Partner nie ma wzwodu przy mnie i stresuje sie seksem - czy to lek przed niepowodzeniem i kryzys w zwiazku?

Dzień dobry

Ja bym tutaj poszedł dwutorowo czyli terapia dla par oraz terapia u seksuologa. Przypadek partnera nie jest odosobniony i zmaga się z nim wielu mężczyzn, ale terapia może uczynić cuda. Proszę przełamać opory, iść do innego seksuologa i na terapie par. Dlaczego dla par? Niemoc partnera wpływa na Wasze relacje. Wszystkiego dobrego. 

Dzień dobry, nie musi wynikać, że przestała być Pani dla partnera atrakcyjna. Skoro trudności pojawiają się głównie podczas zbliżeń z Panią, a partner odczuwa wtedy silny stres i koncentruje się na tym czy erekcja się pojawi i utrzyma, może powstawać błędne koło: obawa przed kolejnym niepowodzeniem zwiększa napięcie, a napięcie jeszcze bardziej utrudnia reakcję seksualną.

Warto na jakiś czas zdjąć presję z samego stosunku i erekcji, a skupić się na bliskości. Ponieważ problem trwa już pół roku, dobrze byłoby również wykluczyć przyczyny medyczne u urologa/androloga. Jeśli partner nie chce wrócić do seksuologa, możecie rozważyć konsultację psychologiczną lub terapię par, szczególnie że sytuacja zaczyna wpływać również na poczucie bezpieczeństwa w Państwa związku.

Pozdrawiam,

Sylwia Skibińska 

To, z czym się mierzycie, to niezwykle wyczerpujący, ale bardzo dobrze zbadany w psychoseksuologii mechanizm. Zacznijmy od najważniejszego: słowa, które usłyszeliście od poprzedniego specjalisty, były krzywdzącym i nietrafionym uproszczeniem. Fakt, że erekcja partnera funkcjonuje bez zarzutu, gdy jest sam, wcale nie oznacza, że „przestałaś go podniecać”. Wręcz przeciwnie - to bezsprzeczny dowód na to, że fizjologicznie i anatomicznie wszystko działa u niego prawidłowo, a powodem utraty wzwodu przy Tobie jest prawdopodobnie paraliżujący lęk przed porażką.

W seksuologii nazywamy to zjawisko „spectatoringiem” (postawą widza). Twój partner, zamiast być „tu i teraz” i zanurzać się w przyjemności, staje się w swojej głowie surowym kontrolerem własnego ciała. W łóżku jego myśli krążą wokół oceny sytuacji: „Czy mi stanie?”, „Czy znów opadnie?”, „Czy znowu ją zawiodę?”. Taka lawina myśli natychmiast aktywuje w jego ciele układ współczulny - ten sam, który odpowiada za reakcję stresową „walcz lub uciekaj”. W stanie takiego napięcia organizm odcina ukrwienie narządów płciowych, bo z biologicznego punktu widzenia traktuje sytuację jak zagrożenie, a nie przestrzeń do zabawy.

Prawdopodobnie utknęliście we wspólnym błędnym kole napięcia, co jest bardzo częstą dynamiką w relacjach, gdy pojawiają się trudności seksualne:

- On nakłada na siebie gigantyczną presję, by udowodnić swoją sprawność.

- Erekcja zanika z powodu skrajnego stresu zadaniowego.

- Ty czujesz się odrzucona i martwisz się o swoją atrakcyjność (co potęgują słowa poprzedniego seksuologa).

- On widzi Twoje cierpienie oraz rozczarowanie, czuje poczucie winy, więc przy kolejnym zbliżeniu presja i stres są jeszcze większe.

Ratunek dla Waszej relacji zdecydowanie istnieje, ale wymaga zmiany podejścia. Kluczem nie jest teraz „wymuszenie wzwodu”, lecz przywrócenie Wam obojgu poczucia bezpieczeństwa, którego w tym momencie w Waszej sypialni po prostu brakuje. Wiem, że jesteście zrażeni do specjalistów, ale warto spróbować raz jeszcze z kimś komu zaufacie.

Ja byłbym za tym, aby pójść jednak do innego specjalisty. Proszę spróbować partnera do tego zmotywować. U jednego pacjenta ten jeden seksuolog pomoże, a u drugiego już nie. Między pacjentem a specjalistą też musi powstać więź terapeutyczna, aby pomoc była skuteczna. Dodatkowo poszerzyłbym zakres badań, nie tylko testosteron odpowiada za te funkcje. 

To, że poza partnerką wzwód pojawia się prawidłowo, a przy niej towarzyszy mu silny stres związany z obawą przed „niedziałaniem”, może wskazywać na lęk wykonaniowy, a nie samoistnie dowodzić braku pociągu. Sugestia poprzedniego seksuologa o utracie atrakcyjności jest więc tylko jedną z możliwości. Warto na początek spokojnie porozmawiać poza sypialnią o tym, co dokładnie dzieje się u partnera w momentach, kiedy traci wzwód. To może pomóc ustalić, czy głównym problemem jest napięcie związane z seksem, czy pojawiają się również inne trudności w relacji.

A to on był na wizycie czy ty u seksuologa?

Czy był moze robiony test KSS (test psychologiczny na satysfakcję seksualną) skąd pomysł seksuologa że go Pani nie podnieca. Taki stan rzeczy moze mieć wiele przyczyn. Prosze spróbować jeszcze raz umówić sie do specjalisty :)

Witam, wydaje się, że to jest dla osoby, która pisze wiadomość bardzo trudna emocjonalnie sytuacja, która może wzbudzać różnego rodzaju lęki, być może przed utratą, rozłąką, ale również poczucie bezsilności, braku wpływu, zagubienia ... W odnalezieniu się w tej kryzysowej sytuacji może pomóc terapia, przede wszystkim mająca na celu pogłębienie rozumienia siebie, drugiej osoby, wspólnego problemu, wzmocnienia zdolności radzenia sobie z uczuciami. Proponuję rozważyć taką możliwość . Pozdrawiam serdecznie, Katarzyna Zwierzyńska

Dzień dobry, 

Takie problemy seksualne mogą mieć różne podłoże. Może to być też podłoże psychologiczne, choć nie musi. Może to być kwestia Państwa relacji - może mają Państwo jakieś trudności w komunikacji czy konflikty, które sprawiają że mąż stał się bardziej zdystansowany? A może do związku wkradła się rutyna, i ten seks też stał się rutynowy, a mąż potrzebuje nowych wrażeń? Może za mało jest w ogóle bliskości, przytulania, romantycznego nastroju itp? A może to mąż ma jakieś trudności które przenosi na tę sferę życia, np stres w pracy, trudne relacje ze swoją rodziną itp., może jest przemęczony i ma za mało energii na seks? Do tego, jeśli mu to nie idzie, to może tracić poczucie wartości jako mężczyzny i przeżywać lęk przed porażką a to dodatkowy stres który może utrudnić sytuację. Zachęcam do udania się do terapeuty dla par aby przyjrzeć się temu lepiej i zrozumieć co jest źródłem tego problemu, a wtedy można wprowadzać jakieś zmiany.

Pozdrawiam serdecznie,

Justyna Wojciechowska

Dzień dobry, 

z tego, co Pani opisuje, nie wyciągałabym od razu wniosku, że partner przestał odczuwać do Pani pociąg. Rozumiem, że partner nie ma takich trudności, kiedy jest sam, a problem pojawia się w sytuacji zbliżenia między Wami, co rzeczywiście sugeruje, że kontekst relacyjny i psychiczny ma znaczenie. Nie oznacza to jednak automatycznie, że przestała go Pani pociągać. W opisie wyraźnie widać też stres, napięcie, które pojawia się u partnera, gdy ma dojść do zbliżenia, skupienie na tym, czy erekcja tym razem się pojawi i obawę przed kolejnym niepowodzeniem, co samo w sobie może podtrzymywać trudność. Możliwe, że pojawia się tutaj mechanizm błędnego koła - im bardziej partner stara się kontrolować i sprawdzać swoje ciało i reakcje, tym trudniej skupić się na przyjemności, doznaniach zmysłowych i bliskości, które normalnie sprzyjają pobudzeniu. 

Warto też zastanowić się, czy około pół roku temu wydarzyło się coś, po czym te trudności się zaczęły. Znaczenie mogą mieć różne czynniki - pierwsze nieudane zbliżenie, większy stres, napięcie w relacji, problemy zdrowotne albo przyjmowane leki. 

Dodatkowo ważne jest też to, że w wieku 51 lat reakcja seksualna może naturalnie potrzebować więcej czasu i stymulacji niż wcześniej. Nie tłumaczy to jednak całej sytuacji, zwłaszcza jeśli poza wspólnymi zbliżeniami wszystko działa prawidłowo. Warto jednak wziąć też pod uwagę, że podczas masturbacji bodźce dotykowe czy wzrokowe mogą mieć inny charakter niż podczas seksu w parze.

Rozumiem, że partner zraził się do konsultacji seksuologicznych, ale stwierdzenie, że "może już go Pani nie podnieca" jest tylko jedną z możliwych interpretacji. Jeśli partner byłby gotowy, warto rozważyć konsultację z innym seksuologiem, najlepiej takim, który pracuje z trudnościami z erekcją i lękiem przed niepowodzeniem. 

Warto też szerzej spojrzeć na Waszą relację i zastanowić się, jak wygląda między Wami bliskość poza samym seksem - czy obecny jest codzienny dotyk, czułość, poczucie więzi emocjonalnej. Trudności w sferze seksualnej mogą obciążać związek, ale same w sobie nie muszą oznaczać końca relacji ani tego, że partner powinien poszukać seksu poza związkiem.
Wszystkiego dobrego, 

Ula Markowska 

Jest tu zdecydowanie jeszcze przestrzeń na pracę i sam fakt, że poza Pani obecnością partner ma prawidłowy wzwód, nie jest dowodem na to, że przestała go Pani pociągać. Z opisu bardzo mocno widać mechanizm lęku zadaniowego: pojawia się myśl „czy mi stanie i czy nie opadnie”, więc zamiast skupiać się na przyjemności zaczyna kontrolować reakcję swojego ciała. Im bardziej ją sprawdza, tym większe napięcie i tym trudniej o wzwód. Jednocześnie opinia jednego seksuologa, że może Pani już nie podniecać partnera, nie powinna być traktowana jak ostateczna diagnoza. Warto poszukać innego specjalisty, nawet jeśli partner zraził się do poprzedniego, najlepiej seksuologa pracującego z zaburzeniami erekcji o podłożu psychogennym. Na jakiś czas można też całkowicie zdjąć z seksu cel w postaci penetracji i orgazmu, żeby przerwać schemat „muszę mieć wzwód”. I nie traktowałabym ewentualnej zdrady jako czegoś, co wynika z jego problemu z erekcją. O tym, jak dalej będzie wyglądała Wasza relacja, warto rozmawiać osobno od samej trudności seksualnej.
~ Jagoda Jek, psycholożka i seksuolożka

Kiedy czytam Pani wiadomość, wyraźnie widzę, w jak ogromnym napięciu i lęku oboje utknęliście. Sytuacja, w której w Waszej sypialni pojawiła się widmo rozstania, sprawia, że łóżko przestało być miejscem bliskości i przyjemności, a stało się areną testu sprawnościowego.
 

Słowa poprzedniego seksuologa wywołały ogromną szkodę, bo sprowadziły złożony proces relacyjny do powierzchownej oceny atrakcyjności. Fakt, że w samotności ciało partnera reaguje prawidłowo, pokazuje jednoznacznie: jego organizm potrafi odczuwać podniecenie. Problem pojawia się w granicy kontaktu z Panią – nie dlatego, że przestała go Pani pociągać, ale dlatego, że obecność drugiej osoby i presja wyniku uruchamiają w jego ciele reakcję obronną.
 

To, co się dzieje, wymaga spojrzenia na sytuację z wielu poziomów jednocześnie:
 

- Na poziomie ciała i oddechu: W momencie, gdy pojawia się myśli: „czy podołam?”, ciało partnera napina się, oddech spłyca, a uwaga przenosi się z odczuwania dotyku na chłodną obserwację własnego wzwodu. Z biologicznego punktu widzenia nie da się być jednocześnie w stanie zagrożenia (stres) i w stanie swobodnego otwarcia na przyjemność.
 

- Na poziomie pola relacyjnego: Mężczyzna wnosi do łóżka ogromny lęk przed porażką, a Pani – zrozumiały lęk przed odrzuceniem i utratą związku. To sprawia, że dotyk przestaje być spotkaniem dwóch ciał, a staje się sprawdzianem. W takim polu brakuje elementarnego bezpieczeństwa.
 

Dopóki celem każdego zbliżenia będzie „wywołanie i utrzymanie erekcji”, dotąd błędne koło będzie się zaciskać. Odbudowa tej sfery wymaga zdjęcia z seksem definicji „zaliczanego stosunku” i powrotu do bezpresyjnego badania czucia, dotyku i obecności.

Trudności seksualne partnera nie muszą oznaczać, że przestała być Pani dla niego atrakcyjna. Szczególnie istotne jest to, że partner odczuwa silny stres związany ze zbliżeniami i koncentruje się na tym, czy uda mu się uzyskać i utrzymać erekcję.

Może to wskazywać na mechanizm lęku przed niepowodzeniem. Kiedy podczas zbliżenia uwaga skupia się na kontrolowaniu własnych reakcji, zamiast na odczuwaniu przyjemności, napięcie może utrudniać erekcję. Kolejne nieudane próby mogą dodatkowo wzmacniać obawę przed następnym zbliżeniem, tworząc błędne koło.

Pomocne może być czasowe zrezygnowanie z prób współżycia i skupienie się na bliskości fizycznej bez oczekiwania erekcji czy orgazmu. Takie podejście wykorzystuje się również w terapii seksuologicznej. Nie przekreślałabym możliwości poprawy Państwa życia seksualnego. Zachęcałabym do ponownego rozważenia konsultacji seksuologicznej, najlepiej u specjalisty pracującego również z lękiem przed niepowodzeniem seksualnym. Ważne, abyście nie traktowali tych trudności jako dowodu braku atrakcyjności czy nieuchronnego końca związku.