Jak rozmawiac z mezem o objawach depresji w ciazy i przed narodzinami dziecka?

Dzień dobry, Michalino. To naprawdę dużo, szczególnie w 8. miesiącu ciąży. Warto zadbać nie tylko o męża, ale również o siebie i swoje potrzeby. Nie musi Pani brać odpowiedzialności za jego zdrowie - może Pani wyrażać troskę i jednocześnie stawiać granice. 

Dzień dobry, z opisu nie da się stwierdzić, czy Mąż ma depresję, ale opisane objawy zdecydowanie warto skonsultować z lekarzem lub psychiatrą. Nie musi Pani jednak przekonywać go do diagnozy ani terapii, jeśli on sam nie jest na to gotowy. Może Pani powiedzieć wprost: „Martwię się o Ciebie i widzę, że od dłuższego czasu jesteś bardzo zmęczony, źle śpisz i łatwo się irytujesz. Chciałabym, żebyś sprawdził, z czego to wynika”. Warto też postawić granicę: jego trudności mogą tłumaczyć część zachowania, ale nie oznacza to, że Pani ma znosić ciche dni czy zostać sama z odpowiedzialnością za relację i przygotowanie do narodzin dziecka. Jest Pani w ósmym miesiącu ciąży i sama potrzebuje teraz wsparcia, dlatego proszę zadbać również o własne zaplecze - bliskich, rodzinę czy swojego psychologa. Jeśli Mąż nie chce rozmawiać, może Pani zaprosić go do rozmowy, ale nie jest Pani w stanie wykonać tej pracy za niego.
~ Jagoda Jek, psycholożka

Pani Michalino, 

z pewnością trzeba się zastanowić skąd pochodzi reakcja męża na temat jego zdrowia psychicznego i stanu - czy nie dopuszcza do siebie możliwości że może mieć depresję? Czy coś się dzieje w jego życiu/pracy, co powoduje pogorszenie jego stanu? Można również się zastanowić jak wyglądają Państwa rozmowy -czy są one prowadzone komunikatem "ja" np. przez tą sytuację czuję samotność, uważam że nie mam wsparcia, potrzebuję pomocy i bliskości.  Rozmowy potrafią być trudnym ale jakże ważnym elementem w relacjach. Ważna w tej sytuacji jest pamięć o sobie, swoich potrzebach. Pomimo aktualnego stanu męża, dbanie o siebie jest przejawem miłości do siebie jak i do dziecka. Warto przystanąć i zobaczyć w kim ma Pani wsparcie i co sprawia, że może Pani odpocząć. Powodzenia i pozdrawiam ciepło,

Nicole Piłat..

Najważniejsze jest teraz to abyś ty czuła spokój. Może wydarzyło soe cos w zyciu męża co spowodowało takie zachowanie? Czy to wasze pierwsze dziecko? Może wlasnie przerasta go temat rodzicielstwa (koszty,czas itd.)  Może warto właśnie tu znaleźć punkt zaczepienia do rozmowy. Ewentualnie porozmawiać na te tematy że za chwilke pojawi się dziecko i chcesz żeby wasza relacja sprostała temu :) są super materiały edukacyjne na ten temat :) 

Jeśli jednak nie tu jest problem to warto porozmawiać z mężem i powiedzieć żeby zadbał o sowje zdrowie psychiczne przede wszystkim dla siebie ale także dla dzidziusia. 

Pozdrawiam 

Witam Pani Michalino, 

Dziękujemy za wiadomość. Uważam, że szczególnie boli Panią to, że w tak ważnym momencie życia nie może Pani oprzeć się na mężu tak, jak tego potrzebuje. Jego trudności mogą być realne, ale Pani samotność również jest realna. Nie musi Pani sama dźwigać tej relacji, ma Pani prawo oczekiwać obecności, wsparcia i zaangażowania, zwłaszcza teraz, przed narodzinami dziecka. Wszystkiego dobrego. 

Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka

Dzień dobry Pani Michalino. Rozumiem, że jest Pani zmęczona, szczególnie teraz, kiedy sama potrzebuje Pani wsparcia i poczucia bezpieczeństwa. Opisywane przez Panią objawy u męża mogą mieć różne przyczyny i bez konsultacji nie można stwierdzić czy jest to depresja.

W rozmowie warto odejść od przekonywania go, że „ma depresję”. Lepiej powiedzieć wprost: „Martwię się o Ciebie. Widzę, że jesteś ciągle zmęczony, gorzej śpisz i częściej się irytujesz. Chciałabym, żebyś porozmawiał o tym ze specjalistą”.

Jednocześnie proszę pamiętać, że nie jest Pani odpowiedzialna za przekonanie męża do leczenia. Może Pani zaproponować pomoc ale nie może Pani wykonać tego kroku za niego. Teraz równie ważne jest zadbanie o siebie przed porodem i znalezienie wsparcia także dla siebie.

Pozdrawiam,

Sylwia Skibińska 

Pani Michalino,

rozumiem, jak ogromnym obciążeniem jest dla Pani samotność i troska o męża w tak wrażliwym momencie. Skoro próby zachęcenia go do pójścia terapię wywołują opór, warto na ten moment odpuścić i odciąć się od brania odpowiedzialności za jego stan. Zamiast diagnozować męża, proszę spróbować porozmawiać z nim wyłącznie o swoich emocjach i poczuciu opuszczenia, używając komunikatu „ja”. Przede wszystkim proszę zadbać teraz o siebie, bo w tej chwili najważniejsze jest Pani bezpieczeństwo i zbliżające się rozwiązanie.

Wszystkiego dobrego

Bożena Nagórska

Dzień dobry

 Opisane przez Panią objawy nie muszą świadczyć o depresji, co znaczy że jej nie wykluczam. Bez wątpienia Wasze relacje uległy pogorszeniu, ale proszę przypomnieć sobie, czy przypadkiem nie pokryło się to z czasem zajścia w ciąże. Czy to jest Wasze pierwsze dziecko? Może dla pani męża jest to trudne do udźwignięcia i w taki sposób komunikuje się z Panią? Co oczywiście nie wyklucza depresji, jednak mężczyźni często nie radzą sobie dobrze z informacją, że zostaną ojcami. Osobiście bym widział terapię małżeńską w dalszej pespektywie, a na razie skupił bym się na terapii dla męża i wizycie u psychiatry, który dokona diagnozy. Mąż wyniósł z domu przekonania, że dbanie o zdrowie jest oznaką słabości i w taki sposób funkcjonuje. Pyta Pani jak rozmawiać? Nie obwiniać go o taki stan, ale powtarzać, że jest Pani obok, pytać co można zrobić aby poczuł się lepiej. Tutaj wazny jest dobór słów i brak nacisku, ale subtelność rozmów. Powodzenia. 

Dzień dobry,
opisywane przez Panią objawy mogą towarzyszyć depresji, ale mogą mieć również inne przyczyny, dlatego rozsądnym krokiem byłaby pogłębiona diagnostyka. Obecna sytuacja może być pewnego rodzaju próbą adaptacji do nowej sytuacji. To ważne, żeby Pani miała aktualnie wsparcie psychologiczne, ponieważ moment jaki Pani opisuje może być silnie obciążający. Słyszę, że jest Pani bardzo czuła na stan męża i przyszłego dziecka, w obecnym momencie może to być zintensyfikowane. Ciąża wiąże się z dużymi zmianami hormonalnymi i neurobiologicznymi, a układ nerwowy kobiety w tym okresie jest silnie nastawiony na wychwytywanie sygnałów dotyczących bezpieczeństwa, relacji i potrzeb drugiej osoby.  Jeśli chodzi o męża, może Pani mu powiedzieć, co Pani obserwuje, że się o niego martwi i że jest Pani gotowa go wesprzeć, jeśli zdecyduje się poszukać pomocy. Ale dalszy krok należy już do niego. W rozmowie prawdopodobnie pomocniejsze będzie mówienie o tym, co Pani obserwuje i jak to na Panią wpływa, zamiast przekonywania go, że „ma depresję”. Być może zachowanie męża i zaprzeczanie potrzebie pomocy jest wyrazem pewnej troski i próbą nie niepokojenia Pani. Zachęcam do skierowania części tej troski z powrotem na siebie. Warto teraz zadbać o swoje wsparcie, odpoczynek, przygotowanie do porodu i pierwszych tygodni z dzieckiem, a ponieważ jest Pani w grupie osób z wyższym ryzykiem depresji poporodowej ze względu na wcześniejsze epizody depresyjne, zachęcam do zintensyfikowania wsparcia ze strony specjalistów w tym kluczowym momencie. 
Pozdrawiam serdecznie,
Maja Zarzycka

W Pani sytuacji szczególnie trudne wydaje się to, że jednocześnie martwi się Pani o zdrowie męża i sama potrzebuje wsparcia, którego obecnie nie otrzymuje. Zwłaszcza w zaawansowanej ciąży może to być bardzo obciążające. Wygląda na to, że przejmuje Pani odpowiedzialność nie tylko za własne samopoczucie, ale również za rozpoznanie trudności męża, zmotywowanie go do leczenia i poprawę Państwa relacji. Tymczasem nie jest Pani w stanie wykonać tej pracy za niego.

Warto spróbować przesunąć akcent rozmowy z pytania, co dzieje się z mężem, na to, czego Pani obecnie potrzebuje. Może Pani powiedzieć wprost, że czuje się samotna, potrzebuje większego zaangażowania i chce wspólnie przygotować się do narodzin dziecka. Nawet jeśli mąż nie jest gotowy rozmawiać o swoim zdrowiu psychicznym, nadal pozostaje odpowiedzialny za sposób, w jaki uczestniczy w relacji i przygotowaniach do rodzicielstwa.