Poczucie winy po kłótni z partnerem - jak się uspokoić i poradzić sobie z natrętnymi myślami?

Witaj, z tego co piszesz to masz już jakiś wgląd w siebie pisząc o starych schematach, które wiesz że, tobie już nie służą.  

Masz objawy somatyczne jak ból brzucha i nie tylko sama widzisz, że coś niedobrego się z tobą dzieję. Jest dużo pytań do zadania od strony psycholoa czyli -czy byłaś już kiedyś u psychologa czy bierzesz jakieś leki itp. 

Aby wyregulować twój układ nerwowy to przedewszystkim udać się do psychologa lub psychoterapeuty po pierwsze romowa o tym co przeżywasz i co cię boli i dopiero na końcu ułożyć sobie zdrową relację z partnerem.  

Proponuje TOBIE Nauczyć się siebie na nowo z nowymi zdrowymi nawykami i zaakceptowaniu siebie bez oceniania tylko dać sobie duże zrozumieniem. Zaopiekuj się sobą na nowo, jesli masz ochotę i taką potrzebę zmiany to jestem, mogę pomóc tobie wrócić do psychiczmej równowagi. Z_czułościa 

Cześć, zrobiłaś już najważniejszy krok - postawiłaś granice partnerowi. Zadbałaś o swój komfort i dobrostan. Z tego, co opisujesz, to jesteś teraz w silnym stresie, uruchomiły się stare schematy reagowania na wywoływanie w Tobie poczucia winy. Myślę, że dobrze byłoby zastanowić się nad tą relacją, odpowiedzieć sobie na pytanie, jakie masz potrzeby z nią związane, co daje Ci partner, które z nich zaspakaja, a które nadwyręża. Domyślam się, że w tej konkretnej sytuacji Twoja potrzeba bezpieczeństwa i bycia zrozumianą nie została przez niego zaspokojona. Spróbuj mu to powiedzieć. Bez oceniania, zgodnie z zasadą NVC - opisz sytuację, konkretne słowa, które Cię dotknęły, powiedz, jakie to w Tobie wywołało emocje i uczucia, jaka potrzeba została naruszona i czego oczekujesz od niego, jako partnera. Większość naszych konfliktów bierze się z niezrozumienia wzajemnej komunikacji. Dobrze byłoby zasięgnąć opinii psychologa w kontekście objawów somatycznych, objadania się i generalnie Twojej reakcji na tą sytuację.

Pozdrawiam Dawid Podsakrbi 
 

Ból brzucha, kompulsywne objadanie się i potworne zmęczenie to fizyczna reakcja Pani ciała na łamanie starego, toksycznego schematu. Pani umysł podjął dorosłą decyzję, ale Pani układ nerwowy utknął w przeszłości  krzyczy ze strachu, bo zrobienie czegoś wbrew programowi z dzieciństwa aktywuje lęk przed odrzuceniem i karą.

Pani ciało jest w trybie „walcz lub uciekaj”, stąd ból brzucha i jedzenie aż do granic możliwości (jedzenie to biologiczny sposób na szybkie obniżenie kortyzolu i oszukanie mózgu, że jesteśmy bezpieczni).

Dzień dobry.

Przede wszystkim chcę wyrazić duży szacunek dla Twojego postępu. To, co zrobiłaś: zauważenie przekraczania granic, zachowanie spokoju i wyproszenie partnera zamiast wejścia w dymiącą kłótnię lub natychmiastowe przyjęcie winy na siebie to ogromny, dojrzały krok w przełamywaniu dawnych schematów.

To, co dzieje się teraz w Twoim ciele  ciągły ból brzucha i kompulsywne objadanie się aż do granic możliwości  to fizyczna odpowiedź Twojego układu nerwowego na tzw. głód relacyjny i lęk przed odrzuceniem. Kiedy przez lata byłaś uczona, że stawianie granic grozi utratą miłości i wiąże się z karą (poczuciem winy), Twój mózg traktuje obecną cichą obecność partnera jak śmiertelne zagrożenie. Objadanie się to w tym wypadku próba zaznania ulgi, uziemienia silnego lęku i zapchania emocjonalnej pustki.

Oto jak możesz zadbać o siebie w tym momencie:

Zauważ i nazwij ten mechanizm (Rozdzielenie przeszłości od teraźniejszości)

Ten ból brzucha i przymus przeproszenia to nie jest dowód na to, że zrobiłaś coś złego. To głos małej dziewczynki z przeszłości, która nauczyła się, że aby utrzymać relację, musi wziąć winę na siebie i przeprosić, nawet gdy nie zawiniła. Powiedz sobie wprost: „To, co czuję, to stary lęk przed odrzuceniem. Mam prawo chronić siebie i nie muszę przepraszać za to, że nie pozwalam się źle traktować”.

Przerwij pętlę samoukarzania jedzeniem

Gdy pojawia się impuls do jedzenia pod wpływem stresu, Twój organizm szuka wyciszenia. Zamiast walczyć z tym złością na siebie, spróbuj przekierować to uziemienie na ciało w mniej niszczący sposób:

Zastosuj bodziec chłodzący: przyłóż zimny kompres do twarzy lub karku albo opłucz ręce w zimnej wodzie (to aktywuje nerw błędny i obniża puls).

Zrób mocny wydech: spróbuj oddychać w rytmie 4 sekundy wdech, 7 sekund zatrzymanie, 8 sekund wydech.

Co zrobić z cichymi dniami?

Cisza ze strony partnera może być formą biernej agresji (wywieraniem nacisku, byś złamała się pierwsza) lub brakiem umiejętności radzenia sobie z własną złością.

Nie przepraszaj dla świętego spokoju: Jeśli zrobisz krok w tył tylko po to, by zgasić ból brzucha, dasz partnerowi sygnał, że wystarczy odczekać dwa dni w milczeniu, byś zrezygnowała ze swoich granic.

Przełam ciszę konstruktywnie (jeśli czujesz na to siłę): Jeśli nie chcesz czekać w zawieszeniu, nie musisz przepraszać, by odezwać się pierwsza. Możesz napisać krótki, dojrzały komunikat pozbawiony emocji: „Wyprosiłam Cię, bo nie zgadzam się na zrzucanie na mnie całej winy i podnoszenie głosu. Zależy mi na naszej relacji, ale porozmawiamy dopiero wtedy, gdy będziemy mogli zrobić to ze spokojem i wzajemnym szacunkiem. Daj znać, kiedy będziesz gotowy na taką rozmowę”. W ten sposób zdejmujesz z siebie rolę winnej, nie przepraszasz, a stawiasz jasne zasady gry.

Stawianie granic po latach uległości bywa fizycznie bolesne, bo ciało uczy się nowej postawy. Jesteś dorosłą, niezależną kobietą i masz pełne prawo wymagać szacunku w swoim własnym domu. Daj sobie w te dni tyle wyrozumiałości, ile dałabyś swojej córce, gdyby przeżywała trudny moment.

Pozdrawiam ciepło.