Trauma po zdradzie męża, śmierci bliskich i depresji lękowej - jak poradzić sobie z myślami samobójczymi?

Z mojego doświadczenia wynika, że objawy zaburzeń emocjonalnych w 80% przypadków maja przyczyny egzogenne, czyli takie, które wywodzą sie bezpośrednio ze środowiska, w którym Pani przebywa. Opinie Pani męża na Pani temat moga je stymulować. Ważne by zgromadziła Pani zasoby oraz kompetencje do tego, by w konstruktywny sposób poradzić sobie z sytuacjami, ktore Pani opisuje, a w następnym kroku realizować zmiany, ktore pozwola na zmiane oceny kontekstów, ktorych obecna ocena, może wydawać sie dla Pani destrukcyjna.

Pani Sabino,

przechodzi Pani przez trudny czas i zmaga się z ogromnym ciężarem, jednak Pani życie jest wartościowe i nie musi Pani być w tym sama. W sytuacji kryzysu myśli rezygnacyjnych proszę niezwłocznie skontaktować się z bezpłatnym, całodobowym Centrum Wsparcia pod numerem 800 702 222, Telefonem Zaufania 116 123 lub numerem alarmowym 112. Konieczne jest także pilne poinformowanie lekarza psychiatry o pojawiających się myślach o odejściu, aby wspólnie dostosować leczenie do bieżącego stanu emocjonalnego. Pani decyzja o wyprowadzce i odcięciu się od partnera stosującego przemoc psychiczną i finansową stanowi kluczowy krok na drodze do odzyskania bezpieczeństwa oraz ochrony własnego zdrowia.

Wszystkiego dobrego

Bożena Nagórska

Dzień dobry

 Temat wraca jak widzę, a Pani co z tym robi? Jakie jest zasadne spłacanie długów męża, który żony nie szanuje, ale mało tego, zdradza notorycznie? W mojej ocenie powinna Pani zgłosić się na oddział, na którym otrzyma Pani pomoc przez jakiś czas, tam przy pomocy psychologa i psychiatry wyznaczy Pani nowe cele w życiu. Pani sytuacja jest wyjątkowo trudna i tym bardziej potrzebuje Pani odpocząć i poukładać sobie, to co w głowie. Jeżeli ma Pani myśli "S" to proszę natychmiast dzwonić na 112. Z każdej sytuacji jest wyjście, nawet jeżeli nie widzimy tego. Wiem, że jest trudno czasami to poukładać. Ma Pani jakieś koleżanki, które udzielą wsparcia?

Pani Sabino, 

Z tego, co Pani opisuje, jest Pani skrajnie przeciążona: zdradą, presją ze strony męża, jego długami, pracą na dwóch etatach i dodatkowo żałobą po rodzicach i bracie. Nic dziwnego, że czuje się Pani, jakby nie miała już siły.

Najbardziej niepokoją mnie jednak słowa, że wolałaby Pani „skończyć ze sobą”. Proszę nie zostawać teraz sama z tymi myślami. Jeśli czuje Pani, że może zrobić sobie krzywdę, proszę natychmiast zgłosić się po pomoc medyczną lub zadzwonić pod 112. Może Pani również skorzystać z telefonów:

800 70 22 22 – Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym. Linia jest bezpłatna i czynna całą dobę.

116 123 – Kryzysowy Telefon Zaufania dla dorosłych, prowadzony przez Instytut Psychologii Zdrowia. Połączenie jest darmowe i dostępne całodobowo również.

Jeśli chodzi o męża, nie musi Pani udowadniać swojej wartości poprzez schudnięcie ani znosić zdrad jako „kary”. To, że zaczęła Pani szukać mieszkania i myśli o wyprowadzeniu się, może być ważnym krokiem w kierunku odzyskania bezpieczeństwa. Proszę teraz przede wszystkim zadbać o siebie i swoje bezpieczeństwo, a decyzje dotyczące dalszego małżeństwa podejmować wtedy, gdy będzie Pani w nieco stabilniejszym stanie.

Z pozdrowieniami,

Agnieszka Włoszycka

To czego Pani doświadcza jest obecnie bardzo dużym przeciążeniem, jak i dla Pani psychiki tak i dla organizmu. Ważnym aspektem jest to co Pani pisze o skończeniu ze sobą, i że tak byłoby dla Pani łatwiej. Z tym nie powinna Pani radzić sobie sama i zalecałabym zgłoszenie się do lekarza Psychiatry lub Psychologa w celu skonsultowania Pani stanu psychicznego. Co do sytuacji z mężem, na ten moment nie musi Pani podejmować działań nagłych w kwestii tego czy rozwiązać małżeństwa czy w nim zostać. Na ten moment najważniejszym jest ustabilizowanie sytuacji i Pani bezpieczeństwo. Potem krok po kroku można podejmować działania mające na celu poradzenie sobie i przepracowanie trudnych wydarzeń które pojawiły się w Pani życiu. 

To, co opisujesz, to bardzo duże przeciążenie – jednocześnie zdrada, wieloletnie problemy finansowe, długi męża, żałoba po stracie rodziców i brata oraz leczenie depresji i lęku. Nic dziwnego, że możesz mieć poczucie, że nie masz już siły.

Jednocześnie zdanie „może warto pójść za rodzicami” traktowałabym bardzo poważnie. To nie jest moment, w którym powinnaś zostawać z tym sama. Jeśli czujesz, że możesz zrobić sobie krzywdę albo nie masz pewności, czy dasz radę nad sobą zapanować, zadzwoń pod 112 lub 999 albo pojedź na najbliższy SOR/izbę przyjęć szpitala psychiatrycznego. Możesz też całodobowo skontaktować się z 116 123 albo 800 70 22 22. (pacjent.gov.pl)

Warto również jak najszybciej skontaktować się ze swoim psychiatrą i powiedzieć mu dokładnie to, co napisałaś tutaj – również o myślach samobójczych. Nie zmieniaj samodzielnie dawek ani nie odstawiaj leków.

Jeżeli chodzi o męża, nie musisz teraz podejmować decyzji, czy mu wybaczyć ani czy ratować małżeństwo. Jego zdrady, groźby kolejnych zdrad i przerzucanie odpowiedzialności za nie na Twój wygląd nie są czymś, co powinnaś „naprawić”, chudnąc. Masz prawo postawić granice i zadbać o swoje bezpieczeństwo oraz niezależność finansową. To, że szukasz mieszkania i próbujesz się wyprowadzić, może być ważnym krokiem w odzyskiwaniu poczucia sprawczości.

W tej chwili najważniejsze nie jest rozwiązanie całego małżeństwa. Najpierw zadbajmy o to, żebyś była bezpieczna i nie musiała przechodzić przez ten kryzys sama.

~ Jagoda Jek, psycholożka i seksuolożka

Dzień dobry Pani Sabino. Jest Pani obecnie w bardzo silnym kryzysie i nie powinna Pani zostawać z nim sama. Szczególnie ważne są myśli o odebraniu sobie życia, proszę powiedzieć o nich lekarzowi psychiatrze, który prowadzi Pani leczenie i skontaktować się z nim możliwie szybko. Może Pani również zadzwonić pod całodobowy telefon wsparcia. W tej chwili nie musi Pani rozstrzygać wszystkich problemów dotyczących małżeństwa, długów czy mieszkania jednocześnie. Najważniejsze jest Pani bezpieczeństwo i ustabilizowanie obecnego kryzysu. To, co Pani przeżywa, zdecydowanie warto również omówić podczas regularnych spotkań z psychologiem.

Pozdrawiam,

Sylwia Skibińska