Jak zakończyć związek bez poczucia winy i lęku o reakcję partnera?

Warto pamiętać, że zmiana uczuć nie czyni Pani złą osobą. Nie każda relacja kończy się z powodu konfliktów, rozczarowań czy niewłaściwego zachowania jednej ze stron. Czasami uczucia po prostu się zmieniają, a zaakceptowanie tego bywa trudne. Istotne jest rozróżnienie między odpowiedzialnością za sposób, w jaki podejmuje Pani decyzję i komunikuje ją partnerowi, a odpowiedzialnością za jego emocje. Ma Pani wpływ na to, aby rozmowa była szczera, spokojna i pełna szacunku, ale nie jest Pani w stanie uchronić drugiej osoby przed wszystkimi trudnymi emocjami związanymi z rozstaniem. Warto również przyjrzeć się swojemu poczuciu winy. Czy wynika ono z przekonania, że rzeczywiście robi Pani coś niewłaściwego, czy raczej z trudności w zaakceptowaniu, że podjęcie decyzji zgodnej z własnymi potrzebami może sprawić komuś przykrość? Jeżeli obawia się Pani, że partner mógłby zrobić sobie krzywdę, warto potraktować takie sygnały poważnie i w razie potrzeby zaangażować jego bliskich lub odpowiednią pomoc kryzysową. Nie oznacza to jednak, że musi Pani pozostawać w relacji z obawy przed jego reakcją. Ma Pani prawo podejmowac decyzje dotyczące wlasnegi życua, rownież wtedy, gdy są one trudne dla drugiej osoby. 

Przeczytałam uważnie Twoją wiadomość. Wszystko wskazuje na to, że ten temat jest dla Ciebie bardzo ważny i trudny. Wybrzmiewa z niej rozczarowanie wobec partnera, wyrzuty sumienia, lęk o jego reakcję i obawę o to, jak sobie z nią poradzisz. To dużo naraz.

Zadałaś w swojej wiadomości pytanie o odpowiedzialność, otóż każdy z nas odpowiada za własne decyzje i za to, w jaki sposób je podejmuje i komunikuje: czy uczciwie, z szacunkiem, z uwagą na drugą osobę. Nie odpowiadamy natomiast za to, jak druga osoba przeżyje to, co się dzieje, ani za jej wybory i reakcje. Wyrzuty sumienia, które czujesz, mówią raczej o tym, że Ci zależy i że jesteś wrażliwa na drugą osobę.

Jednocześnie piszesz, że obawiasz się, że mogłoby się stać „coś złego“. Jeśli masz konkretne powody, by martwić się o bezpieczeństwo partnera, na przykład jeśli w przeszłości miał kryzysy, mówił o odebraniu sobie życia albo grozi Ci w takich sytuacjach, warto o tym otwarcie porozmawiać ze specjalistą, zanim podejmiesz kolejne kroki. Jeśli takich sygnałów nie ma, a lęk jest raczej ogólny, to też jest ważna informacja i warto się jej przyjrzeć.

W tej sytuacji pomocna byłaby rozmowa z psychoterapeutą lub psychologiem byś mogła w spokoju przyjrzeć się swoim uczuciom i wątpliwościom, temu, skąd bierze się w Tobie tak silne poczucie winy i lęk, oraz temu, jak chcesz o siebie zadbać w tym procesie. Takie spotkanie jest bezpieczna przestrzenią dzięki której możesz zobaczyć, co dzieje się w Tobie. To, że od dłuższego czasu o tym myślisz i że jest Ci ciężko, jest wystarczającym powodem, żeby poszukać wsparcia.

Pozdrawiam serdecznie,

Anna Serafin

Dzień dobry.  
To, że myśli Pani o zakończeniu związku mimo braku wyraźnego konfliktu czy krzywdy, nie oznacza, że jest Pani złą osobą. Uczucia mogą się zmieniać i nie zawsze da się je utrzymać samą decyzją czy poczuciem obowiązku. Pozostawanie w relacji wyłącznie z obawy przed zranieniem partnera zwykle z czasem staje się trudne dla obu stron. Ma Pani wpływ na to, w jaki sposób zakończy relację. Można zrobić to spokojnie, jasno, bez obwiniania i z szacunkiem dla drugiej osoby. Nie ma natomiast pełnej kontroli nad tym, jak partner przeżyje rozstanie. Smutek, złość czy poczucie odrzucenia mogą się pojawić i same w sobie nie oznaczają, że podjęła Pani niewłaściwą decyzję. Jeżeli obawia się Pani, że partner mógłby zrobić sobie krzywdę, warto potraktować takie sygnały poważnie i nie brać całej odpowiedzialności za jego bezpieczeństwo na siebie. W razie konkretnych gróźb czy informacji o zamiarze zrobienia sobie krzywdy dobrze włączyć bliską mu osobę albo pomoc kryzysową. Wyrzuty sumienia mogą pojawić się nawet wtedy, gdy decyzja o rozstaniu jest zgodna z tym, co Pani naprawdę czuje. Dobrze wtedy pytać siebie nie tylko o to, czy kogoś zranię, ale też czy pozostawanie w związku bez uczuć byłoby uczciwe wobec drugiej osoby i wobec siebie. 
Jeśli trudno Pani podjąć decyzję albo lęk przed reakcją partnera jest bardzo silny, warto omówić to na konsultacji psychologicznej. Można wtedy spokojnie przyjrzeć się temu, co jest Pani rzeczywistą odpowiedzialnością, a co wynika z lęku, poczucia winy i nadmiernego brania na siebie emocji.
Pozdrawiam serdecznie, Monika Barcik psycholog kliniczny