Dlaczego terapeuci podwazaja brak powodzenia romantycznego zamiast uznac dlugotrwaly wzorzec odrzucenia?

Dzień dobry

 Z czego wynika brak relacji? Czasami widzimy siebie w innym obrazie i negujemy to prawdziwe "ja", szukając w sobie wad i podświadomie budując mury wokoło siebie. Kiedy ktoś okazuje zainteresowanie, to możemy uciekać , gdyż nie jesteśmy "godni" w naszym odczuciu, aby ta osoba szczerze się nami interesowała. A to buduje niemoc, frustrację i wycofywanie się z ról społecznych. Proszę pozwolić sobie na spontaniczność, nie analizowanie każdego dnia czy stawianie innym dużych wymagań w tych relacjach. A statystyki nie są wyrocznią, ale jedynie jakimś odnośnikiem, co nie musi wskazywać że jest to zbadane dokładnie, gdyż ludzie się zmieniają. 

Drogi Anonimie,

Nie jest to sytuacja całkiem rzadka, że ktoś nie ma długiej historii związków romantycznych czy seksualnych. Zakładając, że możesz mieć rację, i Twoje powodzenie romantyczne jest "mniejsze niż przeciętne", czy chciałabyś/chciałbyś kiedyś faktycznie wejść w relację? Czy jest to coś czego potrzebujesz? Co by się musiało wydarzyć aby taka sytuacja w ogóle miała miejsce? Czasem rozmowy z psychologiem mogą pomóc zastanowić się jakie mamy potrzeby myśląc o relacji. 

Z poważaniem,

Nina Kutryba-Nowak

Uważam, że terapeuci, którzy używają wyjątków jako sposobu na logiczne obalanie negatywnych myśli, nie są do końca dobrze przygotowani do pracy z pacjentem. W Pani/Pana przypadku można wprawdzie uznać statystyki za prawdziwe, ale priorytetem w terapii powinno być skupienie się na tym, co można zrobić, aby faktycznie poprawić sytuację, niezależnie od samych statystyk.

Myślę, że warto rozdzielić dwie rzeczy: uznanie czyjegoś doświadczenia i pracę nad jego interpretacją. Jeżeli ktoś przez wiele lat rzeczywiście doświadczał bardzo małego zainteresowania romantycznego, nie ma większego sensu podważać tego pojedynczym przykładem typu „ale przecież kiedyś ktoś się Tobą zainteresował”. To nie obala wieloletniego wzorca, tylko go nieco komplikuje. Terapeuta może natomiast pomóc zastanowić się, z czego ten wzorzec wynika i czy musi wyglądać tak samo w przyszłości. I moim zdaniem właśnie od tego powinno zaczynać się rozmowę, zamiast na siłę udowadniać pacjentowi, że jego doświadczenia są inne, niż sam je przeżył.

Dzień dobry. Wieloletni brak relacji jest ważnym doświadczeniem, jednocześnie przeszłość nie przesądza o przyszłości. W terapii warto przyjrzeć się temu, co może wpływać na trudności w nawiązywaniu relacji i nad czym można realnie pracować, zamiast skupiać się wyłącznie na statystykach.

Pozdrawiam,

Sylwia Skibińska 

Niektórzy terapeuci czasem zbyt szybko próbują chronić pacjentów przed negatywnym przekonaniem, zamiast najpierw uznać czyjeś doświadczenie.
Masz rację, że pojedynczy wyjątek nie obala wieloletniego wzorca. Jeśli ktoś przez kilkanaście lat praktycznie nie doświadcza zainteresowania w kontekście relacji romantycznych, jest to realna informacja o jego historii, nawet jeśli nie przesądza o określonej przyczynie.

Może tak być dlatego, że terapeuta słysząc bardzo negatywny opis własnego życia często odruchowo próbuje szukać wyjątków, żeby nie wzmacniać przekonania „nikt mnie nie chce, więc już zawsze tak będzie”. Problem w tym, że takie pocieszanie może być przedwczesne i dawać Ci poczucie, że terapeuta nie słucha tego, co naprawdę mówisz. Możliwe, że rzeczywiście masz znacznie mniej doświadczeń i zainteresowania romantycznego niż większość osób w Twoim wieku, i nie trzeba temu zaprzeczać, żeby jednocześnie pracować nad tym, co ta sytuacja dla Ciebie oznacza. Ważne jest rozdzielenie dwóch rzeczy: „moja historia jest nietypowa i mam dużo mniej doświadczeń” oraz „to dowodzi, że jestem gorsza i nic już się nie zmieni”. Ta pierwsza może być faktem, druga jest już interpretacją. W terapii masz prawo powiedzieć wprost, że nie potrzebujesz pocieszania wyjątkami, tylko chcesz najpierw zostać potraktowana poważnie i wspólnie zastanowić się, z czego wynika Twój dotychczasowy wzorzec.
~ Jagoda Jek, psycholożka i seksuolożka