PCOS, silny lęk przed pracą i kontaktami z ludźmi – czy leki przeciwlękowe i renta to dobre rozwiązanie?

Dzień dobry,

Dziękujemy za podzielenie się swoją historią. Pani Lidio, bardzo mi przykro, że od tak dawna zmaga się Pani z chorobą, lękiem i poczuciem, że musi sprostać oczekiwaniom innych, mimo że brakuje Pani sił. Moim zdaniem to, że marzy Pani o życiu w spokoju, na własnych zasadach, nie czyni z Pani osoby leniwej ani nieudolnej. Sądzę, że warto oddzielić rzeczywiste potrzeby zdrowotne od poczucia winy, które mogło się w Pani utrwalić przez lata krytyki. Konsultacja z psychiatrą mogłaby pomóc ocenić, czy leczenie farmakologiczne złagodziłoby lęk, a rozmowa z lekarzem o możliwościach uzyskania świadczeń pozwoliłaby sprawdzić, jakie ma Pani opcje. Rękodzieło również może być ważną częścią życia, nawet jeśli na razie nie zapewnia pełnego utrzymania.

Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka

Nie sprowadzałabym tego do pytania, czy powinna Pani po prostu znaleźć „jakąś pracę” albo przeciwnie - całkowicie z niej zrezygnować. Z opisu wynika, że lęk i trudności zdrowotne od dawna mocno ograniczają Pani funkcjonowanie, skoro wielokrotnie prowadziły do rezygnacji z pracy i unikania wielu codziennych aktywności. Warto skonsultować to z psychiatrą -przy nasilonych zaburzeniach lękowych leki mogą być pomocne, ale ich dobór powinien wynikać z pełnej diagnozy. Dobrze byłoby też omówić z lekarzem kwestie zdrowotne związane z częstym osłabieniem, zamiast zakładać, że każda infekcja czy gorszy stan są wyłącznie „od stresu”. Jeśli chodzi o rentę, nie traktowałabym jej jako nagrody za to, że ktoś nie daje rady pracować, ani jako życiowej porażki. To kwestia oceny, na ile stan zdrowia rzeczywiście ogranicza zdolność do pracy. Równocześnie warto przyjrzeć się przekonaniu, że „nie pracuję = jestem leniem”, bo brzmi ono bardziej jak echo tego, co słyszała Pani od lat, niż obiektywna ocena Pani sytuacji. Pani rękodzieło również może być ważną częścią życia, nawet jeśli dziś nie zapewnia utrzymania.
~ Jagoda Jek, psycholożka

Praca jest ważna i pieniądze też, daje nam to pewne poczucie bezpieczeństwa.

Nie warto rezygnować ze swojej pasji bo ona często sprawia że daje radę każdego dnia.

Od kogo wychodzi ta presja? Od najbliższych? Może chodzi tutaj o to że sie martwią czy Pani będzie w stanie płacić za podstawówce potrzeby.

Moze praca nad lękiem?

Pani Lidio,

z tego co Pani pisze to lęk determinuje Pani działania. Warto nad nim popracować na psychoterapii. Mogłaby się Pani też skonsultować z psychiatrą i opowiedzieć mu o swojej sytuacji, być może zaproponuje Pani wsparcie farmakologiczne żeby Panią wzmocnić. Jeśli chodzi o orzeczenie o niepełnosprawności to nie jest to żaden powód do wstydu, osoby na stanowiskach menedżerskich też miewają orzeczenia o niepełnosprawności, ponieważ z tego tytułu przysługują różne uprawnienia i benefity. Osoba, która ma niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym albo znacznym może pracować 7 godzin. Poza tym, są uprawnienia do dodatkowych 15 min przerwy. W niektórych firmach są dodatkowo audyty stanowiska pracy, możliwość pracy zdalnej i dodatkowe świadczenia finansowe. Jeżeli Pani stan zdrowia kwalifikuje się do tego żeby ubiegać się o orzeczenie to proszę nie zwlekać. Proszę zadbać o siebie. 

Pozdrawiam,

Marta Górecka

Dzień dobry Pani Lidio, opisuje Pani trudności, które mocno wpływają na codzienne funkcjonowanie, dlatego warto skonsultować je z psychologiem, a kwestię leków przeciwlękowych z psychiatrą. Nie trzeba podejmować od razu decyzji o pracy czy rencie. Najpierw dobrze byłoby uporządkować, co wynika ze stanu zdrowia, co z nasilonego lęku, a co z presji otoczenia. To pozwoli podejmować dalsze decyzje bardziej w zgodzie ze sobą.

Pozdrawiam,

Sylwia Skibińska 

Mam wrażenie, że mierzy się Pani nie tylko z problemami zdrowotnymi i silnym lękiem, ale również z presją, by funkcjonować w sposób, którego oczekują inni. Szczególnie poruszające jest to, że od dzieciństwa słyszała Pani określenia takie jak „leń” czy „nierób”. Takie doświadczenia mogą wpływać na sposób postrzegania siebie i sprawiać, że nawet uzasadniona potrzeba odpoczynku czy ograniczenia obowiązków wywołuje poczucie winy.

Warto jednak przyjrzeć się temu, na ile rezygnowanie z pracy czy wycofywanie się z różnych sytuacji wynika z rzeczywistych ograniczeń zdrowotnych, a na ile jest sposobem radzenia sobie z lękiem. Unikanie często przynosi natychmiastową ulgę, ale długofalowo może wzmacniać przekonanie, że nie poradzi sobie Pani poza bezpiecznym otoczeniem. Nie musi Pani rezygnować z marzenia o spokojniejszym życiu i rozwijaniu rękodzieła. Warto jednak zadbać o to, aby decyzje dotyczące przyszłości wynikały z Pani rzeczywistych potrzeb i możliwości, a nie wyłącznie z lęku przed trudnymi sytuacjami lub oceną innych.