Izolowanie sie po rozstaniu po 11 latach i obawa przed nowa relacja - czy to normalne po zdradzie i zwiazku z osoba pijaca?

Mając 58 lat, naturalnie redefiniujemy to, czym jest dla nas "dobre życie". Często mija nam już potrzeba błyszczenia w towarzystwie, szukania hucznych rozrywek czy dopasowywania się do oczekiwań innych. Zaczynamy cenić święty spokój, czas wolny, dobrą książkę, film i własne, komfortowe nawyki. To oznaka dojrzałości i polubienia samej siebie, a nie patologii.

Miłość to nie tylko partner i małżeństwo. Rozrywka to nie tylko głośne imprezy.

Rozrywką może być pasja, na którą wcześniej nie miałaś czasu przez absorbujący nałóg partnera: kurs online, pielęgnacja roślin, joga, czy odkrywanie niszowego kina. Rozszerz te definicje tak, by pasowały do Twojego obecnego, spokojnego rytmu.

Możesz realizować potrzebę bliskości poprzez relacje z przyjaciółką, dziećmi, wnukami czy nawet posiadając zwierzę.

Po trudnym, wieloletnim związku, w którym doświadczyła Pani problemów związanych z alkoholem partnera i zdrady, potrzeba spokoju oraz poczucia bezpieczeństwa jest zupełnie zrozumiała. Być może dom stał się dla Pani przestrzenią, w której wreszcie nie musi się Pani martwić, mierzyć z rozczarowaniem ani dostosowywać do drugiej osoby. Nie ma nic złego w tym, że po pięćdziesiątce bardziej ceni Pani własne towarzystwo i spokojne wieczory niż wyjścia czy poznawanie nowych ludzi. Życie nie musi wyglądać według jednego scenariusza, a miłość i partnerstwo nie są obowiązkiem. Warto jednak przyjrzeć się temu, czy wybiera Pani samotność, ponieważ naprawdę dobrze się Pani w niej czuje, czy może dlatego, że bliskość zaczęła kojarzyć się z ryzykiem kolejnego zranienia. Można lubić spokojne życie, a jednocześnie stopniowo wycofywać się z obawy przed tym, co mogłoby się wydarzyć. Pomocne może być pytanie: czy gdyby miała Pani pewność, że nikt Pani nie zrani, nadal chciałaby Pani żyć dokładnie tak samo? Nie musi Pani od razu szukać partnera ani zmuszać się do spotkań. Może Pani po prostu sprawdzać, czy są aktywności lub relacje, na które ma Pani ochotę, i pozwalać sobie na nie we własnym tempie. Jeśli jednak izolowanie się zacznie ograniczać Pani życie albo poczuje Pani, że kieruje Panią przede wszystkim lęk, warto porozmawiać z psychologiem. Najważniejsze, by Pani spokój był świadomym wyborem, a nie schronieniem, z którego strach nie pozwala wyjść.

~ Jagoda Jek, psycholożka

Dzien dobry

 Człowiek w pewnym okresie myśli inaczej, potrzebuje stabilizacji, czasami lubi spędzać samotnie wieczory. Póki nie jest to izolowanie się od innych to sprawa jest jak najbardziej ok. Wiele złego Pani przeżyła i obawia się Pani powtórki z rozrywki, czego Pani nie chce. Ale czasami warto iść na jakiś dansing i zwyczajnie potańczyć i zapomnieć o przeszłości.  Warto i nawet nalezy zachowac balans. Powodzenia.