Przemoc w domu, brak wsparcia i poczucie izolacji - co zrobić, gdy wracają natrętne myśli i lęk?

Dzień dobry,

czytając Pani wpis, mam poczucie, że od wielu lat mierzy się Pani z dużym poczuciem osamotnienia, brakiem akceptacji i niezaspokojonymi potrzebami bliskości. Chciałabym przede wszystkim podkreślić, że potrzeba miłości, zainteresowania, czułości czy usłyszenia od bliskich, że jesteśmy dla nich ważni, nie jest nadmiernym wymaganiem. To naturalne potrzeby emocjonalne, które każdy z nas ma prawo odczuwać.

Z Pani opisu wynika, że doświadczyła Pani wielu trudnych sytuacji, zarówno w relacjach rodzinnych, jak i partnerskich. Mogą one mieć wpływ na to, jak postrzegamy siebie, budujemy relacje z innymi i reagujemy na możliwość odrzucenia. Możliwe, że stąd bierze się również obawa, że obecny partner nie wytrzyma z Panią na dłuższą metę. Warto przyjrzeć się tym obawom i ich pochodzeniu, jednak nie traktować tych myśli jako dowodu na prawdziwość tych przekonań. Chciałabym również zwrócić uwagę na kwestię obecnej sytuacji w domu. Rozumiem, że rodzice mogą wprowadzać ograniczenia i zasady, jednak całkowite odcinanie od kontaktów z rówieśnikami, ingerowanie w prywatną korespondencję i pozbawianie przestrzeni do utrzymywania relacji może dodatkowo nasilać poczucie osamotnienia i bezradności. Szczególnie niepokojące jest to, że sama zauważa Pani pogorszenie swojego samopoczucia i powrót natrętnych myśli, z którymi mierzyła się Pani już wcześniej. Nie chciałabym, aby zbagatelizowała Pani ten sygnał. Zachęcam do poszukania wsparcia psychologicznego lub psychoterapeutycznego, najlepiej u specjalisty, z którym będzie mogła Pani zbudować bezpieczną relację i swobodnie porozmawiać o swoich doświadczeniach. To, że Pani ojciec jest związany z psychologią, nie oznacza, że powinien być osobą, do której zwróci się Pani ze swoimi trudnościami, ponieważ nie może on pomóc Pani tak obiektywnie jak zewnętrzny specjalista.
Z pozdrowieniami,
Maja Zarzycka

Dzień dobry,

Dziękuję Ci, że zdecydowałaś się podzielić swoją historią. Domyślam się, jak trudno jest mierzyć się z poczuciem osamotnienia, szczególnie kiedy najbardziej potrzebujesz bliskości i zrozumienia.

Chciałabym, żebyś wiedziała, że potrzeba miłości, uwagi i akceptacji nie oznacza, że wymagasz zbyt wiele. To naturalne potrzeby każdego człowieka. Kiedy przez długi czas nie czujemy się bezpieczni i ważni dla bliskich, może pojawić się lęk przed odrzuceniem, nawet w relacjach, które są dla nas dobre.

Niepokoi mnie to, co piszesz o przemocy, kontrolowaniu Twojej prywatności i ograniczaniu kontaktów. Niezależnie od tego, co się wydarzyło, nikt nie ma prawa Cię krzywdzić.

Zachęcam Cię, żebyś nie zostawała z tym sama. Czy masz w swoim otoczeniu zaufaną osobę dorosłą, np. psychologa szkolnego, pedagoga lub kogoś z rodziny? Warto powiedzieć jej o tym, co dzieje się w domu, i wspólnie poszukać bezpiecznego rozwiązania. 

Jeśli potrzebujesz anonimowego wsparcia, możesz skontaktować się z telefonem zaufania 116 111, a w sprawie przemocy domowej z Niebieską Linią pod numerem 800 120 002. W bezpośrednim zagrożeniu dzwoń pod 112.

Pamiętaj, że to, jak traktują Cię inni, nie określa Twojej wartości. Masz prawo do bezpieczeństwa, szacunku i bliskości. Nie musisz radzić sobie z tym wszystkim sama.

mgr Małgorzata Żak
Psycholog

Dzień dobry. 

Z tego, co Pani opisuje, wynika, że od wielu lat doświadcza Pani bardzo trudnych emocjonalnie sytuacji i niewielkiego poczucia bezpieczeństwa w najbliższych relacjach. Potrzeba usłyszenia od rodziców, że jest się kochanym, ważnym czy że są z nas dumni, nie jest czymś nadmiernym. Jeżeli przez długi czas brakowało takiej bliskości, a dodatkowo pojawiały się reakcje fizyczne, silna kontrola czy trudności w poszanowaniu prywatności, może to mieć wpływ na sposób przeżywania późniejszych relacji, lęk przed odrzuceniem oraz potrzebę upewniania się, że druga osoba nadal jest blisko.

Szczególnie ważne jest jednak to, że obecna izolacja wyraźnie pogorszyła Pani samopoczucie, pojawiło się poczucie pustki i wróciły natrętne myśli. Tego nie warto zostawiać wyłącznie do samodzielnego poradzenia sobie. Dobrze byłoby znaleźć dorosłą osobę spoza domu, której Pani ufa, na przykład psychologa lub pedagoga szkolnego, nauczyciela, kogoś z dalszej rodziny albo innego bezpiecznego dorosłego i opowiedzieć dokładniej o tym, co dzieje się w domu oraz jak wygląda obecnie Pani samopoczucie.

Po tak krótkim opisie trudno ocenić wszystkie mechanizmy, które stoją za obecnymi trudnościami, dlatego konsultacja psychologiczna mogłaby pomóc uporządkować zarówno doświadczenia rodzinne, jak i sposób funkcjonowania w bliskich relacjach oraz obecny kryzys. 

Jeżeli natomiast natrętne myśli dotyczą zrobienia sobie krzywdy, odebrania sobie życia albo pojawi się poczucie, że nie jest Pani bezpieczna, proszę nie zostawać z tym samej i od razu szukać pomocy u zaufanej osoby dorosłej, pod numerem 116 111 lub w sytuacji bezpośredniego zagrożenia pod numerem 112.

Monika Barcik,

psycholog kliniczny