📲 Pobierz aplikację i zadbaj o siebie na własnych zasadach
Jeśli zmagasz się z myślami samobójczymi i nie wiesz, jak przekazać to rodzicom - ten tekst pomoże ci przygotować się do tej rozmowy krok po kroku, bez poczucia, że jesteś z tym sam.
Jeśli od tygodni albo miesięcy nosisz w sobie myśli samobójcze\rezygnacyjne i zastanawiasz się, jak o nich powiedzieć rodzicom, prawdopodobnie towarzyszy ci ogromny lęk. Być może twój mózg dosłownie traktuje tę rozmowę jak zagrożenie.
Ciało migdałowate, czyli struktura w mózgu odpowiedzialna za wykrywanie niebezpieczeństwa, uruchamia reakcję "walcz, uciekaj albo zamrzyj" na samą myśl o wypowiedzeniu tych słów na głos. Dlatego serce ci przyspiesza, gardło się zaciska, a w głowie pojawiają się myśli w stylu "oni tego nie zniosą", "zawiodę ich" albo "powiedzą, że robię to dla uwagi". To są bardzo częste obawy - i ważne jest, żebyś wiedział, że nie są one dowodem na to, że twój problem jest "za mały", żeby o nim mówić.
Warto też nazwać wstyd, który często towarzyszy myślom samobójczym. Wstyd to emocja, która mówi nam "jest ze mną coś nie tak". Wstyd sprawia, że chowamy się z problemem, podczas gdy on właśnie potrzebuje światła dziennego.
Mniej typowym, ale częstym objawem jest tzw. pasywna myśl samobójcza - czyli nie plan czy chęć działania, a raczej uczucie "chciałbym po prostu zniknąć" albo "nie chcę się obudzić". Wiele osób nie mówi o tym rodzicom właśnie dlatego, że nie czują, że to "wystarczająco poważne", żeby zasługiwało na rozmowę. To błędne przekonanie - każda myśl o zniknięciu jako ucieczce od bólu zasługuje na to, by zostać wypowiedziana i wysłuchana.
Darmowy test „Czy doświadczam kryzysu?” to narzędzie przesiewowe oparte na kryteriach diagnostycznych i definicji kryzysu. Składa się z 20 pytań i pomaga ocenić nasilenie objawów. Wynik może być impulsem do zadbania o siebie i poszukania wsparcia.
Nie musisz od razu "wygłaszać przemówienia". Czasem najłatwiej jest zacząć od jednego zdania, które otwiera drzwi, na przykład: "mamo, tato, muszę wam powiedzieć coś trudnego i potrzebuję, żebyście po prostu mnie wysłuchali" albo "od jakiegoś czasu mam myśli, że nie chcę żyć, i boję się o tym mówić, ale wiem, że muszę".
Jeśli mówienie na żywo wydaje się nie do zniesienia, możesz napisać list albo wiadomość - to zupełnie uzasadniona i skuteczna strategia, zwłaszcza gdy emocje są tak silne, że w rozmowie na żywo blokuje ci się głos. Ważne jest, żeby po wysłaniu takiej wiadomości nie zostać samemu ze swoimi emocjami - jeśli to możliwe, zostań w tym samym budynku, zadzwoń do kogoś zaufanego albo poproś rodzica o kontakt zwrotny w konkretnym, krótkim czasie.
Pomocna bywa też technika wybrania "bezpiecznej trzeciej osoby" - jeśli boisz się mówić o tym rodzicom bezpośrednio, możesz najpierw powiedzieć nauczycielowi, pedagogowi szkolnemu, starszemu rodzeństwu albo psychologowi szkolnemu i poprosić o pomoc w przekazaniu tej informacji rodzicom albo w byciu obecnym przy tej rozmowie. To rozłożenie ciężaru, którego nie musisz nieść sam.
Zanim usiądziesz do rozmowy, spróbuj też krótkiego ćwiczenia uspokajającego układ nerwowy, na przykład oddechu 4-7-8: wdech przez nos licząc do 4, zatrzymanie oddechu na 7 sekund, długi wydech przez usta licząc do 8. Powtórzenie tego cyklu trzy-cztery razy pomaga się uspokoić.
Powiedzenie rodzicom o myślach samobójczych to ogromny i odważny pierwszy krok. Domowe rozmowy i wsparcie bliskich są niezwykle ważne, jednak myśli samobójcze wymagają jeszcze współpracy ze specjalistą - psychiatrą lub psychologiem - który zaproponuje odpowiednią formę pomocy.
Terapeuta nie tylko pomaga zrozumieć, skąd biorą się te myśli - czy wynikają z depresji, chronicznego stresu, doświadczeń traumatycznych czy poczucia bycia niezrozumianym - ale też towarzyszy w procesie budowania na nowo poczucia sensu i sprawczości.
W pracy z młodszymi osobami często włącza się też terapię rodzinną, ponieważ rodzice potrzebują wskazówek, jak reagować, czego nie mówić (np. "weź się w garść") i jak wspierać bez nadmiernej kontroli, która czasem, wbrew intencjom, pogłębia poczucie izolacji nastolatka.
Nietypowym, ale ważnym sygnałem ostrzegawczym, o którym warto wiedzieć - a który często umyka bliskim - jest nagłe uspokojenie lub poprawa nastroju po długim okresie kryzysu. Czasem oznacza to podjęcie decyzji o odebraniu sobie życia, a nie realną poprawę, dlatego taki moment absolutnie nie powinien być sygnałem do "odpuszczenia" tematu.
Jeśli myśli samobójcze są nasilone, towarzyszy im konkretny plan działania lub dostęp do niebezpiecznych środków, konieczny jest natychmiastowy kontakt ze specjalistą lub najbliższym szpitalem - to nie jest sytuacja, w której czeka się na "lepszy moment". W Polsce można skorzystać z bezpłatnego telefonu zaufania dla dzieci i młodzieży 116 111 oraz z Centrum Wsparcia dla Osób w Stanie Kryzysu Psychicznego pod numerem 800 70 2222, dostępnych całą dobę.
E-book dla młodzieży z praktycznymi ćwiczeniami i technikami wspierającymi w radzeniu sobie z lękiem, stresem i niepewnością. Pomaga lepiej zrozumieć emocje i odzyskać poczucie równowagi w codziennych wyzwaniach.
E-book pełen czułości i wsparcia psychologicznego. W 15 rozdziałach prowadzi przez uzdrawianie samooceny, rozpoznanie krytyka, stawianie granic, relację z ciałem i codzienną łagodność. Pomaga poczuć, że już jesteś wystarczająca.
„Relacje” to krótki poradnik z praktycznymi wskazówkami i technikami, które pomagają lepiej rozumieć siebie i partnera, poprawiać komunikację oraz skuteczniej radzić sobie z codziennymi konfliktami.
Workbook „Emocje” to przewodnik do lepszego rozumienia i zarządzania uczuciami. Zawiera teorię, sprawdzone narzędzia CBT oraz praktyczne ćwiczenia, które pomogą Ci świadomie pracować z emocjami i stosować zdobytą wiedzę w codziennym życiu.
„Mów asertywnie o swoich potrzebach” to workbook z wiedzą i ćwiczeniami, które pomogą Ci rozpoznawać potrzeby, formułować asertywne komunikaty i reagować na trudne odpowiedzi otoczenia – z szacunkiem do siebie i innych.
Przejrzysty słowniczek pojęć związanych z tożsamością transpłciową i niebinarną. O języku inkluzywnym, korekcie płci, wsparciu i codziennych wyzwaniach – przygotowany z Fundacją PROMENADA, z linkami do wartościowych źródeł.
Przedstawiamy wyselekcjonowaną grupę doświadczonych psychologów i psychoterapeutów, którzy specjalizują się w pracy z osobami zmagającymi się z myślami samobójczymi i stosują sprawdzone metody terapeutyczne.
Zrozumienie to pierwszy krok do poprawy. Przeczytaj inne, powiązane, merytoryczne artykuły które przygotowaliśmy dla Was wspólnie z naszymi Specjalistami_tkami.
Najtrudniejsze to zacząć szukać. Gratulujemy! Sprawdź naszego Bloga, a także Forum Psychologiczne! Znajdziesz tam merytoryczne artykuły, odpowiedzi Specjalistów_ek, praktyczne przykłady i wskazówki oraz wiele inspiracji.
TW: myśli samobójcze Dzień dobry, Piszę tu, ponieważ nie mam nawet siły szukać pomocy wśród psychologów. Czuję się jakbym była w klatce Myślę, że od lat zmagam się z depresją. Nie wiem nawet, od czego zacząć. Moje poczucie wartości wynosi 0. Ponadto pracuje z moim byłym partnerem (jest moim szefem) i bardzo źle mnie traktuje. Gdy robi coś, co godzi w moją osobę i mnie boli i mu to mówię, to odwraca kota ogonem, że zapewnią mi bardzo dobre warunki do życia (chodzi o zarobki), i że ja niszczę firmę. To jest jego odpowiedź, kiedy mowie, ze coś mnie zabolało. Jestem świadoma, że jest narcyzem i mną manipuluje, ale jestem tak słaba psychicznie i na tyle boję się zmian, że wciąż tkwię w tej firmie. Po pracy chodzimy np.zjeść, a w pracy traktuje mnie czasami jak śmiecia. Ponadto mam wrażenie, że ludzie mnie nie szanują. Pomagam wszystkim i choćbym nie wiem co zrobiła - nie czuję, że jestem szanowana. Potrzebuję pomocy, ponieważ mam myśli samobójcze. Myślę o tym, że jakbym to zrobiła, to całe to uczucie więzienia mnie w końcu opuści. Jestem jak związana. Nie umiem zrobić żadnego kroku, bo nie mam na to siły. Wszystko wydaje mi się nie mieć sensu. Pomocy, ponieważ nie wiem, ile jeszcze tak wytrzymam. Jestem z Warszawy, jeżeli ktoś mnie rozumie, proszę niech napisze tu odpowiedź.
TW; myśli samobójcze Już od dłuższego czasu mam myśli typu “zabije się”. Przypomnę sobie coś, coś się stanie i już ta myśl nawraca. Nie mam bladego pojęcia co z tym zrobić, a nie chcę nikomu mówić, bo narobię sobie tylko problemy, gdyż, tak mam natrętne myśli o śmierci, jednak nie tendencję.
Moja podopieczna z innego miasta zgłosiła mi sms-em, że ma myśli samobójcze. Wezwałam pogotowie, została umieszczona na oddziale psychiatrycznym. Zastanawiam się, czy nie przesadziłam - to nie był jeszcze zamiar samobójstwa. Mam wyrzuty sumienia - gdy przypomnę sobie jej łzy i lęk na izbie przyjęć. Czy mogłam szukać pomocy w inny sposób, mniej krzywdzący ją sposób? Czy pobyt na oddziale w sytuacji depresji i związanych z nią myśli samobójczych rzeczywiście trwa długo. Na izbie przyjęć mówiono o tygodniach lub miesiącach, a program wymiany niedługo się kończy - ta osoba (dorosła, ale 18 lat) jest teraz hospitalizowana w nie swoim mieście z dala od rodziny. Gdzie mogę znaleźć wsparcie dla siebie jako opiekuna grupy i dla jej rówieśników. Czy w takich sytuacjach przewiduje się przeniesienie na oddział w miejscu zamieszkania
Myśli samobójcze. Jestem mamą trójki, dzieci, 7, 4 i 3 lata. Jestem mężatką, mąż wyjeżdża do pracy na 3 tygodnie, 2 tygodnie w domu. Relacje z rodzicami sięgają zenitu, już raz próbowałam sie wyprowadzić, ale wróciliśmy, nie stać nas na budowę domu. Mam myśli samobójcze, mam myśli, że zabijam rodziców, że zabijam dzieci, że nie chce żyć.
Jak poradzić sobie z faktem, że do końca życia będę sam? Jestem przed 40-stką i nigdy nie byłem w związku ani nie uprawiałem seksu. W młodości byłem chorobliwie nieśmiały, miałem fobię społeczną, więc swoje najlepsze lata zmarnowałem. Potem stałem się nieatrakcyjny i dałem sobie spokój. Jakiekolwiek spotkania towarzyskie, a nawet rodzinne, powodują u mnie stres i niepokój, zwłaszcza jeżeli towarzystwo rozmawia o tematach "damsko-męskich". Nie mogę sobie spokojnie wyjść na spacer ani tym bardziej na jakieś miejskie wydarzenia kulturowe, bo czuję się jak dziwoląg będąc sam, gdy dookoła tyle rodzin i par. Nic nie daje mi już radości, nawet gry komputerowe. Wolałbym być aseksualny, wtedy miałbym chociaż logiczne usprawiedliwienie. Często myślę o samobójstwie, jednak dopóki rodzice żyją to nie mógłbym tego zrobić. Boję się co z moim stanem psychicznym będzie kiedy oni umrą.
Czy jak powiem, że mam myśli samobójcze, to psychiatra może mnie wysłać na leczenie do zakładu psychiatrycznego?
Wychodząc naprzeciw potrzebom osób zmagających się z myślami samobójczymi, specjaliści oferują darmowe konsultacje. Rozumiemy, że kwestie finansowe mogą stanowić istotną barierę w podjęciu decyzji o szukaniu pomocy, dlatego chcemy ułatwić ten pierwszy, często najtrudniejszy krok. Pierwsza konsultacja może wiązać się z oporem, lękiem lub niechęcią - to zrozumiałe, w końcu jest to nowa sytuacja\rozmowa z nowym specjalistą. Specjalista również to rozumie i będzie Cię wspierać. Pomoc czeka na Ciebie.
Kiedy warto?
Gdy doświadczasz uporczywych myśli o zakończeniu swojego życia.
Kiedy czujesz się przytłoczony beznadziejnością i nie widzisz wyjścia z trudnej sytuacji.
Jeśli zauważasz u siebie tendencje do izolacji społecznej i wycofywania się z codziennych aktywności.
Gdy masz trudności z radzeniem sobie z intensywnymi, negatywnymi emocjami.
Potrzebujesz bezpłatnej pomocy?
Sprawdź dostępnych specjalistów i umów się na bezpłatną pierwszą konsultację już dziś – zrób ten ważny krok w kierunku odzyskania nadziei i chęci do życia.
Zobacz, którzy specjaliści udostępniają bezpłatne konsultacje psychologiczne i łatwo umów pierwszą wizytę.
