Dzień dobry,
czytając Pana wiadomość, mam wrażenie, że próbuje Pan teraz bardzo szybko odpowiedzieć sobie na pytanie: „czy zerwanie było błędem?”. A być może tydzień po rozstaniu nie trzeba jeszcze znać odpowiedzi.
To, co Pan opisuje, brzmi jak bardzo duża ambiwalencja. Wieczorem tęskni Pan za kontaktem, rozmowami, codziennością i jej obecnością. Rano pojawia się pamięć o tym, co w związku było trudne i obawa przed powrotem dokładnie do tego samego miejsca.
Jedno nie unieważnia drugiego.
Można kochać czy tęsknić za kimś i jednocześnie nie chcieć już pewnych rzeczy, które działy się w relacji. Można żałować sposobu, w jaki doszło do rozstania, a jednocześnie uznawać, że coś ważnego doprowadziło do momentu, w którym pomyślał Pan: „dłużej tak nie mogę”.
Dlatego zamiast zastanawiać się teraz, czy należy do niej wrócić, przyjrzałabym się temu zdaniu szczególnie uważnie:
Co takiego działo się w tej relacji, że wtedy naprawdę czułem, że dłużej tak nie mogę?
Nie po to, żeby udowodnić sobie, że zerwanie było słuszne. Raczej po to, żeby tęsknota za tym, co było dobre, nie przesłoniła powodów, dla których doszło do rozstania.
Jednocześnie spotkanie i rozmowa na żywo mogły pokazać Panu rzeczy, których wcześniej oboje nie potrafiliście zobaczyć czy nazwać. To też jest ważna informacja. Czasem dopiero kryzys sprawia, że zaczynamy rozmawiać o tym, o czym należało porozmawiać dużo wcześniej.
Nie traktowałabym natomiast tego, że była partnerka dopiero teraz zaczęła szukać pomocy psychologicznej, jako dowodu na brak szacunku wobec Pana. Być może wcześniejsze rozmowy nie były dla niej wystarczającym impulsem, a realna konsekwencja w postaci utraty związku nim się stała. To nie musi oznaczać, że wcześniej Pana lekceważyła. I jednocześnie sama deklaracja zmiany nie oznacza jeszcze, że ta zmiana rzeczywiście nastąpi. Na to potrzeba czasu.
Myślę też, że warto rozdzielić dwie rzeczy: tęsknotę za nią od decyzji o ponownym byciu razem. To, że chce Pan wiedzieć, jak minął jej dzień, opowiadać jej drobiazgi i mieć jej wsparcie, jest zrozumiałe po rozstaniu. Przez dziesięć miesięcy powstała między Wami więź i ona nie znika w momencie napisania wiadomości o zakończeniu związku.
Ale tęsknota nie musi być jeszcze decyzją.
Być może właśnie dlatego trochę czasu i przestrzeni może być teraz potrzebne — nie jako gra, kara czy sposób na sprawdzenie, kto pierwszy napisze, tylko po to, żeby zobaczyć, czego brakuje Panu dlatego, że stracił Pan bliską osobę, a czego dlatego, że naprawdę chce Pan z nią budować związek.
I jeszcze jedna rzecz. Pisze Pan o tym, co powiedzą znajomi i że mogliby się zawieść, gdybyście do siebie wrócili. Wysłuchanie osób, które Pana znają i widziały Pana w tej relacji, może być bardzo cenne. Ale ostatecznie to nie znajomi będą w tym związku.
Nie musi Pan podejmować decyzji po to, żeby udowodnić im, że zerwanie było słuszne. Tak samo nie musi Pan wracać do związku tylko dlatego, że teraz bardzo boli jego brak.
Może najważniejsze pytanie na ten moment nie brzmi więc:
„Czy powinienem do niej wrócić?”
ale:
„Gdybyśmy mieli kiedyś spróbować jeszcze raz, co musiałoby być naprawdę inaczej, żebym nie wrócił do tego samego związku, tylko razem z nią zaczął budować inny?”
I na odpowiedź na to pytanie naprawdę nie musi Pan mieć tygodnia po rozstaniu.
Z serdecznością,
Agnieszka Buczma