Jak dotrzec do partnerki z unikowym stylem przywiazania i odbudowac relacje po kryzysie?

Dzień dobry.
Mam poczucie, że w tej chwili jest Pani bardzo rozdarta między ogromną potrzebą, żeby ratować tę relację, a lękiem, że partnerka się oddala. To może być bardzo bolesne i wyczerpujące, szczególnie kiedy nadal słyszy Pani od niej, że kocha, a jednocześnie nie chce kontynuować związku. To może powodować u Pani dodatkowy lęk i niepewność, a jednocześnie może "uruchamiać" bardziej lękowy styl przywiązania. Skoro pisze Pani również o wcześniejszych stanach depresyjnych i o tym, że ta sytuacja mocno zachwiała Pani poczuciem bezpieczeństwa, naprawdę zachęcałabym do poszukania dla siebie wsparcia. Niezależnie od tego, z czego wynika aktualne wycofanie, Pani partnerka mówi , że potrzebuje przestrzeni, aktualnie próba przełamania jej może paradoksalnie sprawić, że partnerka jeszcze bardziej się odsunie. 

Życzę Pani dużo siły w trudnym dla siebie czasie.
Pozdrawiam ciepło, 
Maja Zarzycka
 

Czytam Twoją wiadomość i czuję, ile w niej bólu, zmęczenia i miłości jednocześnie. To, co opisujesz -bycie obwinianą za rzeczy, których nie potrafiłaś się domyślić, próby naprawienia sytuacji, które i tak spotykały się z brakiem entuzjazmu to wyczerpujące i dezorientujące doświadczenie. Zupełnie rozumiem, że trudno Ci teraz określić, co właściwie czujesz skoro sama jesteś w środku takiej huśtawki emocjonalnej. To nie jest oznaka słabości czy braku samoświadomości  to naturalna reakcja na sytuację, w której grunt pod nogami ciągle się przesuwa.

To bardzo ważne, że dostrzegasz też swoją część i jesteś gotowa pracować nad sobą, świadczy  too dużej dojrzałości emocjonalnej. Jednocześnie zasługujesz na to, żeby ktoś nazwał wprost: to, co przeżywasz, naprawdę boli, i masz prawo to czuć, nawet jeśli rozumiesz motywy drugiej strony.

Masz rację, że nie możesz zmusić swojej partnerki do terapii ani do konfrontacji z własnym stylem przywiązania. Osoby z tendencją unikową często najbardziej reagują nie na naciski czy wyjaśnienia, a na to, że druga strona pokazuje swoim zachowaniem, konsekwentnie, przez dłuższy czas, że bliskość nie musi być zagrożeniem. To jednak proces, którego nie da się przyspieszyć presją, więc jeśli zdecydujesz się dać jej przestrzeń, może pomóc jednocześnie zadbać o to, żeby ta cisza nie była dla Ciebie pustką, tylko czasem wypełnionym czymś, co daje Ci oparcie.

Biorąc pod uwagę Twoją historię z nerwicą i stanami depresyjnymi, naprawdę warto rozważyć powrót do indywidualnej terapii teraz, niezależnie od tego, co stanie się w związku. Nie chodzi o "naprawianie siebie", żeby zasłużyć na relację, tylko o to, żebyś miała przestrzeń do przetworzenia tego, co czujesz, z kimś, kto pomoże Ci to unieść i poukładać -  zwłaszcza że sama piszesz, że ostatnie wydarzenia wytrąciły Cię z bezpiecznego stanu.

Dobrze też pomyśleć o tym, kto jeszcze może Cię teraz wspierać:  przyjaciele, rodzina, cokolwiek dawało Ci oparcie w przeszłości. W takich sytuacjach łatwo skupić całą swoją energię emocjonalną na partnerce i czekaniu na jej decyzję, zapominając o swoich potrzebach a to dodatkowo wyczerpuje.

Ojej to bardzo przykre co opisujesz. 

Moze tu nie o style przywiązania chodzi? A jakas wspólna terapia? Rozmowa z osobą trzecią, nawet nie terapeutą. Moze partnerka nie czuje juz tego co kiedyś. Każdy z nas z upływem lat sie zmienia i musimy to zaakceptować. 

Szanowna Pani,

Możemy mieć nadzieję, że do każdego można dotrzeć, natomiast w tym kawałku historii wybrzmiewa też dużo Pani smutku, cierpienia. Na siebie, swoje reakcje i zachowanie ma Pani wpływ. Zachęcam do zaopiekowania się sobą, swoim samopoczuciem w tej relacji i ogólnie Pani dobrostanem. Pani jest równie ważna, jak Pani dziewczyna. 
Pozdrawiam serdecznie, Karolima Florczyk

Dzień dobry,

style przywiązania mogą one wpływać na dynamikę związku i sposób, w jaki każda ze stron reaguje na bliskość czy konflikt. Z tej perspektywy faktycznie rozpoznanie stylu przywiązania swojego i partnerki może pomóc wyraźniej dostrzec pewne prawidłowości w relacji. Nie ma jednak jednego, właściwego sposobu komunikowania się z osobą o unikającym albo lękowym stylu przywiązania. Ważniejsza niż styl przywiązania jest bowiem w tej sytuacji gotowość obu stron do pracy nad sobą i relacją.

Na podstawie opisu wnioskuję, że jest Pani zmotywowana do takiej pracy i otwarta na komunikację. Partnerka poinformowała, że potrzebuje czasu, a Pani uszanowała tę prośbę, mimo że okres ciszy w relacji jest dla Pani trudny. Z tego opisu wynika, że zrobiła Pani już naprawdę dużo. Teraz partnerka ma przestrzeń, żeby zastanowić się nad tym, czego potrzebuje i jak widzi dalszy ciąg relacji.

W całej tej sytuacji i poszukiwaniach skuteczniejszych sposobów dotarcia do partnerki, proszę nie zapominać o sobie. Czasami, gdy bardzo koncentrujemy się na próbie zrozumienia drugiej osoby, tracimy z pola widzenia siebie. Napisała Pani, że ta sytuacja już teraz wpływa negatywnie na Pani samopoczucie. Dlatego warto w czasie, gdy nie macie kontaktu, zastanowić się, czego Pani potrzebuje po odnowieniu relacji, co dla Pani jest akceptowalne, jakich zmian w komunikacji Pani oczekuje.

Jeśli z końcem miesiąca odnowicie kontakt, można wykorzystać tę sytuację do spokojnej rozmowy, w której będziecie mogły wspólnie omówić czego potrzebujecie od siebie wzajemnie i wypracować konkretne, odpowiadające obu stronom rozwiązania.

Życzę powodzenia.

Pozdrawiam,

Agnieszka Kasprzak

Dzień dobry 💙

Rozumiem, że opisuje Pani sytuację, w której po początkowym okresie bliskości partnerka zaczęła wycofywać się emocjonalnie, a w momencie kryzysu ograniczyła kontakt i zakomunikowała, że nie chce kontynuować relacji. Na podstawie samego opisu nie można jednak jednoznacznie stwierdzić, że ma ona unikowy styl przywiązania. Podobne zachowania mogą pojawiać się również z wielu innych powodów, szczególnie w sytuacji silnego napięcia czy kryzysu w związku.

Warto też pamiętać, że styl przywiązania nie jest diagnozą i nie powinien być traktowany jako wyjaśnienie wszystkich zachowań drugiej osoby. Istotniejsze od przypisania partnerce konkretnego stylu jest przyjrzenie się temu, jak oboje funkcjonujecie w relacji, jak komunikujecie potrzeby i co dzieje się między Wami w sytuacji konfliktu.

Czy można „dotrzeć” do osoby, która ma tendencję do wycofywania się? Tak, ale nie poprzez nacisk, przekonywanie czy próbę przełamania jej granic. Można natomiast stworzyć warunki do spokojnej rozmowy, w której druga osoba będzie miała przestrzeń na wyrażenie swoich potrzeb, obaw i decyzji. Jednocześnie ważne jest zaakceptowanie tego, że nie możemy przepracować czyjejś trudności za tę osobę — zmiana wymaga przede wszystkim jej gotowości.

W opisanej przez Panią sytuacji szczególnie ważne jest również to, aby nie koncentrować się wyłącznie na tym, „co jest nie tak z partnerką”, ale przyjrzeć się całej dynamice związku: temu, czego brakowało jej, czego brakowało Pani i w jaki sposób obie strony próbowały sobie z tym radzić.

Pozdrawiam serdecznie,
Wiktoria Woldan
Psycholog 💙

Dzień dobry

  Jak najbardziej jest możliwość dotarcia do osoby z unikowym stylem przywiązania, ale ja bym tutaj jednak nie stawiał diagnozy samemu, gdyż jest to krzywdzące. Postawienie diagnozy wymaga kilku spotkań ze specjalistą, co może pozwolić na profesjonalna diagnozę na podstawie wywiadów i testów. Osoby z unikającym stylem przywiązania nie potrafią funkcjonować inaczej. Co to znaczy? Nagle następuje zmiana zachowanie, wycofywanie się z relacji i znajdywanie w partnerze wady, których wcześniej nie dostrzegała. Nie wynika to ze złej woli, ale jest wynikiem wyuczonego mechanizmu obronnego. Tutaj potrzebna jest terapia, która "odczaruje" przekonania i pozwoli tej osobie zobaczyć, że można inaczej i też jest fajnie i bezpiecznie. Dla Pana rady to nie przekonywanie jej na siłę o tym, jaki Pan jest. Proszę dać jej przestrzeń, gdyż tego potrzebuje. Można ustalić czas, w jakim będziecie się komunikowali na jej zasadach, aby czuła się bezpiecznie, ale proszę całkowicie nie znikać z jej życia. Kiedy się komunikujecie to ton musi być opiekuńczy i troskliwy, bez osądów. Proszę doceniać jej drobne wysiłki, gdyż te tym ma duży problem z komunikowaniem i relacjami. Ale co ważne tutaj, proszę zadbać o swoje granice. Powodzenia. 

Najważniejsze jest teraz nie to, jaki styl przywiązania ma Twoja partnerka, ale jak obie funkcjonujecie w tej relacji. Próba „dotarcia” do niej i przekonania jej do powrotu może przynieść odwrotny efekt, szczególnie skoro sama poprosiła o przestrzeń. Uszanowanie tej prośby nie oznacza jednak rezygnacji z relacji – możesz wykorzystać ten czas, żeby zastanowić się, czego potrzebujesz od związku i jakie zachowania z obu stron wymagają zmiany. Zwraca uwagę też to, że część jej potrzeb nie była przez nią jasno komunikowana, a później stała się argumentem przeciwko relacji. Przy ewentualnym powrocie warto więc rozmawiać nie tylko o uczuciach, ale bardzo konkretnie o oczekiwaniach, granicach i sposobie rozwiązywania konfliktów. Jedna osoba nie odbuduje związku sama. Jeżeli po czasie nadal będziecie chciały być razem, potrzebne będzie zaangażowanie Was obu, a terapia par może być wtedy jednym z możliwych rozwiązań.
~ Jagoda Jek, psycholożka i seksuolożka

Dzień dobry. Na podstawie samego opisu nie można stwierdzić, że partnerka ma unikowy styl przywiązania. Wycofywanie się w sytuacji konfliktu może przypominać taki wzorzec ale może mieć również wiele innych przyczyn. Warto więc skupić się bardziej na konkretnych zachowaniach i potrzebach niż na przypisywaniu jej określonego stylu.

Jeżeli poprosiła Panią o przestrzeń do końca miesiąca, uszanowanie tej granicy może być obecnie ważniejsze niż próby „dotarcia” do niej. Próba intensywnego ratowania relacji może paradoksalnie zwiększać presję i powodować jeszcze większe wycofanie.

Po tym czasie warto odbyć spokojną rozmowę nie tylko o uczuciach ale przede wszystkim o tym, co obie Panie chciałyby zmienić. Dobrze zapytać: czego każda z Was potrzebuje, jak komunikować niezadowolenie wcześniej, jak reagować podczas konfliktów i ile przestrzeni jest dla każdej z Was akceptowalne. Odbudowa relacji wymaga jednak zaangażowania dwóch osób. Nie jest Pani w stanie zrobić tego samodzielnie, nawet jeśli jest Pani gotowa bardzo intensywnie nad sobą pracować.

Skoro obecna sytuacja ponownie nasila u Pani lęk i objawy depresyjne, warto również rozważyć powrót do indywidualnego wsparcia psychologicznego. Niezależnie od dalszych losów związku ważne jest teraz również odzyskanie przez Panią własnej równowagi.

Pozdrawiam,

Sylwia Skibińska