Odpowiedz jako specjalista
WsteczLęk przed hipoglikemią – czy wybrać psychologa czy psychoterapię i jak samodzielnie sobie pomóc?
Lęk przed hipoglikemią, lepiej iść do psychologa czy udać się na psychoterapia, jak znaleźć odpowiedniego specjalistę, jak sama mogę dodatkowo z tym walczyć?
Agnieszka Włoszycka
Dzień dobry Pani Wiko,
Jeśli hipoglikemia została wykluczona lub lęk przed nią jest znacznie większy niż rzeczywiste ryzyko, warto skonsultować się z psychoterapeutą, najlepiej mającym doświadczenie w pracy z lękiem zdrowotnym lub napadami paniki.Warto zwrócić uwagę, czy pojawia się ciągłe sprawdzanie poziomu cukru, szukanie objawów, unikanie wyjść czy potrzeba ciągłego posiadania jedzenia „na wszelki wypadek”, takie zachowania mogą podtrzymywać lęk.
Samodzielnie może Pani stopniowo ograniczać sprawdzanie i unikanie oraz uczyć się obserwowania lękowych myśli bez natychmiastowego reagowania na nie. Jeśli natomiast rzeczywiście występują u Pani epizody niskiego poziomu glukozy, warto najpierw omówić je z lekarzem, aby wykluczyć przyczyny zdrowotne.
Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Piotr Ziomber
Dzień dobry
Lęk, o którym Pani pisze jest jak najbardziej zasadny i myślę, że należy tutaj działa jednocześnie rozmawiając z diabetologiem, jak i udając się na psychoterapię, celem redukcji lęku. Dobrym nurtem w tym przypadku byłby poznawczo - behawioralny. Nie wykluczam tutaj także wizyty u lekarza psychiatry. Ważne jest, aby przy poszukiwaniu psychoterapeuty znaleźć takiego, który zajmuje się cukrzycą i na tym zna. Warto ustalić z diabetologiem plan, w którego ramach będzie się Pani czuła bezpiecznie (opis diety itd), kiedy prowadzi Pani dziennik badania cukru, warto jednocześnie zapisywać np. w skali 1 do 10 skale leku, jaka temu towarzyszy. Wszystkie zmiany należy planować tylko za wiedzą diabetologia, co też zmniejszy natężenie lęku. Oczywiście przy zmianach jak samopoczucie czy omdlenia najlepiej jest wykonać telefon pod 112. Życzę zdrowia i spokoju.
Bożena Nagórska
Dzień dobry.
Lęk przed hipoglikemią najlepiej przepracować podczas psychoterapii poznawczo-behawioralnej, ponieważ pomaga ona skutecznie zatrzymać błędne koło lęku i oddzielić jego objawy fizyczne od realnego spadku cukru. Szukając specjalisty, warto wybierać psychoterapeutów ze specjalizacją w psychodiabetologii lub doświadczeniem w pracy z chorobami przewlekłymi. W ramach samodzielnej pracy dobrze jest wdrożyć jasny plan bezpieczeństwa, weryfikować lękowe myśli z odczytami z glukometru oraz stosować techniki uziemienia przy narastającym stresie.
Z pozdrowieniami
Bożena Nagórska
Oliwia Grzemba
Witam,
Trzeba by się przyjrzeć przyczynom - czy może jakieś niemiłe zdarzenie miało miejsce w jej trakcie, czy może to lęk uogólniony?
Na początek warto z lekarzem ułożyć plan awaryjny, który będzie zawierał poszczególne punkty, co robić na wypadek takiej sytuacji. Może są jakieś konkretne triggery?
Pozdrawiam serdecznie,
Oliwia Grzemba,
Psycholog
Wiktoria Woldan
Dzień dobry, :)
w terapii CBT lęk przed hipoglikemią często rozumiany jest jako efekt błędnego koła lęku: pojawia się niepokojąca myśl („zaraz spadnie mi cukier”), następnie wzrasta koncentracja na sygnałach z ciała, co nasila napięcie// objawy fizyczne, a te utwierdzają w przekonaniu, że zagrożenie jest realne. Problem podtrzymują również zachowania zabezpieczające, takie jak częste jedzenie „na wszelki wypadek”, noszenie nadmiernych zapasów jedzenia czy ciągłe monitorowanie samopoczucia i tez dlatego skuteczna pomoc zwykle nie polega na dalszym zwiększaniu poczucia bezpieczeństwa, lecz na stopniowym ograniczaniu zachowań podtrzymujących lęk i weryfikowaniu katastroficznych przewidywań. Warto poszukać psychoterapeuty pracującego w nurcie poznawczo-behawioralnym, który specjalizuje się w zaburzeniach lękowych.
Pozdrawiam serdecznie
wiktoria psycholog
Magdalena Bernatowicz-Bujwid
Warto namierzyć czego dokładnie się Pani boi. Co w hipoglikemii jest tak trudne, że pojawia się przed nią lęk? Ważne w pracy z lękiem jest też wystawianie się na niego, a nie uciekanie przed nim. Jednak najpierw warto sprawdzić, jak Pani może o siebie w tym zadbać. Może nie trzeba z tym walczyć, a dać sobie ukojenie, bezpieczeństwo, zbudować zasoby. Pozdrawiam ciepło, Magdalena Bernatowicz-Bujwid
Julia Szymanowska
Dzień dobry,
lęk przed hipoglikemią to zjawisko dobrze opisane w psychologii zdrowia. Zwykle pojawia się po epizodzie, w którym osoba poczuła utratę kontroli nad własnym ciałem. Mózg zapamiętuje to jako zagrożenie życia i zaczyna go unikać wszelkimi sposobami. Problem w tym, że ten lęk sam nie wygasa. Podtrzymują go zachowania zabezpieczające, np. bardzo częste sprawdzanie glukometru, jedzenie "na wszelki wypadek" czy unikanie samotnego wychodzenia. Każde z nich daje chwilową ulgę i potwierdza mózgowi, że zagrożenie było realne.
Co do Pani pytania czy lepiej udać się do psychologa czy do psychoterapeuty, różnica polega na tym, że ten pierwszy jest po studiach psychologicznych. Może przeprowadzić konsultację, diagnozę, psychoedukację, wesprzeć doraźnie. To dobre miejsce na start, jeśli nie jest Pani pewna, czy problem wymaga terapii. Psychoterapeuta natomiast odbył całościowe kilkuletnie szkolenie psychoterapeutyczne, na którym uczył się pracy z różnymi zaburzeniami.
W Pani przypadku, jeśli lęk realnie wpływa na codzienność sugerowałabym od razu psychoterapię w nurcie poznawczo-behawioralnym (CBT). Ma ona najlepiej udokumentowaną skuteczność w zaburzeniach lękowych, a przy lęku przed hipoglikemią pracuje się metodą stopniowej ekspozycji i wycofywania zabezpieczeń, często w porozumieniu z diabetologiem.
Proszę zwracać uwagę, aby terapeuta miał certyfikat lub był w trakcie szkolenia w szkole akredytowanej przez PTTPB.
Pozdrawiam serdecznie :)
Kamila Grobelna
Dzień dobry,
Jeśli lęk przed hipoglikemią jest silny, nawracający i zaczyna ograniczać codzienne funkcjonowanie, warto skonsultować się z psychologiem lub psychoterapeutą. W przypadku nasilonego lęku szczególnie pomocna może być psychoterapia, np. poznawczo-behawioralna, ukierunkowana na pracę z lękiem i zachowaniami podtrzymującymi go.
Jednocześnie warto upewnić się u lekarza, czy rzeczywiście występują epizody hipoglikemii i czy mają one przyczynę medyczną. Jeśli pod względem medycznym wszystko jest w porządku, można wspólnie ze specjalistą pracować nad samym lękiem.
Samodzielnie pomocne może być stopniowe ograniczanie sprawdzania poziomu cukru czy innych zachowań, które dają chwilowe poczucie bezpieczeństwa, a w dłuższej perspektywie wzmacniają lęk. Warto też obserwować, jakie myśli pojawiają się w sytuacji lękowej i czego dokładnie się Pani obawia.
Przy wyborze specjalisty warto szukać osoby, która ma doświadczenie w pracy z zaburzeniami lękowymi i lękiem związanym ze zdrowiem.
Pozdrawiam, psycholog Kamila Grobelna
Jagoda Jek
Jeśli lęk przed hipoglikemią powoduje, że ciągle kontrolujesz organizm, jesz „na wszelki wypadek”, unikasz wyjść albo podporządkowujesz temu codzienne funkcjonowanie, warto potraktować go nie tylko jako obawę, ale jako problem lękowy, nad którym można pracować.
Na początek wybrałabym konsultację u psychologa, najlepiej osoby, która pracuje z lękiem zdrowotnym, napadami paniki lub lękiem związanym z objawami z ciała. Nie musisz od razu decydować się na długoterminową psychoterapię. Psycholog może najpierw ocenić, z czym dokładnie masz do czynienia i czy potrzebujesz dalszej pracy. W terapii lęku często wykorzystuje się podejście poznawczo-behawioralne. (nhs.uk)
Sama możesz spróbować:
zauważać myśl „zaraz dostanę hipoglikemii” i oddzielać ją od faktu, że rzeczywiście występuje spadek glukozy;
ograniczać ciągłe sprawdzanie organizmu i szukanie zapewnienia, że wszystko jest w porządku;
zapisywać sytuację, myśl, poziom lęku i to, co faktycznie się później wydarzyło;
stopniowo wracać do sytuacji, których zaczęłaś unikać z powodu tego lęku;
zadbać o regularne posiłki i sen, zamiast reagować na każdy niepokojący sygnał dodatkowym jedzeniem „na zapas”.
Jednocześnie, jeśli rzeczywiście masz cukrzycę, przyjmujesz leki mogące powodować hipoglikemię albo faktycznie miewasz potwierdzone niskie wartości glukozy, część dotyczącą bezpieczeństwa medycznego warto omówić z lekarzem. Psycholog nie powinien zastępować oceny medycznej.
~ Jagoda Jek, psycholożka
Zobacz podobne
Nie mogę poradzić sobie po zerwaniu związku przez faceta
Jestem po zerwaniu, facet zostawil mnie po 5 latach, powiedzial ze mnie nie kocha i nie chce miec ze mna kontaktu. Codziennie budze sie z lękiem i nie daje sobie rady psychicznie, ból i tesknota jest nie do opisania, wolałabym juz nie zyc. Wiem że potrzebuje pomocy lekarza ale co poza tym moge zrobic by nie miec nadziei ze wroci, ze jednak kocha i nie chciec do niego pisac.
Mój partner cierpi na depresję
Witam
Mój partner cierpi na depresję, jest to związane m.in. z tym że od kilku lat jest alkoholikiem, niedawno rzucił picie, ok. 2 miesiące temu, ale jego stan psychiczny jest w opłakanym stanie. Ma leki, w nocy nie może spać, do tego nie może znaleźć pracy, choć kiedyś wiodło mu się bardzo dobrze. Teraz nie może dostać żadnej pracy związanej z jego branżą, dostaje odmowy na rekrutacjach. Do tego spodziewamy się dziecka, to jeszcze dodatkowo napędza strach, że sobie nie poradzimy. Co jako partnerka mogę zrobić, jak mu pomóc? Nie ukrywam, że jego stan też źle na mnie wpływa, cały czas siedzimy w domu, ja wychodzę tylko do pracy, a on zostaje sam z myślami.
Nasilenie objawów oddzielania się od świata
Dzień dobry! Przychodzę z problemem, który towarzyszył mi już nieco wcześniej ale praktycznie nie był przeze mnie odczuwany aż do tego tygodnia. Niby tydzień to nie długo ale jest on tak nasilony, że nie dam rady czekać dłużej i po prostu muszę się tym z kimś podzielić. Pisałam już wcześniej na forum o moich uczuciach lęku i odrealnienia, miałam iść do psychologa ale nie miałam czasu zadzwonić w tygodniu a weekend to nie wiem czy można. Od początku tego tygodnia moje lęki i odczucie oddzielania się od świata wokół są bardzo mocno nasilone, powodują nie tylko panikę (chociaż coraz lepiej idzie mi opanowywanie jej) ale też lekką gorączkę (37-38°) oraz duszności. Raz jestem pełna energii a raz mam wrażenie, że zaraz zemdleję. Mam też taki problem, że gdy idę np. gdzieś ze znajomymi albo po prostu do szkoły to dziwnie mi się na to patrzy. Zastanawia mnie czy to na serio moi znajomi, czy jestem w dobrej sali i na dobrej lekcji. Nawet mam takie zawachania w domu do własnej rodziny, wiem, że są nią ale po prostu dziwnie mi się na nich patrzy. Mam wrażenie, że wszyscy dookoła nie widzą jak oddalam się od ich świata do własnego, który stworzył mi strach. Nawet sama czasami nie wiem czego się boję i czym stresuję ale nie mogę tego powstrzymać. Jak tylko będzie poniedziałek to zadzwonię gdzieś i postaram się umówić do specjalisty ale chciałabym jakieś porady tutaj bym jakoś do czasu takiej wizyty przetrwała. :) Z góry dziękuję za pomoc i życzę miłego dnia.
Myśli lękowe, mimo że napady paniki się uspokoiły.
Dzień dobry, mam zaburzenia lękowe i uczęszczam na terapię, ale mam jedno ważne pytanie. Co zrobić, by myśli lękowe się uspokoiły? O ile same ataki paniki, które miałam parę razy dziennie, teraz zdarzają się sporadycznie, kiedyś sama myśl o jakimś wydarzeniu mnie przerażała, a teraz nie wiadomo co musiałoby się stać, by było naprawdę źle, więc uznaję, że terapia działa. Jednak z myślami o tym nie jest lepiej, mam wrażenie, że momentami gorzej? Jak zmniejsza się fizyczne poczucie paniki to to w myślach jest większe. Mówiłam o tym terapeutce, nie wiem czy do końca to zarejestrowała, powiedziałam, że dobrze jest z atakami paniki, a że myśli nadal są. Rozumiem, że myślenie o tym nie zniknie tak szybko, ale co mogę robić, by się nie nasilało i stopniowo uspokajało? Nie mam teraz jak omówić tego na sesji, bo jestem dość chora, więc wizytę muszę przesunąć, a jednak chce mieć opinię kogoś doświadczonego w miarę szybko. Z góry bardzo dziękuję za pomoc czy wytłumaczenie czemu tak się dzieje.
10-letni syn unika szkoły, boli go brzuch. Pogorszyły się oceny, wycofał się. Co robić?
Cześć, jestem tatą 10-letniego Jasia i naprawdę nie wiem już, co robić. Ostatnio Jaś zaczął unikać szkoły, każdego ranka płacze, boli go brzuch, a czasem mówi, że po prostu nie da rady... Nauczycielka też mówi, że jest wycofany i przestał się uczyć, chociaż kiedyś miałem same dobre oceny. To już trwa kilka tygodni i nie wiem, jak mu pomóc. Kiedy pytam, co się dzieje, nie potrafi mi powiedzieć… tylko mówi, że jest mu „niedobrze” i że „boi się szkoły”. Próbowałem wszystkiego, ale nic nie pomaga. Czy ktoś miałem podobne problemy z dzieckiem? Jak rozpoznać, czy to może być jakiś rodzaj lęku, a może po prostu stres związany ze szkołą? Będę wdzięczny za każdą radę
Asertywność – jak ją rozwijać i dlaczego jest ważna?
Asertywność może odmienić Twoje życie. Poznaj techniki, które pomogą Ci budować zdrowe relacje, chronić się przed mobbingiem i wyrażać potrzeby. Dowiedz się, jak stać się bardziej asertywnym i cieszyć się lepszą jakością życia osobistego i zawodowego.