Silny lęk i płacz przed praktykami w pracy kelnerki – strach przed krytyką i popełnianiem błędów

Dzień dobry

 Czy nie jest tak, że ten lęk wynika z doświadczeń z przeszłości? Byłaś krytykowana i wyśmiewana i boisz się teraz, że to się powtórzy w innym miejscu i okolicznościach? Alarm włącza się sam, a ty nie masz na to wpływu, ale oczekujesz na cios i poniżenie. Odpowiedz sobie teraz na pytanie, ile razu spełniły się Twoje lęki na praktykach? Jak mocno możesz odpuścić zamartwianie się "na zapas"? Załóż sobie zeszyt i zapisuj wszystko, codziennie sprawdzaj, ile razy sprawdziło się to, co było powodem do zmartwień. Sama twierdzisz, że często chcą Cię pochwalić albo o coś zapytać, ale Twoje ciało od razu przyjmuje pozycje obronną. Umysł za tym podąża. Pamiętaj o jednym. Masz prawo popełniać błędy, tym bardziej, że jesteś na praktykach, gdzie przygotowujesz się do wykonywania danego zawodu. Nikt wszystkiego nie wie, pozwalaj sobie na niewiedzę i drobne błędy. nabierz dystansu do tego. Pracujesz zgodnie z własnym sumieniem, robiąc wszystko, aby było dobrze. Czasami coś nie wychodzi. Jak każdemu. Daj sobie prawo do bycia sobą, a jeżeli coś jest źle zawsze można to naprawić. jeżeli sama czujesz się z tym źle, skonsultuj to z psychologiem. I nigdy nie porównuj się do innych, gdyż każdy z nas jest inny. Powodzenia. 

o, co opisujesz, brzmi jak bardzo silne przeciążenie lękowe związane z pracą, a nie jak „nie radzę sobie z kelnerstwem”. Szczególnie zwraca uwagę to, że lęk pojawia się nawet wtedy, gdy obiektywnie nic złego się nie dzieje — ktoś wypowiada Twoje imię, a Ty automatycznie zakładasz, że zrobiłaś coś źle. To może być efekt tego, że wcześniejsze doświadczenia nauczyły Cię kojarzyć pracę z ciągłym ocenianiem i możliwością reprymendy.

Po poprzedniej praktyce mogłaś wejść w nowe miejsce z nastawieniem: „zaraz ktoś mnie skrytykuje, muszę cały czas uważać”. Wtedy mózg zaczyna działać jak alarm — skanuje otoczenie, szuka oznak zagrożenia i przygotowuje Cię na kolejną uwagę. Stąd może pojawiać się poczucie, że ktoś Cię obserwuje, napięcie, płacz, trudności z koncentracją i ciągłe analizowanie, czy zrobiłaś coś nieprawidłowo.

Warto też pamiętać, że nie jesteś odpowiedzialna za wszystko, co robią klienci. Jeżeli pytasz o alergie i stosujesz się do informacji, które otrzymujesz, a klient później zmienia zdanie albo nie informuje Cię o swojej diecie, nie możesz przewidzieć jego zachowania. Oczywiście przy alergiach trzeba przestrzegać procedur obowiązujących w miejscu praktyk, ale nie oznacza to, że masz być wszechwiedząca i nigdy się nie pomylić.

Najbardziej martwi mnie jednak zdanie, że coraz częściej płaczesz w autobusie w drodze z praktyk. To sygnał, że sytuacja zaczyna Cię realnie przerastać i warto powiedzieć o tym komuś dorosłemu, kto może Ci pomóc — rodzicowi/opiekunowi, pedagogowi lub psychologowi szkolnemu, opiekunowi praktyk. Nie czekałabym, aż „samo przejdzie”.

Spróbuj też po każdej zmianie zapisać trzy rzeczy:
Co faktycznie się wydarzyło → czego się obawiałam → jaki był rzeczywisty efekt.

Np.:
„Szef powiedział moje imię → pomyślałam, że coś zrobiłam źle → chciał mnie pochwalić”.

To może stopniowo pomagać Twojemu mózgowi zauważać, że „ktoś mnie woła” nie oznacza automatycznie „mam kłopoty”.

I naprawdę nie oceniałabym siebie przez pryzmat tego, jak szybko wykonujesz zadania albo czy wszystko robisz idealnie. Jesteś na praktykach właśnie po to, żeby się uczyć. Osoba ucząca się nie powinna funkcjonować w przekonaniu, że każda najmniejsza pomyłka oznacza katastrofę.

Jeżeli ten lęk jest tak silny, że płaczesz, boisz się jechać na praktyki i cały czas jesteś w stanie napięcia, porozmawiaj z psychologiem. Warto sprawdzić, czy nie rozwinęła się u Ciebie silna reakcja lękowa związana z wcześniejszymi doświadczeniami w pracy. Z tym naprawdę można pracować.

Dzień dobry,

Moim zdaniem to, co opisujesz, wygląda na bardzo silny lęk związany z wcześniejszym doświadczeniem ciągłego oceniania i krytykowania. Nic dziwnego, że teraz Twój organizm reaguje alarmem nawet wtedy, gdy ktoś po prostu woła Cię po imieniu.Warto przypominać sobie: „To, że się boję, nie oznacza, że zrobiłam coś źle”. Jesteś na praktykach po to, żeby się uczyć, a nie wszystko wiedzieć i robić idealnie.

Spróbuj zapisywać po każdej zmianie: czego się obawiałam, co faktycznie się wydarzyło. Możesz dzięki temu zobaczyć, ile przewidywanych katastrof rzeczywiście się wydarza.Jednocześnie skoro coraz częściej płaczesz w drodze z praktyk, nie zostawiałabym tego samego sobie. Porozmawiaj z psychologiem, pedagogiem albo opiekunem praktyk. Warto przyjrzeć się temu lękowi i temu, co uruchomiły wcześniejsze doświadczenia.Zapytaj siebie: ile razy ostatnio okazało się, że Twoja obawa rzeczywiście się spełniła?
I: co powiedziałabyś koleżance, która na praktykach uczy się dokładnie tego samego i popełnia drobne błędy?

Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka

Witaj.

To, co odczuwasz, to powszechny objaw lęku uwarunkowanego trudnymi, unieważniającymi doświadczeniami z poprzedniego miejsca pracy. Twój układ nerwowy stale przewiduje zagrożenie i krytykę, reagując podwyższonym stresem i płaczem nawet na neutralne sytuacje czy zasłużone pochwały. Warto pamiętać, że błędy oraz proces uczenia się są naturalną częścią praktyk, a odpowiedzialność za informowanie o alergiach i opaskach leczy przede wszystkim na klientach. Zrozumienie, że obecny strach to jedynie ślad po dawnej przemocy psychicznej w poprzedniej pracy, pomoże Ci stopniowo odzyskać spokój i poczucie bezpieczeństwa.

Wszystkiego dobrego

Bożena Nagórska

Dzień dobry,

To, czego obecnie doświadczasz, może być związane z wcześniejszymi trudnymi doświadczeniami zawodowymi. Kiedy w przeszłości spotykaliśmy się z nadmierną krytyką, napięciem lub brakiem wsparcia, organizm może przez długi czas pozostawać w gotowości do wykrywania zagrożenia, nawet wtedy, gdy sytuacja jest bezpieczna.

W efekcie stres, niepewność czy silne emocje mogą pojawiać się również w odpowiedzi na neutralne wydarzenia lub pozytywne informacje. Warto pamiętać, że nauka, popełnianie błędów i zadawanie pytań są naturalną częścią zdobywania doświadczenia zawodowego.

Pomocne może być spojrzenie na obecny lęk nie jako dowód własnej niekompetencji, lecz jako reakcję, która ukształtowała się pod wpływem wcześniejszych doświadczeń. Z czasem, w bezpiecznym środowisku, poczucie pewności i zaufania do siebie może stopniowo wracać.

Serdecznie pozdrawiam,
Wiktoria, psycholog

Dzień dobry, wygląda na to, że wcześniejsze doświadczenia sprawiły, że jest Pani stale przygotowana na krytykę i błąd, nawet gdy obiektywnie nic złego się nie dzieje. To może powodować silne napięcie i lęk przed oceną. Skoro stres jest już na tyle duży, że często kończy się płaczem, warto porozmawiać z psychologiem i popracować nad lękiem, poczuciem własnej wartości oraz reakcją na krytykę.

Pozdrawiam,

Sylwia Skibińska 

To, co opisujesz, brzmi przede wszystkim jak bardzo silne napięcie związane z pracą i wcześniejszymi doświadczeniami z krytyką. Jeśli wcześniej byłaś często poprawiana i krytykowana, nic dziwnego, że teraz Twój mózg jest cały czas „na czuwaniu” i przewiduje, że za chwilę zrobisz coś źle.

Warto jednak oddzielić fakty od lękowych przewidywań. To, że ktoś mówi Twoje imię, nie oznacza, że zrobiłaś coś źle. To, że klient ma inne wymagania albo ktoś popełnia błąd przy oznaczeniu diety, również nie musi być Twoją winą. Nie jesteś w stanie odpowiadać za informacje, których nikt Ci nie przekazał.

Spróbuj też nie wymagać od siebie perfekcji. Jesteś na praktykach – Twoim zadaniem jest się uczyć, a nie już wszystko umieć. Możesz mieć przy sobie krótką listę rzeczy, które musisz sprawdzić przy zamówieniu, i korzystać z niej bez traktowania tego jako dowodu własnej niekompetencji.

Natomiast płakanie w drodze do i z pracy, ciągłe poczucie bycia obserwowaną i oczekiwanie, że za chwilę ktoś Cię skrytykuje, sugerują, że poziom napięcia jest już dla Ciebie bardzo obciążający. Warto porozmawiać o tym z psychologiem. Szczególnie dobrze byłoby przyjrzeć się temu, czy obecne praktyki uruchamiają wcześniejsze doświadczenia związane z krytyką i lękiem przed popełnieniem błędu.

Jeżeli możesz, porozmawiaj też z opiekunem praktyk o tym, czego dokładnie się od Ciebie oczekuje. Jasne zasady mogą trochę zmniejszyć niepewność.

I pamiętaj: praktyki mają Cię nauczyć pracy. Nie musisz udowadniać, że już wszystko potrafisz.

~ Jagoda Jek, psycholożka