Nowość

Masz pytanie, które ciągle chodzi Ci po głowie?

Opisz je psychologowi w aplikacji i otrzymaj odpowiedź w ciągu 24 godzin - bez kamery i umawiania wizyty.

Napisz do specjalistyPakiety od 49 zł · odpowiedź do 24 h
Wstecz

Toksyczna relacja z matka, stawianie granic i brak akceptacji dla terapii - co moge zrobic?

Radek

Witam. Mam trzydzieści lat i mieszkam z matką, która od najmłodszych lat wychowuje mnie sama. Odkąd pamiętam, zawsze była osobą chłodną i niepotrafiącą wyrażać uczuć. Uzyskanie od niej wsparcia w jakichkolwiek sprawach było mało realne, a na wszystko wokół patrzyła pesymistycznie. Matka jest osobą, która bez względu na to, co robię, zawsze musi postawić na swoim i nakłonić mnie, bym wykonywał czynności dokładnie tak, jak ona tego chce. Dotyczy to wszystkiego – od gotowania po wybór miejsca parkingowego. Gdy ja kieruję, a ona domaga się zaparkowania w konkretnym miejscu, zostawienie auta dwa miejsca obok (co obiektywnie nie robi żadnej różnicy) potrafi doprowadzić z jej strony do podniesienia głosu i sprzeczki. Ponadto, kiedy przyjeżdża do nas moja siostra, matka potrafi wypierać się swoich wcześniejszych słów czy zachowań lub zniekształcać moje wypowiedzi na swoją korzyść. Był okres, kiedy wyprowadziłem się do wynajętego mieszkania. Jednakże po pół roku zrezygnowałem z powodu złego samopoczucia psychicznego – źle czułem się sam w czterech ścianach i wróciłem z myślą, że w tamtym stanie po prostu nie wytrzymam samotności. Po powrocie podjąłem psychoterapię, a po niedługim czasie psychiatra przepisał mi leki antydepresyjne. Matka jednak wyśmiewała mnie, że nie radzę sobie w życiu. Czułem się wtedy szczerze zaszczuty, ale na szczęście po pewnym czasie te docinki ustały. Na ten moment nadal chodzę do psychoterapeuty, poznaję swoje schematy i staram się stawiać matce granice (czasami nawet z powodzeniem). Próbuję też o tym z nią rozmawiać. O ile samo twarde stawianie granic jakoś wychodzi, o tyle w momencie, gdy wspomina się o chęci rozmowy na te tematy, ważniejszy staje się dla niej telewizor albo telefon – odcina się bez słowa odzewu. Słyszę czasami, że zmieniam się na gorsze albo robię się nieposłuszny. Ostatnio doszedłem do wniosku, że w stosunku do niej nie mam już w sobie żadnych ciepłych uczuć. Nasze rozmowy są całkowicie wyzute z emocji. Zastanawiam się, czy istnieje w ogóle możliwość uzyskania od niej akceptacji dla moich prób zadbania o własne samopoczucie. Chciałbym prosić Was o podpowiedzi, co mogę zrobić, aby zmienić tę sytuację na lepszą i czy to ma jakikolwiek sens. Od kilku dni moje poczucie zagubienia jest na bardzo wysokim poziomie. Zamierzam oczywiście porozmawiać o tym z moim psychoterapeutą, ale chciałbym zasięgnąć rady też tutaj. Z góry dziękuję za odpowiedzi.

Z Pana opisu wynika, że od wielu lat doświadcza Pan trudności w relacji z mamą, szczególnie w obszarze akceptacji, wsparcia emocjonalnego i poszanowania Pana autonomii. Rozumiem, że może być to szczególnie bolesne, kiedy próby zadbania o siebie spotykają się z krytyką lub niezrozumieniem.

Zwróciłabym uwagę na to, że stawianie granic nie musi prowadzić do zmiany zachowania drugiej osoby. Ich celem jest przede wszystkim zadbanie o własne potrzeby i określenie, na co się Pan zgadza, a na co nie. Mama może nie być gotowa na zmianę sposobu komunikacji, nawet jeśli bardzo Pan tego potrzebuje.

Warto również przyjrzeć się temu, na ile Pana samopoczucie nadal zależy od uzyskania akceptacji mamy i co oznaczałoby dla Pana pogodzenie się z możliwością, że nie otrzyma Pan od niej takiego wsparcia, jakiego oczekuje.

Zachęcam, aby kontynuował Pan pracę terapeutyczną, szczególnie nad budowaniem niezależności emocjonalnej i stopniowym poszerzaniem możliwości funkcjonowania poza tą relacją. Ma Pan wpływ na to, jak będzie Pan w niej uczestniczył, nawet jeśli nie ma Pan wpływu na to, czy mama zmieni swoje zachowanie.

Serdecznie pozdrawiam i trzymam kciuki. 

Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?

Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!

Zapytaj asystenta AI
Asystent AI - anonimowo, bez logowania
Masz podobny problem? Asystent AI odpowie od razu i podpowie, do jakiego specjalisty się zgłosić.

Zadaj to samo pytanie

Asystent AI nie zastępuje psychologa ani pomocy w nagłych wypadkach.
Zdjęcie Konstancja Gromala-Wielek

Konstancja Gromala-Wielek

Psycholog
199 odpowiedzi na forum

To całkowicie zrozumiałe, że czujesz zagubienie, a wygasanie ciepłych uczuć to naturalna reakcja obronna przed ciągłym chłodem i kontrolą. Szansa na uzyskanie akceptacji lub zmiana zachowania matki jest niestety bliska zeru, ponieważ jej mechanizmy są głęboko utrwalone. Najlepsze, co można zrobić, to kontynuować twarde stawianie granic bez wdawania się w dyskusje oraz zrezygnować z prób głębokich rozmów, które kończą się ignorowaniem. Dbanie o własną autonomię i kontynuowanie terapii ma ogromny sens, ponieważ to jedyna droga do odzyskania spokoju i zbudowania niezależnego życia.

Zdjęcie Jagoda Jek

Jagoda Jek

Psycholog
590 odpowiedzi na forum

Nie masz wpływu na to, czy mama zaakceptuje Twoje zmiany, ale możesz stopniowo uczyć się funkcjonować niezależnie od jej opinii. Z opisu wynika, że od lat próbujesz uzyskać od niej zrozumienie, którego ona może nie potrafić Ci dać. To, że nie chce rozmawiać o Twoich uczuciach, nie oznacza, że nie masz prawa ich wyrażać ani stawiać granic. Nie musisz też na siłę odbudowywać ciepłych uczuć do niej. Warto skupić się na tym, jak chcesz, żeby wyglądała Wasza relacja i na co jesteś gotowy się godzić. Jeśli rozmowy nie przynoszą efektu, czasem skuteczniejsze jest konsekwentne reagowanie na konkretne zachowania niż kolejne próby przekonania drugiej osoby do zmiany. Rozważyłabym również stopniowe przygotowanie się do ponownej wyprowadzki, ale tym razem z większym zadbaniem o kontakty społeczne i wsparcie, ponieważ samotność była dla Ciebie wcześniej trudna. Powrót do mamy nie oznacza porażki, a próba samodzielnego życia nie musi oznaczać, że zostajesz ze wszystkim sam. Dobrze, że pracujesz nad tym na terapii. ~ Jagoda Jek, psycholożka

Zdjęcie Agnieszka Włoszycka

Agnieszka Włoszycka

Psycholożka
828 odpowiedzi na forum

Witam,

 

Panie Radku, być może najtrudniejsze jest pogodzenie się z tym, że mama, od której naturalnie chciałby Pan otrzymać akceptację, może nie umieć dać jej w takiej formie, jakiej Pan potrzebuje. Nie musi Pan jednak przekonać jej do swoich granic, żeby miały one prawo istnieć. Uważam, że to, że zaczyna Pan dbać o siebie, nie oznacza, że staje się Pan "nieposłuszny" czy gorszy a brak ciepłych uczuć może być skutkiem wieloletniego rozczarowania i emocjonalnego zmęczenia, nie dowodem, że jest Pan złym synem. Warto kontynuować pracę z terapeutą nie tylko nad granicami, ale też nad budowaniem życia, w którym będzie Pan miał więcej własnej przestrzeni i oparcia poza relacją z mamą. Wszystkiego dobrego.

 

Z pozdrowieniami, 

Agnieszka Włoszycka

 

Dzień dobry. Praca nad sobą i stawianie granic mają ogromny sens, ale wyłącznie po to, by odzyskać własne życie, a nie po to, by zmienić matkę. To, że w jej oczach robi się Pan „nieposłuszny”, to najlepszy dowód na to, że terapia przynosi efekty. Nie zmieni Pan mamy, bo sposób jej zachowania jest kwestią osobowości, choć ja lubię myśleć, że kropla drąży skałę, a ponieważ osobowość jest neuroplastyczna, to może kiedyś zrozumie jaki błąd popełnia. Co Pan może robić ? Proszę dbać o siebie i budować swoją siłę. To Pan sam przeżywa swoje życie i to Pan jest w nim najważniejszy.  Dobrego i spokojnego czasu Panu życzę.

Edyta Tabor

NowośćTylko w aplikacji mobilnejTwoja sytuacja jest trochę inna?Opisz swoją sytuację na czacie w aplikacji TwójPsycholog, a specjalista odpowie do 24 godzin. Bez kamery i bez terminu, pakiety od 49 zł.Sprawdź, jak to działa
Dzień dobry, myślę,  że najważniejsze,  żeby Pan zbudował swoje niezależne życie. Bardzo dobrze, że pracuje Pan nad sobą w psychoterapii. Trudno powiedzieć,  czy da się zmienić relację z matką. Może Pan jej mowić, że jej słowa są raniące dla Pana i sprawiają przykrość. Czy to wywoła w niej refleksję, nie wiadomo. Myślę, że na razie najważniejsze, żeby Pan poczuł się pewnie w swoim życiu. 


Dzień dobry,

czytając Pana wiadomość, zwróciłam uwagę na to, jak wiele wysiłku wkłada Pan w próbę zbudowania relacji z mamą, w której byłoby więcej wzajemnego zrozumienia, szacunku i przestrzeni na własne decyzje.

Myślę, że warto przyjrzeć się tutaj dwóm ważnym kwestiom: potrzebie uzyskania akceptacji ze strony mamy oraz możliwości zadbania o siebie nawet wtedy, kiedy tej akceptacji nie otrzymujemy.

To naturalne, że jako dzieci potrzebujemy od rodziców bliskości, wsparcia i emocjonalnego bezpieczeństwa. Te potrzeby nie znikają automatycznie wraz z dorosłością. Czasami przez wiele lat próbujemy uzyskać od rodzica coś, czego bardzo nam brakowało, mając nadzieję, że jeśli odpowiednio wyjaśnimy swoje uczucia czy potrzeby, zostaniemy w końcu zrozumiani.

Warto jednak zadać sobie pytanie: na ile mam wpływ na gotowość mamy do rozmowy, a na ile na sposób, w jaki sam chcę funkcjonować w tej relacji?

Stawianie granic nie wymaga zgody ani aprobaty drugiej osoby. Granica nie służy temu, żeby zmienić zachowanie drugiego człowieka, ale żeby określić, na co się zgadzamy, czego potrzebujemy i jak sami zamierzamy reagować w określonych sytuacjach.

Zastanowiłabym się również, co dzieje się w Panu, kiedy mama mówi, że zmienia się Pan na gorsze lub jest nieposłuszny. Jakie myśli i emocje się wtedy pojawiają? Czy uruchamia się potrzeba tłumaczenia, udowadniania swoich racji, a może poczucie winy? Przyjrzenie się tym reakcjom może być wartościowym obszarem pracy terapeutycznej.

Pyta Pan, czy zmiana tej sytuacji ma sens. Myślę, że tak, choć być może zmiana nie będzie polegała na uzyskaniu innej reakcji mamy, ale na stopniowym budowaniu większej autonomii i poczucia, że ma Pan prawo kierować własnym życiem, również wtedy, gdy mama tego nie akceptuje.

Warto kontynuować ten temat w psychoterapii, również w kontekście wcześniejszej próby usamodzielnienia się i trudności związanych z samotnością. Być może pomocne będzie stopniowe budowanie innych źródeł wsparcia i bliskości, tak aby relacja z mamą nie musiała zaspokajać wszystkich ważnych potrzeb emocjonalnych.

Na koniec chciałabym zostawić Pana z pytaniem: jak wyglądałaby Pana relacja z mamą, gdyby nie musiał Pan już zabiegać o jej zgodę na bycie sobą?

Życzę Panu wytrwałości w tej pracy i stopniowego odnajdywania większego poczucia sprawczości.

Anna Wolska
Psycholog, psychoterapeutka poznawczo-behawioralna, terapeutka EMDR

Zdjęcie Piotr Ziomber

Piotr Ziomber

Psycholog
973 odpowiedzi na forum

Dzień dobry

 

  Jest mi bardzo przykro z powodu takiej sytuacji. Długotrwałe przebywanie z takim człowiekiem, który powinien być serdeczny i dobry, chociażby z powodu konotacji rodzinnych powinno wyglądać inaczej, jednak pamiętajmy, że mama wychowywała Panią sama i to mógł być jej system obronny.  Mama wiele lat temu weszła w taki schemat i być może w jakiś sposób jej to pomagało i pomaga. Nie dziwi mnie, że potrzebuje Pani nakreślenia granic, gdyż musi się Pani chronić przed emocjonalnym odcięciem i atakami, co przy depresji niestety potęguje objawy. Pani depresja jest odpowiedzią na brak bezpieczeństwa ze strony Matki, a lata spowodowały to, że jest Pani także tym zmęczona. Proszę sobie uświadomić, że Matka może nie być gotowa na zmiany, a z pewnością przyjdą jej z trudnością. Nie ma Pani na to wpływu. Co robić w takiej sytuacji? Z pewnością zmienić oczekiwania, aby unikać kolejnych rozczarowań. Inna sprawa to proszę pamiętać że długie komunikaty rozwlekają napięcie, dlatego należy mówić krótkie komunikaty. Proszę powtarzać te sformułowania spokojnie, w miarę cicho, bez agresji w głosie. Proszę mówić na terapii co Pani wtedy czuje w ciele i jakie myśli i emocje temu towarzyszą. Co do życia samemu to warto jednak podejść do tego inaczej. Jest szansa, ze tym razem będzie inaczej, bezpieczniej, gdyż już Pani ma doświadczenie w tej kwestii. Proszę też wnieść na terapię możliwość usamodzielnienia się. Jednak jeżeli Pani czuje się gorzej to warto rozważyć interwencję psychiatryczną lub oddział SOR.  Domyślam się, że wydaje się Pani, że nic już Pani dobrego nie spotka, jednak życie jest przewrotne i warto walczyć o lepszy byt. Wszystkiego dobrego. 

Zdjęcie Sylwia Skibińska

Sylwia Skibińska

Psycholożka
593 odpowiedzi na forum

Dzień dobry Panie Radosławie. Od dłuższego czasu doświadcza Pan dużego napięcia emocjonalnego. Warto pamiętać, że nie ma Pan wpływu na zachowanie mamy ani na to czy zaakceptuje ona Pana decyzje. Ma Pan natomiast prawo do własnych wyborów, granic i samodzielności. Proszę nie traktować jej braku akceptacji jako dowodu, że robi Pan coś niewłaściwego. Zachęcam do kontynuowania psychoterapii, szczególnie w obszarze budowania niezależności emocjonalnej i poczucia własnej wartości. Czasami poprawa relacji zaczyna się od zaakceptowania, że nie jesteśmy w stanie zmienić drugiej osoby.

Pozdrawiam,

Sylwia Skibińska 


Dzień dobry,

z pana opisu wynika, że od wielu lat próbuje pan uzyskać od mamy zrozumienie i akceptację, których prawdopodobnie bardzo brakowało również w dzieciństwie. Zastanawiam się, czy największą trudnością nie jest obecnie samo stawianie granic, ale pogodzenie się z tym, że mama może nigdy nie zareagować na nie tak, jak pan tego oczekuje.

Stawianie granic nie wymaga akceptacji drugiej osoby. Może pan podejmować własne decyzje i dbać o swoje potrzeby, nawet jeśli mama się z nimi nie zgadza.

Zainteresował mnie również fragment dotyczący wcześniejszej wyprowadzki. Być może podczas psychoterapii dobrze byłoby przyjrzeć się temu, co sprawiało, że samotność była dla pana tak trudna, i stopniowo pracować nad większą niezależnością.

Proponowałbym też zastanowić się, czy kolejne próby przekonania mamy do zmiany nie powodują u pana dodatkowej frustracji i rozczarowania.

Nie ma pan pełnego wpływu na to, jaką relację będzie chciała budować mama, ale ma pan wpływ na to, jak będzie wyglądało pana własne życie. Być może właśnie na tym warto teraz skoncentrować dalszą pracę terapeutyczną.

Serdecznie pozdrawiam, 

S.Zych 

NowośćTylko w aplikacji mobilnejTwoja sytuacja jest trochę inna?Opisz swoją sytuację na czacie w aplikacji TwójPsycholog, a specjalista odpowie do 24 godzin. Bez kamery i bez terminu, pakiety od 49 zł.Sprawdź, jak to działa

Materiały wspierające

Warto przeczytać

Sprawdź też

Ilustracja: kobieta odstawia ciężki plecak z kamieniami na ławkę, terapeuta kiwa głową

Współuzależnienie - objawy, przyczyny i jak sobie z nim radzić

Współuzależnienie to poważny problem wpływający na zdrowie psychiczne, fizyczne i relacje międzyludzkie wielu Polaków. Jeśli podejrzewasz ten problem u siebie lub bliskich, warto poszukać profesjonalnej pomocy. Sprawdź, co musisz wiedzieć.