozpada się przez to, że zaczęłaś stawiać granice. Rodzina rozpada się przez nieleczoną chorobę i agresję Twojego męża.