Wybuchowy ojciec, manipulacja i ADHD - jak radzić sobie z atmosfera w domu?

Witam,

Dla mnie nie brzmi to jak sytuacja, w której „wszystko jest Twoją winą”. To, że masz ADHD i trudniej odczytujesz niektóre emocje czy ironię, nie daje nikomu prawa do szarpania Cię, wykręcania ręki czy obrażania.

Rozumiem też, że możesz mieć poczucie, że za każdym razem w końcu odpuszczasz, żeby zakończyć konflikt. To nie musi oznaczać, że się „poddajesz”, czasem człowiek wybiera spokój, kiedy druga osoba reaguje wybuchowo. Warto jednak, żebyś miała obok siebie kogoś, kto pomoże Ci bezpiecznie stawiać granice.

Bardzo ważne jest też to, co napisałaś o chęci „ucieczki” i „zniknięcia”. Jeśli masz na myśli myśli o zrobieniu sobie krzywdy albo odebraniu sobie życia, nie zostawaj z tym sama, powiedz dziś zaufanej osobie i poszukaj pilnej pomocy.Możesz zacząć od dwóch pytań: kto jest osobą, przy której czujesz się naprawdę bezpiecznie i możesz powiedzieć jej o tym, co dzieje się w domu? Co mogłoby Ci pomóc poczuć się choć odrobinę bezpieczniej podczas kolejnego konfliktu z tatą?

Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka

Dzień dobry.

To, co się wydarzyło, nie było Pani winą, a niestety przejawem przemocy fizycznej i psychicznej ze strony ojca, który przekracza Pani granice i nie potrafi panować nad agresją. Próby obarczania Pani odpowiedzialnością i zmuszanie do przeprosin to mechanizm manipulacji, który narusza Pani poczucie bezpieczeństwa i sprawia, że zaczyna Pani wątpić w siebie. Posiadanie ADHD czy odmienne przetwarzanie emocji w żaden sposób nie usprawiedliwia takiego traktowania, dlatego warto stawiać twarde granice i szukać wsparcia u zaufanych osób lub specjalisty, by odzyskać spokój oraz ochronić siebie.

Wszystkiego dobrego

Bożena Nagórska

Dzień dobry,

To, co opisujesz, naprawdę nie jest błahostką i rozumiem, dlaczego masz już tego wszystkiego serdecznie dość. Nie jesteś odpowiedzialna za jego wybuchy ani za to, że on nie potrafi przyznać się do błędu i przeprosić, a to, że masz ADHD i czasem inaczej odbierasz emocje czy ironię, absolutnie nie oznacza, że masz pozwalać komuś przekraczać swoje granice. Myślę, że bardzo ważne byłoby, żebyś przestała za każdym razem zastanawiać się, czy może to jednak Ty przesadzasz, bo z tego, co opisujesz, Twoje emocje mają pełne prawo się pojawić. Nie musisz dzisiaj podejmować żadnych wielkich decyzji ani udowadniać ojcu, kto miał rację — spróbuj po prostu znaleźć osobę, przy której możesz być sobą i spokojnie wyrzucić z siebie to, co czujesz. I proszę, nie myśl o sobie jako o kimś, kto powinien zniknąć — zasługujesz na to, żeby być traktowana z szacunkiem i czuć się bezpiecznie we własnym domu.

Pozdrawiam, psycholog Kamila Grobelna

Dzień dobry,

Z opisu wynika, że zachowanie ojca przekroczyło Pani granice i mogło naruszyć Pani poczucie bezpieczeństwa. Odpowiedzialność za agresję zawsze ponosi osoba, która się jej dopuszcza. ADHD czy trudności emocjonalne nie usprawiedliwiają przemocy. Warto zadbać o własne bezpieczeństwo, stawiać jasne granice i poszukać wsparcia u bliskich lub specjalisty.

Serdecznie pozdrawiam,
Wiktoria, psycholog

Dzień dobry. Wyrywanie przedmiotu z ręki mimo bólu, nieprzerwanie mimo prośby oraz późniejsze poniżanie przekraczają Pani granice. Nie powinna Pani brać na siebie odpowiedzialności za zachowanie ojca ani przepraszać tylko po to, żeby przywrócić spokój.

Niepokoi mnie również zdanie o chęci „zniknięcia”. Jeśli pojawiają się myśli o zrobieniu sobie krzywdy lub czuje Pani, że nie jest bezpieczna, proszę nie zostawać z tym sama i skontaktować się z zaufaną osobą lub pomocą kryzysową, np. całodobowo. Warto też porozmawiać indywidualnie z psychologiem o tej sytuacji i o stawianiu granic w domu.

Pozdrawiam,

Sylwia Skibińska 

To, co wydarzyło się z mozzarellą, nie jest „Twoją winą” ani zwykłą sprzeczką o sposób otwierania opakowania. Niezależnie od tego, czy ojciec uważał swój sposób za lepszy, wyrwanie Ci przedmiotu z ręki i wykręcanie palca, mimo że mówiłaś, że Cię boli, przekroczyło Twoją granicę. Późniejsze wyśmiewanie Cię również nie jest konstruktywną rozmową.

Przy ADHD i trudnościach z odczytywaniem ironii możesz dodatkowo mieć większy problem z rozpoznaniem, kiedy sytuacja zaczyna eskalować, ale nie oznacza to, że jesteś odpowiedzialna za zachowanie ojca.

Nie musisz też po każdej takiej sytuacji przepraszać tylko po to, żeby zakończyć konflikt. Możesz ograniczyć kontakt w momencie eskalacji, odejść do swojego pokoju albo powiedzieć krótko: „Nie chcę teraz rozmawiać. Wrócę do tego, kiedy oboje się uspokoimy”.

To, że piszesz „czasem chciałabym uciec... zniknąć”, też potraktowałabym poważnie. Jeśli przez „zniknąć” masz na myśli myśli o zrobieniu sobie krzywdy albo odebraniu sobie życia, nie zostawaj z tym sama. Powiedz o tym komuś zaufanemu i skontaktuj się z psychologiem lub lekarzem. Jeśli jesteś w bezpośrednim zagrożeniu, szukaj natychmiastowej pomocy.

Jeżeli natomiast chodzi Ci o pragnienie ucieczki od domu i całej tej sytuacji, warto potraktować tę myśl jako informację: potrzebujesz większego poczucia bezpieczeństwa i wpływu na własne życie. Psycholog może pomóc Ci przepracować relację z ojcem, nauczyć się stawiania granic i przede wszystkim zastanowić się, jak chronić siebie, kiedy jego zachowanie staje się agresywne.

I nie musisz udowadniać, że jesteś „wystarczająco dobra”, żeby zasługiwać na szacunek.

~ Jagoda Jek, psycholożka