Jak przełamać lęk przed zakończeniem związku i powiedzieć partnerce, że to koniec?

Witam!

Niestety, kończenie związków rzadko kiedy bywa przyjemnym czy lekkim doświadczeniem, często jest to trudna decyzja i nie ma też złotej co do tego, jak "poprawnie" się za to zabrać.

Wydaje się jednak, iż warto pochylić nad tym, co może stać za faktem, iż zwykle tak bardzo odkłada Pan te decyzje. Jak sam Pan napisał, niezwykle blokuje myśl o tym, że mogą pojawić się łzy lub żal. Warto się zastanowić, co to dla Pana oznacza. Czy przede wszystkim boi się Pan zranienia swojej partnerki taką decyzją? Czy boi się Pan być postrzegany jako nieczuły i nieumiejący docenić dobrej relacji lub osoby? Może przeraża Pana sama myśl o ładunku emocjonalnym i to, że może Pan go nie udźwignąć? Dlaczego łatwiejsza opcja to zakończenie relacji przez partnerkę, czym do dla Pana się różni? Myślę, że tym, co może być w Pana sytuacji dobrym punktem wyjścia jest zastanowienie się nad tym, co kryje się pod tym lękiem przed kończeniem relacji - czy to we własnym zakresie, czy też przy pomocy specjalisty, np., psychoterapeuty, gdyż rozumiem, że znalezienie samemu odpowiedzi na pytanie o wzorzec, który od dawna Panu towarzyszy, może nie być łatwym zadaniem. 

W obecnej chwili, pierwszym, istotnym krokiem jest pogłębienie zrozumienia Pana oporu przed kończeniem i tego, dlaczego aż tak Pana blokuje myśl o tym, że wywoła Pan żal i łzy lub kogoś zrani - i to do tego stopnia, iż woli Pan kontynuować związek, z którego nie ma Pan satysfakcji. 
Pozdrawiam serdecznie,
Piotr Rogoz, psychoterapeuta psychodynamiczny

Dzień dobry KM,
 

Dziękuję Ci za szczerość. Z tego, co piszesz, mam wrażenie, że jesteś już bardzo blisko odpowiedzi na pytanie, czego chcesz. Trudność nie polega chyba na podjęciu decyzji, ale na zmierzeniu się z emocjami, które wiążą się z jej zakomunikowaniem.

Warto pamiętać, że zakończenie relacji nie jest krzywdzeniem drugiej osoby. Ból, smutek czy rozczarowanie są naturalną częścią rozstań, ale często większym źródłem cierpienia jest trwanie w związku, którego nie chce się już kontynuować. Szczerość, nawet jeśli jest trudna, bywa bardziej szanująca niż odwlekanie decyzji.

Czytając Twoją wiadomość, zwróciłam uwagę, że nie jest to pierwszy raz, kiedy odkładasz zakończenie relacji, licząc, że druga strona zrobi ten krok za Ciebie. Dlatego zachęcałabym Cię do głębszego przyjrzenia się sobie i temu, co stoi za tak silnym lękiem przed konfrontacją oraz wyrażaniem własnych potrzeb. Być może obawiasz się zranienia drugiej osoby, jej reakcji lub poczucia winy. Czasem jednak troska o innych sprawia, że rezygnujemy z siebie i swoich potrzeb.

Czasem problemem nie jest samo rozstanie, ale przekonanie, że musimy odpowiadać za samopoczucie innych ludzi kosztem siebie. W efekcie rezygnujemy z własnych potrzeb, odsuwamy trudne decyzje i mamy nadzieję, że sytuacja rozwiąże się sama. Niestety najczęściej prowadzi to jedynie do przedłużania cierpienia po obu stronach. Niezależnie od tego, jaką decyzję podejmiesz, może to być dobry moment na dalszą pracę nad sobą i zrozumienie własnych schematów. Umiejętność stawiania granic, wyrażania swoich uczuć i pozostawania w zgodzie ze sobą jest jedną z najważniejszych kompetencji w budowaniu zdrowych relacji.

Pamiętaj, że odwaga nie polega na braku lęku, ale na działaniu pomimo niego. Masz prawo podejmować decyzje zgodne ze sobą, nawet jeśli są trudne dla innych. 

Pozdrawiam serdecznie, 

Justyna Hajzik 

Witam, tutaj trzeba przyjrzeć się emocjom i tego co pana powstrzymuje przed podjęciem tej decyzji i zakończeniu zwiazku. To jest temat do przepracowania, myślę że praca nad stawianiem granic jest tu bardzo ważna i zaakceptowanie i zrozumienie siebie i tego co Pan potrzebuje aby być szczerym wobec siebie i partnerki. 

Jako psycholog nie mogę panu powiedzieć co ma pan zrobić bo każdy jest inny, inaczej mysli i reaguje. 

Myslę że konsultacja psychologiczna byłaby bardzo pomocna w pana sytuacji bo problem jest bardziej złożony tym bardziej że to nie jest pierwsza sytuacja tylko schemat który się powtarza po raz kolejny.

Pozdrawiam serdecznie

AD_psycholog

Najtrudniejsze może być tutaj zaakceptowanie tego, że nie da się zakończyć związku bez zranienia drugiej osoby. Możesz zrobić to z szacunkiem, ale nie możesz przejąć odpowiedzialności za jej emocje. Skoro już teraz wiesz, że nie chcesz kontynuować tej relacji, dalsze czekanie raczej tylko odsunie problem. Nie musisz też przygotowywać idealnej rozmowy. Wystarczy prosty komunikat: „Długo się z tym nosiłem, ale wiem już, że nie chcę kontynuować tego związku. Nie mówię tego dlatego, że zrobiłaś coś złego, tylko dlatego, że moje uczucia i potrzeby są inne”. Warto wcześniej ustalić konkretny dzień i nie odkładać rozmowy na moment, kiedy „będziesz gotowy”, bo taki moment może nie nadejść. Łzy, złość czy żal drugiej osoby nie oznaczają, że podjąłeś złą decyzję. Twoim zadaniem jest powiedzieć prawdę i zrobić to możliwie spokojnie, a nie sprawić, żeby rozstanie nie bolało.
~ Jagoda Jek, psycholożka

Dzień dobry

 W Pana opisie widzę duży lęk, który ma ukryty lęk przed oceną. Sprawa pierwsza to kiedy wchodzi Pan w nowy związek jasne określenie swoich potrzeb, które należy komunikować, jasne zasady itd. Druga sprawa to wchodzenie w role pocieszyciela, kiedy Pana potrzeby są na dalszym miejscu. Domyślam się tylko, że na początku jest wielkie WOW, ale z czasem to się ulatnia i zaczyna przeszkadzać ta osoba. Wynika to z faktu, że Pan cała swoja energię skupia na tej osobie, nie dając sobie przestrzeni. Po trzecie obawia się Pan reakcji drugiej strony, kiedy padnie temat rozstania. Żal, ból i łzy ...nikt nie chce przez to przechodzić, jako osoba porzucona. I tutaj jest hamulec przed zakończeniem tego. Nagle pojawia się lęk przed oceną i niepożądanym stanem. Proszę skontaktować się z psychologiem, a najlepiej iść na terapię, gdzie Pan to przepracuje. W innym wypadku będzie pan coraz mocniej poirytowany, wybuchowy i będzie Pan prowokował sytuacje, aby druga strona to zakończyła, a nie o to chodzi, prawda? Życzę powodzenia. 

Dzien dobry,

Dziękujemy za wiadomość. Myślę, że najtrudniejsze może być dla Pana przyjęcie, że czyjś smutek nie oznacza, że podjął Pan złą decyzję. Nie da się zakończyć relacji bez ryzyka zranienia drugiej osoby, ale można zrobić to uczciwie i z szacunkiem. Może zamiast czekać na idealny moment, warto wyznaczyć konkretny dzień rozmowy i potraktować ją jako wyraz troski o Was oboje, taka jest moja perspektywa. 

Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka

Hej, to bardzo miłe że troszczysz się o emocje tej drugiej osoby ale popatrz na to w ten sposób że też zatroszczysz się o nią jeśli to zakończysz. Bądź szczery a to będzie dla niej najlepsze, gorsze jest dawanie nadziei i dawanie komuś złudnego poczucia bezpieczeństwa gdy ty już tego nie czujesz. 

Dzień dobry,

z tego, co Pan pisze, wynika, że decyzja w pewnym sensie już została przez Pana podjęta. Trudność pojawia się przede wszystkim w momencie, kiedy trzeba ją zakomunikować i zmierzyć się z emocjami drugiej osoby.
 

Może pomóc przyjęcie założenia, że nie musi Pan sprawić, aby rozstanie przebiegło bezboleśnie. Tego prawdopodobnie nie da się osiągnąć. Warto natomiast docenić to, że troszczy się Pan o uczucia drugiej osoby. W tej sytuacji ważne jest, aby być przede wszystkim uczciwym, jasnym i pełnym szacunku. Rozstanie może wiązać się ze smutkiem, żalem czy złością partnerki i dobrze przygotować się na to, że takie emocje mogą się pojawić. Można jednocześnie współczuć drugiej osobie i podtrzymać własną decyzję oraz granicę.
 

Skoro podobna sytuacja powtarza się już kolejny raz, warto również zastanowić się, skąd wynika u Pana tak silna potrzeba unikania trudnych emocji.  Zachęcam do przyjrzenia się temu bliżej wraz ze specjalistą, ponieważ może to być pewien powtarzający się wzorzec w Pana życiu.

Pozdrawiam,
Maja Zarzycka

Dzień dobry.

Odkładanie decyzji chwilowo chroni przed tymi emocjami ale w dłuższej perspektywie zwykle przedłuża cierpienie obu stron.

Warto pamiętać, że zakończenie relacji nie wymaga znalezienia momentu, w którym nie będzie Panu żal ani nie pojawią się wątpliwości. Można czuć smutek, przywiązanie czy poczucie winy, a jednocześnie wiedzieć, że nie chce się już pozostawać w związku.

Proszę spróbować wyznaczyć sobie konkretny termin rozmowy, zamiast czekać na moment, w którym poczuje się Pan całkowicie gotowy. Podczas rozmowy najlepiej mówić o swojej decyzji i swoich uczuciach, bez obwiniania partnerki i bez pozostawiania fałszywej nadziei. 

Jeżeli zauważa Pan, że taki schemat powtarza się w kolejnych relacjach, warto również przyjrzeć mu się podczas konsultacji z psychologiem. Może za nim stać m.in. trudność w stawianiu granic, nadmierne poczucie odpowiedzialności za emocje innych osób czy silne unikanie konfliktu.

Pozdrawiam,

Sylwia Skibińska 

Wydaje się, że największą trudnością nie jest dla Pana podjęcie decyzji o rozstaniu, ale zmierzenie się z emocjami, które ta decyzja może wywołać u partnerki. Być może pojawia się przekonanie, że skoro to Pan inicjuje rozstanie, jest Pan również odpowiedzialny za jej cierpienie.

Warto jednak rozróżnić odpowiedzialność za sposób, w jaki zakończy Pan relację, od odpowiedzialności za wszystkie emocje drugiej osoby. Może Pan zadbać o szczerość, szacunek i sposób przekazania decyzji, ale nie jest Pan w stanie sprawić, żeby rozstanie nie wywołało smutku czy żalu.

Zastanowiłabym się również, czy unikanie tej rozmowy nie służy przede wszystkim uniknięciu własnych trudnych emocji, takich jak poczucie winy, lęk przed czyimś rozczarowaniem lub obawa przed oceną. Jeśli tak, oczekiwanie na moment, w którym będzie Pan całkowicie gotowy i spokojny, może sprawić, że decyzja będzie odkładana bez końca.

Praktycznie pomocne może być ustalenie konkretnego terminu rozmowy i przygotowanie kilku prostych zdań, np. „Od pewnego czasu czuję, że nie chcę kontynuować naszego związku. Wiem, że to trudne, ale nie chcę dłużej odkładać tej rozmowy”. Nie musi Pan szczegółowo uzasadniać swojej decyzji ani przekonywać partnerki, że jest ona słuszna.

Istotne może być również przyjęcie, że poczucie winy czy dyskomfort nie muszą zniknąć, zanim podejmie Pan działanie. Czasami dojrzałe decyzje wiążą się z koniecznością wytrzymania trudnych emocji, zarówno własnych, jak i drugiej osoby.

Ponieważ opisuje Pan powtarzający się wzorzec, warto w przyszłości przyjrzeć się temu, skąd bierze się tak duża trudność w stawianiu granic, kiedy wiąże się to z czyimś niezadowoleniem.

Powodzenia, Dominika Angowska