Dzień dobry,
na początek chcę zaznaczyć, że to z Pani strony bardzo dojrzałe i odważne, że szuka Pani pomocy w kryzysie. Pierwszy dzień na studiach to duża zmiana i zrozumiałe, że wywołuje dużo emocji, także tych nieprzyjemnych.
Na początku studiów wszyscy pokazują swoje „wizytówki": gdzie grali, co trenowali, co już umieją. Porównuje Pani swoje wnętrze, ze wszystkimi wątpliwościami, z cudzą wersją na pokaz. Większość osób w tej grupie też czuje się niepewnie, tylko nie mówi tego głośno. To, że ktoś szybciej nawiązuje kontakty, nie czyni go lepszym, a Pani gorszą. Ludzie mają po prostu różne tempo oswajania się z nowym miejscem. Dla osób, które częściej doświadczały odrzucenia, ten pierwszy etap bywa trudniejszy i wymaga więcej czasu.
Myśl o studiowaniu z chłopakiem to nic złego. Pokazuje potrzebę bezpieczeństwa i przewidywalności, a w nowej, stresującej sytuacji naturalnie szukamy tego, co znane. Warto jednak odróżnić dwie rzeczy: tęsknotę za poczuciem bezpieczeństwa i decyzję o rezygnacji ze swojego kierunku. Pierwsza jest zrozumiała, druga jest duża i trudna do cofnięcia, więc nie powinna zapadać na fali stresu po pierwszym dniu.
Może Pani więc podjąć następujące działania:
1. Odłożyć decyzję. Może Pani sobie powiedzieć: „wrócę do tego po kilku tygodniach zajęć albo po pierwszej sesji." Pierwsze dni często wyglądają gorzej, niż okaże się rzeczywistość :)
2. Zadać sobie pytanie kontrolne: „Czy wybrałabym ten kierunek, gdyby chłopaka nie było w moim życiu?" Jeśli odpowiedź brzmi „tak", to ten kierunek może jest Pani, a lęk dotyczy głównie nowości. Jeśli „nie", warto spokojnie przyjrzeć się, dlaczego go Pani wybrała.
3. Małe kroki w grupie. Jedna krótka rozmowa dziennie, na przykład pytanie o notatki, wspólna kawa po zajęciach albo dołączenie do koleżanki, gdy rozmawia z kimś nowym. Nie trzeba się z nikim od razu zaprzyjaźniać. Znajomości na zaocznych studiach budują się wolniej, bo spotkania są rzadsze, więc cierpliwość jest tu zasobem.
Bliska relacja może być wspaniałym wsparciem, ale kiedy staje się jedynym źródłem poczucia bezpieczeństwa i radości, każda zmiana, rozstanie czy dystans wywołuje silny lęk. Dobrze jest stopniowo budować też własne filary: swoje zainteresowania, rutyny, znajomych, rzeczy, które sprawiają Pani przyjemność niezależnie od niego. Relacja jest wtedy dodatkiem do życia, a nie jego fundamentem. To nie jest coś, co trzeba „naprawić" od razu, ale można nad tym pracować, najlepiej z kimś, kto pomoże zrozumieć, skąd ta potrzeba się bierze. :)
Pozdrawiam serdecznie,
Łucja Szopa