Czy powrot wspomnien z trudnego dziecinstwa po diagnozie traumy i CPTSD jest normalny?

Długotrwałe funkcjonowanie w ciągłym napięciu może sprawić, że człowiek zaczyna traktować taki stan jako normę. Kiedy pojawia się pomoc, większe poczucie bezpieczeństwa lub lepsze rozumienie własnych doświadczeń, mogą zacząć ujawniać się emocje i wspomnienia, na które wcześniej trudno było znaleźć przestrzeń. Nie zawsze oznacza to, że wspomnienia dosłownie wracają po zablokowaniu, ale możesz dopiero teraz mieć więcej przestrzeni, by je przeżywać i nadawać im znaczenie. Diagnoza CPTSD również może pomóc uporządkować dotychczasowe doświadczenia, choć jej trafność najlepiej omawiać ze specjalistą, który zna Twoją historię. Ważne, żebyś nie próbowała na siłę odtwarzać wspomnień ani mierzyć się ze wszystkim naraz. Psychoterapia może pomóc Ci stopniowo regulować emocje i pracować z przeszłością w tempie, które będzie dla Ciebie bezpieczne. Warto też powiedzieć psychiatrze o nasileniu emocji i zmianach, które zauważasz podczas leczenia. To, że dopiero teraz zaczynasz rozumieć swoje doświadczenia, nie unieważnia tego, co przeżyłaś.
~ Jagoda Jek, psycholożka

Dzień dobry, jak najbardziej to co Pani opisuje, ma uzasadnienie psychologiczne. Osoby, które przez wiele lat funkcjonowały w przewlekłym stresie, często dopiero po uzyskaniu większego poczucia bezpieczeństwa zaczynają odczuwać i rozpoznawać wcześniej tłumione emocje. Powrót trudnych wspomnień może być związany z CPTSD i nie oznacza, że Pani sobie coś wymyśliła. Warto kontynuować leczenie i rozpocząć psychoterapię ukierunkowaną na traumę, w tempie dostosowanym do Pani możliwości. 

Pozdrawiam,

Sylwia Skibińska 

Ma sens, nie wymyśliła Pani sobie. Taka krótka odpowiedź przychodzi mi do głowy jako pierwsza. Jako ludzie mamy sporo mechanizmów, które pozwalają nam przetrwać , przeżyć w trudnych sytuacjach, a odcięcie od emocji jednym z nich.  

Niestety to, co przeżyliśmy nie znika, a z czasem, w trudniejszej sytuacji lub paradoksalnie niekiedy wtedy, gdy poczujemy się nieco bezpieczniej – powraca, niekiedy z dużą siłą – tak jak u Pani.

Cieszę się, że skorzystała Pani z konsultacji u psychiatry i ma w planie pracę z psychologiem/psychoterapeutą. 

Proszę uzbroić się w cierpliwość, bo może to wymagać trochę czasu. Zachęcam do łagodności i ciepła wobec siebie – dużo Pani przeżyła, teraz pora na zaopiekowanie się sobą.

Dzień dobry,

Dziękujemy za wiadomość. Pani opis ma psychologiczny sens. Czasami dopiero wtedy, gdy człowiek zaczyna rozumieć swoje doświadczenia i otrzymuje pomoc, może lepiej zauważyć emocje, które wcześniej były przytłumione przez wieloletnie napięcie. Nie oznacza to, że Pani sobie coś wymyśliła ani że musi Pani teraz przeżyć wszystko naraz. Warto jednak pozwolić, by psychoterapia przebiegała w bezpiecznym tempie, bez zmuszania się do wracania do trudnych wspomnień. Po tylu latach życia w gotowości ma Pani prawo uczyć się odpoczynku i poczucia bezpieczeństwa stopniowo, z odpowiednim wsparciem.

Z pozdrowieniami, 

Agnieszka Włoszycka

Przez 37 lat Pani układ nerwowy działał w trybie ciągłego przetrwania

Przez lata Pani organizm produkował ogromne ilości hormonów stresu, które pozwalały Pani „funkcjonować” w ciągłym napięciu. Leki antydepresyjne od psychiatry (zażywane od kwietnia) wyciszyły biologiczną, alarmową gotowość mózgu. Kiedy chemia mózgu się ustabilizowała, „znieczulenie” przestało działać, a pancerz ochronny pękł.

Ciało przez lata magazynowało ten stres, a teraz, gdy zaczęła Pani ruszać ten temat, energia ta próbuje znaleźć ujście.

Wykazała się Pani ogromną odwagą, idąc po pomoc. To, co dzieje się teraz, jest niezwykle bolesne i wyczerpujące, ale jest to pierwszy, niezbędny krok do wolności. Bryła lodu topnieje, a woda, która z niej wypływa, bywa rwąca ale to oznacza, że odzyskuje Pani kontakt ze sobą.

Witam. Przede wszystkim chciałabym Pani powiedzieć, że to, co Pani opisuje, ma sens i nie oznacza, że cokolwiek Pani sobie wymyśliła. Życie przez lata w ciągłym napięciu i poczuciu zagrożenia może sprawić, że stan gotowości staje się czymś tak zwyczajnym, że przestajemy zauważać, jak bardzo nas obciąża. Czasami dopiero wtedy, gdy otrzymujemy pomoc i zaczynamy czuć się bezpieczniej, pojawia się przestrzeń na emocje i wspomnienia, na które wcześniej nie było miejsca.

W terapii osób po traumie zdarza się, że wraz z lepszym rozumieniem własnych doświadczeń zaczynają powracać trudne emocje, skojarzenia czy wspomnienia z dzieciństwa. Może to być związane z procesem uświadamiania sobie tego, co wcześniej było wypierane, bagatelizowane lub trudne do nazwania. Nie oznacza to jednak automatycznie, że każde wspomnienie jest dokładnym odtworzeniem przeszłości ani że sam powrót wspomnień potwierdza diagnozę CPTSD. Warto przyglądać się temu spokojnie, bez wywierania na sobie presji, by wszystko od razu zrozumieć.

To, że dopiero teraz zaczyna Pani dostrzegać wpływ dzieciństwa na swoje obecne funkcjonowanie, nie unieważnia Pani wcześniejszego cierpienia. Nie musiała Pani wcześniej rozumieć, co się dzieje, żeby Pani doświadczenia były prawdziwe i ważne.

Bardzo dobrze, że szuka Pani pomocy psychiatrycznej i psychologicznej. Warto opowiedzieć psychologowi o nasileniu emocji i powracających wspomnieniach, abyście mogli wspólnie zadbać o odpowiednie tempo pracy i poczucie bezpieczeństwa. Jeśli objawy wyraźnie się nasilają, warto omówić je również z psychiatrą.

Nie musi Pani udowadniać sobie, że Pani cierpienie było wystarczająco duże, żeby zasługiwać na pomoc. Ma Pani prawo szukać odpowiedzi, rozumieć siebie i uczyć się życia, w którym nie trzeba być cały czas w gotowości na zagrożenie. Życzę Pani dużo łagodności dla siebie w tym procesie. 

Dzień dobry, 

Bardzo często w życiu dorosłym wypieramy różne trudne wspomnienia z przeszłości, albo bagatelizujemy je, nie zdając sobie sprawy z ich wagi i negatywnych konsekwencji. I moment, gdy sobie to uświadomimy, może być bardzo trudny. Na pewno warto rozpocząć psychoterapię ale to nie musi oznaczać wracania do tych wspomnień jeśli się to okaże za trudne. Zależy to też dużo od nurtu w którym prowadzona jest terapia, ale można też pracować nie z samą traumą ale z poczuciem bezpieczeństwa tu i teraz, regulowaniem systemu nerwowego, radzeniem sobie w obecnych sytuacjach życiowych. Na pewno, decyzja na ile wracać do tamtych wspomnień, powinna zależeć od Pani, żeby nie robiła Pani rzeczy wbrew sobie.

Pozdrawiam,

Justyna Wojciechowska