Skrajne emocje, ataki paniki i nadwrażliwość na bodźce – skąd może się to brać?

Z tego, co Pani opisuje, wynika, że doświadcza Pani bardzo intensywnych emocji, zarówno tych przyjemnych, jak i trudnych. Warto jednak rozróżnić silne przeżywanie emocji od trudności w ich regulowaniu. Możemy bowiem odczuwać emocje bardzo głęboko, a jednocześnie uczyć się, jak je rozumieć i przeżywać, aby nie stawały się tak wyczerpujące.

Zwróciłam również uwagę na Pani wrażliwość na dźwięki, światło i dotyk. Może ona wskazywać na zwiększoną reaktywność sensoryczną. Kiedy układ nerwowy odbiera wiele bodźców jako intensywne, łatwiej o przeciążenie, trudności z koncentracją i regulacją emocji.

Istotny jest także opis Pani relacji, szczególnie silnego przywiązania, zależności emocjonalnej oraz gwałtownych zmian w przeżywaniu drugiej osoby. W psychoterapii przyglądamy się takim doświadczeniom między innymi z perspektywy wzorców przywiązania, wcześniejszych doświadczeń, przekonań o sobie i innych oraz sposobów radzenia sobie z napięciem.

Nie oznacza to jednak, że na podstawie Pani opisu można postawić konkretną diagnozę. Podobne trudności mogą mieć różne podłoże, również związane ze specyfiką funkcjonowania układu nerwowego.

Myślę, że szczególnie ważne jest Pani pytanie: „Skąd się to u mnie wzięło?”. W psychoterapii możemy poszukiwać odpowiedzi, przyglądając się temu, co uruchamia tak silne reakcje, jakie myśli im towarzyszą i co dzieje się wtedy w ciele.

Nie chodzi o to, żeby przestała Pani intensywnie czuć, ale żeby emocje nie odbierały Pani poczucia wpływu na własne życie.

Zachęcam do konsultacji psychologicznej, która pozwoli dokładniej przyjrzeć się tym doświadczeniom, również napadom paniki i nadwrażliwości sensorycznej.

Marta Waclau
Psycholożka | psychoterapeutka CBT w trakcie szkolenia

Lęk może być tak niechciany i awersyjny, że z czasem uczymy się traktować go jak wroga, potwora z szafy, który chce zrobić nam krzywdę w najmniej spodziewanym momencie. Wydaje nam się, że ma nad nami kontrolę i władzę, której nie mamy szans przejąć. Na szczęście to tylko wrażenie, a w rzeczywistości z powodzeniem możemy stawić mu czoła, a nawet się z nim zaprzyjaźnić. Jak?

W skrócie: – poznaj swój lęk – poobserwuj – sprawdź, czy rozróżniasz swoje emocje – rób zapiski – rozważ aktywność fizyczną – naucz się krótkich dystrakcji – pamiętaj, że nie jesteś samx – rozważ pogłębienie diagnozy – pracuj systematycznie.

Więcej w tym temacie przeczytać można na naszej stronie:

https://zdrowiewglowie.pl/jak-leczyc-zaburzenia-lekowe/

Opisane przez Ciebie skrajne emocje, zależność w relacjach oraz silna nadwrażliwość na bodźce zmysłowe (dźwięki, światło, dotyk) najprawdopodobniej wynikają z głębokiej dysregulacji emocjonalnej oraz zaburzeń przetwarzania sensorycznego, które bardzo często współwystępują z Twoim zaburzeniem schizotypowym i stanami lękowo depresyjnymi. Twój układ nerwowy od dziecka działa jak pozbawiony filtra ochronnego, przez co nawet codzienne bodźce i uczucia natychmiast go przeciążają, prowadząc do fizycznego wycieńczenia, ataków paniki i poczucia wewnętrznej pustki.

Dzień dobry

 Pani stan, szczególnie nadwrażliwość na dźwięk i światło może przyczyniać się do wyczerpania fizycznego, ale ja bym tego nie lekceważył i zalecam zagłębienie się w temat. Zalecam spotkanie z psychologiem oraz podjęcie psychoedukacji w temacie regulacji emocji. Bez wątpienia wydaje się Pani, że sobie z tym nie poradzi ale prawda jest inna. Psycholog krok po kroku wytłumaczy jak Pani funkcjonuje i pomoże wydostać się z tego błędnego koła. Wszystkiego dobrego.