Odpowiedz jako specjalista
WsteczDlaczego tak rzadko porusza się temat nadużywania alkoholu przez kobiety? Nie widać wystarczającej pomocy.
Dlaczego tak rzadko porusza sie temat picia alkoholu przez kobiety? Jestem kobietą i mam problem z alkoholem. Nie nazwałabym się osobą uzależnioną, ale rzeczywiście piję więcej niż przeciętna osoba. Mówi się, że alkoholizm to temat głównie męski. Przynajmniej takie jest moje wrażenie. Mam wrażenie, że pijące kobiety są pomijane, nie zwraca się uwagi na ich problemy alkoholowe.
Anonimowo
Zofia Kardasz-Parker
Dzień dobry,
ma Pani rację. Stereotypowo do uzależnienia od alkoholu podchodzi się jako do męskiego problemu.
W przypadku kobiet często jest mniej widoczne społecznie, gdyż częściej się one okrywają, piją w zaciszu domowym. Niewątpliwie jest to temat również bardziej wstydliwy dla kobiet. Społeczeństwo jest przyzwyczajone do mężczyzn pod wpływem, kobiety częściej budzą większy ostracyzm społeczny.
Tak, czy inaczej proponuję, żebyś zadbała o siebie. Nadużywanie alkoholu dosyć często prowadzi do uzależnienia - warto temu zaradzić póki czas :)
Pozdrawiam serdecznie
Zofia Kardasz
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Katarzyna Waszak
Dzień dobry!
Myślę, że temat ten poruszany jest coraz częściej. W poradniach uzależnień przebywają na terapii zarówno mężczyźni jak i kobiety. Jeśli spostrzega Pani u siebie problem nadużywania, zachęcam do spotkania z terapeutą uzależnienień. Warto równocześnie zastanowić się, co skłania Panią do sięgania po alkohol. Kiedy to się zaczęło? Może warto jeszcze nad czymś popracować na psychoterapii. Powodzenia
Katarzyna Waszak
Justyna Czerniawska (Karkus)
Dzień dobry,
przez długi okres czasu problemy alkoholowe były postrzegane jako trudności jedynie mężczyzn, jednak wydaje mi się, że w ostatnich latach zaczęto zwracać uwagę w tym aspekcie również na kobiety. Myślę, że pomijanie kobiet w tym temacie było spowodowane po prostu pewnymi stereotypami, oczekiwaniami społecznymi względem kobiet, czy też poczuciem wstydu.
Pozdrawiam serdecznie,
Justyna Karkus - psycholog, psychoterapeuta
Agnieszka Stetkiewicz-Lewandowicz
Dzień dobry,
temat alkoholizmu u kobiet rzeczywiście nie jest tak często poruszany w mediach jak ten sam problem u mężczyzn (podobnie tyle że na odwrót ma się rzecz z zaburzeniami depresyjnymi u mężczyzn, które według niektórych teorii objawiały się właśnie piciem alkoholu, na które było większe społeczne przyzwolenia niż na lęk czy anhedonię). Myślę, że wielu terapeutów uzależnień widzi konieczność terapii i to terapii skierowanej do grupy kobiet uzależnionych czy pijących problemowo. W tej grupie objawy są długo ukrywane ale konsekwencje fizyczne i psychiczne są równie a możne bardziej niebezpieczne jak u mężczyzn.
pozdrawiam
Zobacz podobne
Chcę wyjść z toksycznej relacji, ale boję się, że to będzie dla mnie niebezpieczne.
Próbuje od kilku miesięcy wyjść z toksycznej relacji, partner jest alkoholikiem i przy każdej mojej próbie odejścia grozi, że sobie coś zrobi, dodatkowo boję się, że zacznie upubliczniać obrażające mnie wpisy w social mediach (już kiedyś tak zrobił, szybko wpada w szał i nie panuje nad sobą). Nie chce już tego ciągnąć, oboje nie możemy się dogadać nawet razem doszliśmy do takiego wniosku, a jak ostatecznie mówię, że to koniec to zaczyna się awantura i boję się tego, jak będzie zachowywał się po rozstaniu, jak w końcu wyrwać się z takiego związku? Niestety nie mam nikogo bliskiego, kto pomógłby mi w tej sytuacji.
Mąż uzależniony od pornografii i brak intymności w związku - jak sobie radzić?
Życie mi się bardzo pokręciło, mąż przez pracę za granicą uzależnił sie od pornografi i pisania z kobietami, wczęściej był bardzo aktywny sexualnie ,kochaliśmy sie po kilka razy dziennie ,mial caly czas ochotę czasami się śmiałam ze zachowuje sie jak sexoholik. Teraz sytuacja zmieniła się do tego stopnia ze w życiu realnym nie potrafi osiągnąć erekcji,totalnie nie ma opcji zeby mu stanął, nie sypiam ze sobą juz dlugo ,widzę ze tak go to zawstydza i sie tym denerwuje. Odsunął sie zupełnie zeby nic nie inicjować jedyna na co mogę liczyć to przytulenie , ze skrajnisci w skrajnosc od sexoholika do impotenta . Przez tą sytuację ja jestem bardzo nerwowa, caly czas chce go kontrolować sprawdzac czy jest dostępny w mediach społecznościowych, gdzie jest z kim pisze, z kim rozmawia, głupieje juz przez ten brak bliskości z jego strony u układam sobie jakies dziwne historie w głowie.nie wiem co z tym wszytskim robić, boję sie bo coraz częściej mam napady nerwicy lekowej .
Moja 16-letnia córka nie chce zrobić testu na obecność narkotyków. Co mam zrobić?
Moja 16-letnia córka nie chce zrobić testu na obecność narkotyków. Co mam zrobić?
Przyjaciółka w uzależnieniu - czy być cały czas obok niej i próbować pokazać jej dobre życie bez narkotyków?
Witam. Niedawno opisywałem sytuację o mojej przyjaciółce uzależnionej od kokainy, że się odcina od znajomości, od ludzi, od przyjaźni. Pokazałem się jej z dobrej strony, był moment, że się zastanawiała nade mną, nad jakąś wiekszą relacją. Czy istnieje realna szansa, że ona może powrócić do relacji ze mną, gdy to wszystko sobie poukłada w życiu i będzie trzeźwieć? Pokazywać jej cały czas, że ma kogoś normalnego obok siebie, kto chce pokazać normalne życie? Bardzo mi na niej zależy. Dziękuję za pomoc.
Brak zaufania do męża i wpływ na dziecko - czy małżeństwo ma sens?
Dzień dobry. Mam bardzo duży problem z mężem. Nie ufam mu już od dłuższego czasu. Przyczyną tego, jest to, że on od początku naszego związku mnie okłamuje. Kiedy jego kłamstwo wyjdzie na jaw, nie czuje skruchy, wyrzutów sumienia, odwraca kota ogonem i ze mnie robi winną. Ukradł mi sumę pieniędzy, to opowiadał, że miał dług i strasznie się czuł ukrywając to 3 lata. Czyli nie powiedział, że ukradł moje wszystkie oszczędności, bo poczułabym się źle.Paszport, który robił, szedł pocztą rok do różnych miejsc i nie mógł dojść. Przycisnięty do muru, przyznał, że nie zrobił. Pali marihuanę, czuć zapach, przyłapany na tym w żywe oczy mi mówi, że to papieros, przysięga na wszystko, a skręt leży rzucony gdzieś i jak ja go znajduję, to on ze mnie robi winną. Że szukam, że sprawdzam. Ale ja mu już w żadnej sprawie nie ufam. Czy życie razem ma jeszcze sens? Mamy syna, 4 lata, czy taki wzór ojca sprawi, że dziecko będzie takie samo?
