Z Twojego opisu wyłania się obraz ogromnego, skrajnego przeciążenia – zarówno fizycznego, jak i emocjonalnego. Praca na magazynie, ciężka pomoc rodzicom, presja zmiany życia i procesy rekrutacyjne to ładunek, którego żaden organizm nie jest w stanie dźwigać bez końca bez zapłacenia za to wysokiej ceny.
To, że ciągle lądujesz na L4, mdlejesz lub słabniesz u lekarza, nie oznacza, że „robisz coś źle” w sensie popełniania błędu. Z perspektywy psychosomatycznej Twoje ciało robi dokładnie to, do czego zostało zmuszone: wciska gwałtowny hamulec bezpieczeństwa, bo Ty sama nie dajesz sobie prawa do zatrzymania się.
Warto przyjrzeć się tej sytuacji z kilku poziomów:
Medycznym i fizjologicznym: Nawracające mdlenie, słabnięcie i stan wyczerpania wymagają rzetelnej diagnostyki lekarskiej (m.in. morfologia, poziom żelaza, ferrytyny, tarczyca, układ krążenia). Twoje ciało fizycznie sygnalizuje brak zasobów i nie wolno tego ignorować.
Ciało jako jedyny dozwolony azyl: Zdanie o tęsknocie za szpitalem – miejscem, gdzie ktoś by się Tobą zaopiekował i gdzie nic nie musisz robić – ukazuje Twoją ogromną, niezaspokojoną potrzebę odpoczynku i bycia zaopiekowaną. Jeżeli w codziennym życiu wymagasz od siebie bycia niewzruszoną i silną (prowadzenie magazynu, ciągnięcie traktora), ciało odnajduje jedyną drogi do odpoczynku poprzez chorobę lub omdlenie, bo tylko wtedy „wolno Ci” nic nie robić.
Granice i sprawczość: Ładujesz na siebie zadania ponad siły, a potem zostajesz z poczuciem winy, że nie dajesz rady. Zmiana nie zacznie się od znalezienia nowej pracy, ale od nauki zauważania sygnałów zmęczenia znacznie wcześniej – zanim ciało powali Cię na podłogę.
To, co przeżywasz, to sygnał alarmowy. Warto skorzystać ze wsparcia terapeutycznego, aby przyjrzeć się, dlaczego tak trudno dać sobie prawo do odpoczynku i opieki bez konieczności chorowania.