Dzień dobry,
takie wyznanie z pewnością wymagało odwagi, to świetnie, że szuka Pani pomocy. Szkoda, że o opisywanych przez Panią problemach tak mało się mówi. Są jednak sposoby, żeby sobie z nimi radzić i kilka rzeczy, które warto wiedzieć.
Lęk i ból przy wprowadzaniu czegokolwiek do pochwy. Ten opisywany ból jest dobrze znany w seksuologii i ginekologii. Czasem wiąże się z mimowolnym napięciem mięśni dna miednicy, które „zamyka się" w odpowiedzi na lęk lub oczekiwanie bólu. Bywa to określane jako pochwica lub zaburzenie bólowo-penetracyjne. Nie jest to Pani wina ani wada charakteru, to odruch obronny ciała. Dobra wiadomość jest taka, że bardzo dobrze poddaje się terapii. :) Skoro badanie ginekologiczne nie wykazało zmian anatomicznych, a Pani wspomnienie wizyty jest bolesne i stresujące, to zrozumiałe, że lęk tylko się utrwalił. Warto pamiętać, że lekarz, który nie jest delikatny i dziwi się Pani reakcji, nie jest zdecydowanie wzorcem tego, jak powinno wyglądać badanie. Ma Pani prawo do wizyty, na której będzie Pani czuć się bezpiecznie, może Pani zatrzymać badanie w każdej chwili i może poprosić o rozmowę przed badaniem. Polecam też poszukać polecanych lekarzy na lokalnych grupach na Facebooku :) Warto poszukać ginekolożki lub seksuolożki (psychoseksuolożki), która pracuje z takimi trudnościami. Pomocna bywa też fizjoterapia uroginekologiczna, czyli praca z mięśniami dna miednicy.
Orgazm i masturbacja. Bardzo wiele osób potrzebuje czasu, żeby poznać swoje ciało, i nie ma w tym nic nienormalnego. Brak przyjemności przy pierwszych próbach jest częsty, zwłaszcza gdy towarzyszy im lęk i napięcie. Pani podniecenie, o którym Pani pisze, jest ważnym i dobrym sygnałem. Warto pamiętać, że większość kobiet osiąga orgazm przez stymulację łechtaczki, a nie przez penetrację, więc to, że penetracja jest dla Pani trudna, nie przekreśla przyjemności. Można zacząć bardzo powoli: bez celu „muszę dojść", bez presji, w warunkach, w których czuje się Pani bezpiecznie, z zewnętrznym dotykiem, w swoim tempie.
Brak doświadczenia. Proszę pamiętać, że brak doświadczenia nie czyni nikogo gorszą partnerką. Wiele osób ma pierwszy pocałunek czy pierwszy związek w wieku 20, 25 czy 30 lat. To, że spotkała się Pani z odrzuceniem lub zdziwieniem na pewno boli, ale mówi o tamtych osobach, a nie o Pani wartości. Dla wielu osób w partnerze liczą się ciepło, szczerość, zaufanie i dobry kontakt, a nie „staż" w łóżku. Nie musi Pani też mówić o swoim doświadczeniu na pierwszej randce. Może Pani zdecydować, kiedy i komu o tym powie. Kiedy poczuje Pani, że ta osoba jest życzliwa, może Pani powiedzieć coś w rodzaju: „nie mam jeszcze doświadczenia, więc chciałabym iść dalej powoli". To jasna i dojrzała komunikacja, a osoba, która na to odpowie z szacunkiem, jest kimś, z kim warto budować bliskość. :)
Ukrywanie orientacji przed tatą. To, że w pełni akceptuje Pani siebie, jest ogromnym zasobem. Lęk przed reakcją bliskiej osoby jest zrozumiały i nie musi się Pani spieszyć z coming outem. To Pani decyzja i Pani tempo. Zastanowienie się, czego dokładnie się Pani obawia, i czy jest w Pani otoczeniu ktoś jeszcze, komu mogłaby Pani zaufać, może pomóc zmniejszyć to obciążenie. Pomocne bywają też organizacje wspierające osoby LGBT+, w których można porozmawiać z kimś, kto zna takie doświadczenia.
Co może Pani zrobić już teraz:
1. Spróbować łagodnych ćwiczeń oddechowych i rozluźniania ciała, zwłaszcza okolic brzucha i miednicy, bez żadnego wprowadzania czegokolwiek do pochwy.
2. Zapisywać, co czuje Pani w ciele i w jakich momentach pojawia się lęk. To pomoże specjalistce lepiej Panią zrozumieć.
3. Pozwolić sobie na randkowanie bez presji, traktując spotkania jako poznawanie ludzi i miły czas.
Pisze Pani o wstydzie. Chcę zaznaczyć, że rozmowa o tych sprawach z kimś życzliwym i kompetentnym często ten wstyd zmniejsza. Chciałabym dać znać, że obecnie trwa kampania Sygnał, w ramach której może Pani
skorzystać z bezpłatnej, 50-minutowej konsultacji. To dobra okazja, żeby spokojnie, bez oceniania, omówić Pani obawy i zaplanować kolejne kroki, także w kwestii dalszego wsparcia specjalistycznego, jeśli okaże się potrzebne.
Trzymam za Panią kciuki!
Łucja Szopa