Lęk przed podjęciem pierwszej pracy w gastronomii i stres po otrzymaniu ofert pracy

Wygląda na to, że jesteś trochę uwięziona w błędnym kole: kiedy nie ma pracy, pojawia się frustracja i presja, a kiedy pojawia się możliwość, uruchamia się lęk „a co, jeśli sobie nie poradzę?”. To drugie nie musi jednak oznaczać, że faktycznie się nie nadajesz.

Pierwsza praca może być stresująca właśnie dlatego, że jest czymś nowym. Nie musisz przed dniem próbnym wiedzieć, czy jesteś wystarczająco dobra. Dzień próbny jest również po to, żebyś Ty sprawdziła, czy dane miejsce i tempo pracy Ci odpowiadają.

Spróbuj też oddzielić dwie rzeczy: „boję się, że sobie nie poradzę” od „nie poradzę sobie”. Pierwsze jest emocją, drugie – wnioskiem, którego na razie nie masz podstaw wyciągać. Możesz sobie powiedzieć: „Nie wiem jeszcze, czy dam radę. Sprawdzę”.

Porównywanie się z chłopakiem dodatkowo dokłada Ci presji. To, że on szybko znalazł pracę, nie oznacza, że Ty robisz coś gorzej. Rynek pracy, pracodawcy, doświadczenie i zwykły przypadek mogą sprawić, że jedna osoba znajdzie coś w tydzień, a druga będzie szukała miesiąc.

Na ten moment nie podejmowałabym decyzji o rezygnacji tylko dlatego, że się boisz. Pojedź na dzień próbny i potraktuj go jako doświadczenie, a nie egzamin z Twojej wartości. Potem dopiero zdecydujesz, czy chcesz tam zostać.

Jeżeli zauważasz, że podobny schemat pojawia się również w innych obszarach – bardzo czegoś chcesz, ale gdy pojawia się realna możliwość, zaczynasz się wycofywać ze strachu – warto omówić to z psychologiem. Można wtedy przyjrzeć się temu, co dokładnie uruchamia lęk przed działaniem.

~ Jagoda Jek, psycholożka

To, co opisujesz, brzmi jak dość typowe błędne koło lęku związane z szukaniem pracy: kiedy pracy nie ma → pojawia się frustracja i poczucie, że nikt Cię nie chce. Kiedy pojawia się oferta → zamiast ulgi pojawia się myśl „a co, jeśli sobie nie poradzę?” i chęć wycofania się. To nie musi oznaczać, że nie nadajesz się do pracy. Bardziej wygląda na to, że sama możliwość bycia ocenioną uruchamia w Tobie dużo lęku.

I myślę, że warto oddzielić dwie rzeczy: „nie dam rady” od „boję się, że nie dam rady”. To nie jest to samo. Nie masz jeszcze doświadczenia, więc nie możesz wiedzieć, czy sobie poradzisz. Od tego właśnie jest dzień próbny i okres wdrożenia — żeby nauczyć się obowiązków, a nie przyjść jako osoba, która od pierwszego dnia wszystko umie.

Porównywanie się do chłopaka też prawdopodobnie dokłada Ci niepotrzebnej presji. To, że on szybko znalazł pracę i trafił na fajną atmosferę, nie oznacza, że z Tobą jest coś nie tak. Rynek pracy nie działa tak, że dwie osoby o podobnym doświadczeniu muszą dostać pracę w tym samym czasie. Czasami jedna osoba wyśle 5 CV i trafi idealnie, a druga wyśle 20 i dopiero 21. oferta będzie właściwa.

Jeżeli chodzi o propozycje za miastem, policz sobie po prostu, ile realnie kosztowałby Cię dojazd i ile zostałoby Ci „na rękę”. Wtedy będziesz podejmowała decyzję na podstawie konkretów, a nie wyłącznie stresu.

A przed dniem próbnym spróbowałabym zmienić cel. Nie idziesz tam udowodnić, że jesteś świetną pracownicą. Idziesz sprawdzić, czy potrafisz się tego nauczyć i czy to miejsce jest odpowiednie dla Ciebie. Oni również sprawdzają Ciebie, ale Ty również sprawdzasz ich.

I jeśli przed wyjściem pojawi się myśl „chcę zrezygnować”, możesz powiedzieć sobie:
„Nie muszę teraz decydować, czy będę tam pracować przez rok. Mam tylko pójść na dzień próbny. Decyzję podejmę później.”

To często pomaga, bo mózg przestaje traktować pojedynczego dnia próbnego jak ogromną, nieodwracalną decyzję.

I jeszcze jedno nie poddawaj się tylko dlatego, że szukanie trwa dłużej, niż chciałaś. To, że aktualnie nie masz pracy, nie oznacza, że jej nie znajdziesz. A fakt, że mimo lęku nadal wysyłasz CV, rozważasz oferty i czekasz na dzień próbny, pokazuje, że jednak próbujesz. To jest dużo więcej niż „poddanie się”.

Hej,

początki na rynku pracy bywają... stresujące, a proces poszukiwania pracy frustrujący. Czytam, że pojawiają Ci się myśli: „Zrezygnuję”, „Nie nadaję się”, „Nie dam rady” „Pracodawcy nie lubią młodych z pokolenia Gen-Z”, itp. Pamiętaj proszę, że tego typu myśli, to nie fakty, to tylko... myśli. Podobnie jak nos służy do produkowania gili, tak mózg ma za zadanie generować myśli. Nie wszystkie z nich są warte uwagi, a niektóre bywają uprzykrzające życie. Małymi krokami – do przodu! Jeden dzień w miejscu pracy, to zawsze jakieś doświadczenie, 2-3 miesiące to już nowe umiejętności, po ok. 6 miesiącach najczęściej opanowuje się wiedzę i umiejętności potrzebne na danym stanowisku (a także zapoznaje zespół, klientów, procesy produkcyjne). Może warto się zastanowić: Co mi da praca za miastem? Jak będę mogła wykorzystać zdobytą wiedzę i umiejętności, żeby znaleźć pracę gdzieś bliżej? Jak zagospodarować budżet, który w ten sposób zarobię (ile na przyjemności, ile na wydatki stałe, ile na oszczędności i być może jakiś rozwój, szkolenia)?

Powodzenia!

Ewelina Paul

Dzień dobry,

Moim zdaniem, opis Pani sytuacji wygląda trochę jak błędne koło: kiedy pracy nie ma, pojawia się frustracja, a kiedy pojawia się możliwość, uruchamia się lęk i wątpliwości, czy Pani sobie poradzi. Sam lęk przed rozpoczęciem pracy nie jest jednak dowodem, że się Pani nie nadaje.Pierwsza praca nie musi być idealna. Może być po prostu okazją do nauczenia się czegoś i sprawdzenia, jak Pani czuje się w gastronomii. Dzień próbny również nie jest egzaminem z całego Pani życia – to możliwość sprawdzenia siebie i miejsca pracy.

Starałabym się też nie porównywać swojej drogi z chłopakiem. To, że jemu udało się szybciej, nie oznacza, że z Panią jest coś nie tak.Warto zapytać siebie: czego konkretnie boję się najbardziej przed rozpoczęciem pracy? oraz co powiedziałabym sobie, gdybym potraktowała pierwszy dzień jako naukę, a nie sprawdzian własnej wartości?

Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka

Dzień dobry

 A nie jest tak, że szukają ludzi z doświadczeniem? Może warto je zdobyć i nie patrzeć, że praca jest poza miastem i trzeba będzie podjąć jakieś koszty finansowe  z tym związane. To zawsze jest doświadczanie. Nowe miejsce, nowi ludzie, nowe wyzwania, a te kształtują i formują Ciebie jako specjalistę w gastronomii. Podejdź do tego inaczej. Jako wyzwanie, jako perspektywa do czegoś w przyszłości, co daje szansę na pracę bliżej miejsca zamieszkania. Stres nie może być czynnikiem hamującym, ale podjedź do tego jak do próby. 

Dzień dobry,

Rozumiem, że przedłużające się poszukiwanie pracy jest dla Pani frustrujące. To naturalne, że w takiej sytuacji pojawia się zniechęcenie i stres.

Z tego, co Pani opisuje, mam wrażenie, że znalazła się Pani w pewnym błędnym kole. Gdy pracy nie ma, pojawia się frustracja, natomiast kiedy pojawia się szansa zatrudnienia, pojawiają się myśli, że sobie Pani nie poradzi lub nie będzie wystarczająco dobra. W efekcie rośnie lęk i chęć wycofania się.

Warto pamiętać, że sam fakt odczuwania lęku nie oznacza, że rzeczywiście sobie Pani nie poradzi. Osoby rozpoczynające pierwszą pracę bardzo często mają podobne obawy.

Zwróciłbym również uwagę na porównywanie się do chłopaka. W mojej ocenie nie jest ono w pełni obiektywne, ponieważ różnicie się Państwo pod wieloma względami. Każdy pracodawca kieruje się własnymi kryteriami podczas rekrutacji, a na decyzję o zatrudnieniu wpływa wiele czynników. 
Jeśli chodzi o ten dzień próbny, potraktowałbym go jako sprawdzian. Jeśli się nie powiedzie, to trudno, nabierze Pani doświadczenia, a jeśli się powiedzie i popracuje Pani trochę, to nabędzie Pani doświadczenie, które można wpisać do CV. W każdej z tych opcji, coś Pani zyskuje.

Pozdrawiam,

Alan Baryga

Dzień dobry :) 

Z tego co piszesz wnioskuje, że obecna sytuacja w związku z szukaniem pracy mocno Cię stresuje i jest źródłem dużego lęku. Lęk ma to do siebie, że podczas odczuwania go często dzieją się dwie rzeczy: przeceniamy możliwe zagrożenie i nie doceniamy samych siebie. W tej sytuacji przecenianiem zagrożenia może być spodziewanie się najgorszego scenariusza czyli, że nie uda Ci się znaleźć pracy w przyjaznym środowisku, nie będziesz miała takich warunków których oczekujesz i że nikt z Twojego miasta się teraz nie odzywa. Można jednak spojrzeć na to również z innej perspektywy - to znaczy że branża gastronomiczna jest bardzo zmienna i sezonowa, często rotacje pracowników są duże a w gastronomii pracują bardzo różni ludzie i w zróżnicowanym wieku. Sytuacja na rynku gastronomicznym dynamicznie się zmienia. Oznacza to, że nawet jeśli na tą chwilę nie dostałaś żadnej odpowiedzi to nie znaczy że na tym się skończy i być może warto jeszcze trochę poczekać i poszukać :). 

Jeśli chodzi o nie docenianie siebie to myślę, że objawia się ono poprzez myśli, że sobie nie poradzisz i się nie nadajesz. Napisałaś, że nie masz za dużego doświadczenia a to oznacza jednak, że jakieś masz! Nawet niewielkie doświadczenie może być pomocne a wiele rzeczy można się nauczyć po prostu od zera już podczas pracy. Aby wesprzeć samą siebie możesz spróbować przypomnieć sobie lub wyobrazić sytuacje z życia, w których również miałaś obawy ale dałaś sobie jednak radę i udało Ci się osiągnąć to czego chciałaś. Odczuwam, że narzucasz na siebie dużą presję więc starając się wyjść na przeciw napiszę jeszcze, że błędy czy różne potknięcia będą się pojawiać podczas nauki i są one naturalne podczas zdobywania nowej wiedzy lub doświadczenia. Można powiedzieć, że uczymy się na błędach i jest to zupełnie naturalne i normalne. Życzę Ci powodzenia i wszystkiego dobrego :)

mgr. Ignacy Wakulski 
 

To, co Pani opisuje, świadczy o dużej odpowiedzialności i rozsądnym podejściu do przyszłości zawodowej. Lęk przed nową pracą jest naturalny i często wynika z niepewności wobec tego, co nieznane. Pomocne może być rozpisanie swoich obaw i zastanowienie się, jakie konkretne działania można podjąć, by sobie z nimi poradzić. Zwykle wraz z pierwszymi doświadczeniami w nowym miejscu pracy napięcie stopniowo maleje.

psycholog Wiktoria 

Dzień dobry. Wygląda na to, że problemem nie jest brak chęci do pracy ale lęk pojawiający się wtedy, gdy możliwość zatrudnienia staje się realna. Warto spróbować nie podejmować decyzji o rezygnacji pod wpływem pierwszego stresu, dzień próbny może być właśnie okazją do sprawdzenia siebie. Proszę też nie porównywać swojego tempa do chłopaka. Jeśli ten schemat powtarza się i utrudnia Pani podjęcie pracy, warto omówić go z psychologiem.

Pozdrawiam,

Sylwia Skibińska