Dzień dobry,
czytając Pana wiadomość, zwróciłam uwagę na to, jak wiele wysiłku wkłada Pan w próbę zbudowania relacji z mamą, w której byłoby więcej wzajemnego zrozumienia, szacunku i przestrzeni na własne decyzje.
Myślę, że warto przyjrzeć się tutaj dwóm ważnym kwestiom: potrzebie uzyskania akceptacji ze strony mamy oraz możliwości zadbania o siebie nawet wtedy, kiedy tej akceptacji nie otrzymujemy.
To naturalne, że jako dzieci potrzebujemy od rodziców bliskości, wsparcia i emocjonalnego bezpieczeństwa. Te potrzeby nie znikają automatycznie wraz z dorosłością. Czasami przez wiele lat próbujemy uzyskać od rodzica coś, czego bardzo nam brakowało, mając nadzieję, że jeśli odpowiednio wyjaśnimy swoje uczucia czy potrzeby, zostaniemy w końcu zrozumiani.
Warto jednak zadać sobie pytanie: na ile mam wpływ na gotowość mamy do rozmowy, a na ile na sposób, w jaki sam chcę funkcjonować w tej relacji?
Stawianie granic nie wymaga zgody ani aprobaty drugiej osoby. Granica nie służy temu, żeby zmienić zachowanie drugiego człowieka, ale żeby określić, na co się zgadzamy, czego potrzebujemy i jak sami zamierzamy reagować w określonych sytuacjach.
Zastanowiłabym się również, co dzieje się w Panu, kiedy mama mówi, że zmienia się Pan na gorsze lub jest nieposłuszny. Jakie myśli i emocje się wtedy pojawiają? Czy uruchamia się potrzeba tłumaczenia, udowadniania swoich racji, a może poczucie winy? Przyjrzenie się tym reakcjom może być wartościowym obszarem pracy terapeutycznej.
Pyta Pan, czy zmiana tej sytuacji ma sens. Myślę, że tak, choć być może zmiana nie będzie polegała na uzyskaniu innej reakcji mamy, ale na stopniowym budowaniu większej autonomii i poczucia, że ma Pan prawo kierować własnym życiem, również wtedy, gdy mama tego nie akceptuje.
Warto kontynuować ten temat w psychoterapii, również w kontekście wcześniejszej próby usamodzielnienia się i trudności związanych z samotnością. Być może pomocne będzie stopniowe budowanie innych źródeł wsparcia i bliskości, tak aby relacja z mamą nie musiała zaspokajać wszystkich ważnych potrzeb emocjonalnych.
Na koniec chciałabym zostawić Pana z pytaniem: jak wyglądałaby Pana relacja z mamą, gdyby nie musiał Pan już zabiegać o jej zgodę na bycie sobą?
Życzę Panu wytrwałości w tej pracy i stopniowego odnajdywania większego poczucia sprawczości.
Anna Wolska
Psycholog, psychoterapeutka poznawczo-behawioralna, terapeutka EMDR