Upadek w autobusie i brak pomocy od ludzi - jak poradzić sobie z bezsilnością i złością?

To zupełnie zrozumiałe, że czuje Pani złość i rozczarowanie. Upadek w miejscu publicznym, ból, szok i całkowity brak reakcji ze strony ludzi obok potrafią mocno podciąć skrzydła i wywołać poczucie głębokiej bezsilności.  

Ludzie w tłumie niestety często zastygają i czekają, aż ktoś inny zareaguje pierwszy. To przykre, ale ich bierność mówi wyłącznie o nich i o ich znieczulicy, a nie o Pani. Ma Pani pełne prawo czuć żal i wściekłość po takiej sytuacji. Proszę dać sobie czas, żeby te emocje spokojnie opadły, i po prostu zaopiekować się sobą po tym stresie i bólu.

To musiało być bardzo przykre, zwłaszcza że po bolesnym upadku byłaś przez chwilę bezsilna i nikt nawet nie zapytał, czy potrzebujesz pomocy. W takiej sytuacji naturalny jest też szok, przez który możesz mieć trudność z poproszeniem o pomoc. Ludzie nie zawsze reagują tak, jak tego od nich oczekujemy, a w grupie dodatkowo działa zjawisko rozproszenia odpowiedzialności, czyli każdy może zakładać, że ktoś inny zareaguje. Nie oznacza to jednak, że Twoje poczucie krzywdy jest przesadzone. Warto też sprawdzić, czy po upadku nie masz większych obrażeń, szczególnie jeśli ból nadal się utrzymuje. A z samego tego doświadczenia nie wyciągałabym wniosku, że na ludzi w ogóle nie można liczyć. To, że kilka osób nie zareagowało, nie oznacza, że każda kolejna osoba zachowa się tak samo.
~ Jagoda Jek, psycholożka

Dzień dobry,

rozumiem Pani rozgoryczenie i złość. Nie wszyscy są skorzy do niesienia pomocy, czasem to może wynikać z lęku, że nie wiedzą jak pomóc, z nieśmiałości (inni będą patrzeć) albo po prostu z braku empatii. Proszę szczególnie w tym okresie, kiedy doświadczyła Pani mocno stresującej sytuacji, zadbać o siebie, skupić się na tych aktywnościach, które lubi Pani robić, dać sobie dyspensę na odpuszczanie, lenistwo, podążanie za swoimi potrzebami. Proszę otoczyć się bliskimi dla Pani osobami. Warto rozmawiać o trudnych emocjach z bliskimi, żeby ich nie tłumić w sobie to przynosi ulgę. Najważniejsze, że nic poważnego się Pani nie stało. Myślę, że za jakiś czas może Pan siebie też doceni, że pomimo braku pomocy z zewnątrz poradziła sobie Pani sama, chociaż było bardzo trudno. Wszystkiego dobrego dla Pani.

Pozdrawiam,

Marta Górecka

Dzień dobry. Rozumiem, że ta sytuacja mogła być dla Pani bardzo przykra, szczególnie kiedy była Pani obolała i potrzebowała pomocy. Brak reakcji innych osób nie musi jednak oznaczać obojętności. Ludzie czasem nie wiedzą, jak zareagować albo zakładają, że ktoś poradzi sobie sam. Proszę nie traktować tego zdarzenia jako dowodu, że nie może Pani liczyć na innych.

Pozdrawiam,

Sylwia Skibińska